I SA/Lu 373/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] i nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za poszczególne miesiące 2009 r. p o s t a n a w i a : - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wobec Z. P. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2013 r., skarżąca Z. P., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), motywując wniosek wysokością należności, jaka podlegałaby egzekucji oraz możliwością pozbawienia strony nieruchomości i jakichkolwiek oszczędności. Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia [...] odmówił stronie wstrzymania wykonania decyzji. Pismem datowanym na dzień 2 marca 2015 r. pełnomocnik Z. P. uzupełnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że należność, która będzie egzekwowana to kwota 494.168,90 zł, co wielokrotnie przekracza wartość posiadanego przez nią majątku. Posiadane oszczędności (2.000 zł) nie wystarczą nawet na pokrycie kosztów egzekucyjnych. Skarżąca osiąga stały dochód z tytułu zatrudnienia (2.331 zł), jednak z tej kwoty ok. 650 zł przeznacza na koszty utrzymania mieszkania (część kosztów ponosi mąż), posiada tez kredyt (35.000 zł, z przewidywanym terminem spłaty w 2018 roku), którego miesięczne koszty obsługi wynoszą ok. 1.300 zł. Z uwagi na liczne dolegliwości skarżąca ponosi koszty leczenia (kardiologicznego, rehabilitacji ruchowej), co daje miesięcznie kwotę ok. 600 zł. Ewentualna egzekucja pozbawi skarżącą środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie niniejszej). Nałożony (decyzją) na skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Zdaniem Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku (w sprawie niniejszej kwota będąca przedmiotem egzekucji, wynikająca z zaskarżonej decyzji, to 494.168,00 zł), mając na względzie dochody i konieczne wydatki skarżącej, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie, iż skarżąca zostanie pozbawiona wystarczających środków do życia. W ocenie Sądu pełnomocnik Z. P. wykazał, że egzekucja wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ppsa, orzeczono jak na wstępie.