I SA/Lu 374/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe postanawia : przyznać E. S. prawo pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. W złożonej skardze skarżący zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wezwany do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie nadesłał wypełniony urzędowy formularz zaznaczając w nim, iż domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Ponadto na wezwanie referendarza z dnia 28 czerwca 2012 r. skarżący nadesłał dokumenty źródłowe i dodatkowe oświadczenie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. - Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Mając na uwadze wykazaną w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz wynikającą z nadesłanych dokumentów sytuację materialną i rodzinną skarżącego, stwierdzić należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. Skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i studiującym synem. W skład jego majątku wchodzi mieszkanie o pow. [...] m2 oraz nieruchomość rolna o pow. [...] ha, natomiast budowa domu została zatrzymana od ponad 5 lat z powodu braku środków. Skarżący nie posiada żadnych zasobów finansowych (oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro). Na wspólnym koncie bankowym skarżącego i jego żony brak jest wolnych środków pieniężnych, a saldo rachunku w dniu 15 czerwca 2012 r. wynosiło [...] zł (historia z rachunku za okres od 11 czerwca do 11 lipca 2012 r.). Dochody rodziny pochodzą z wynagrodzenia za pracę skarżącego oraz jego żony i w zależności od miesiąca wahają się w granicach [...] – [...] zł brutto (wynagrodzenie skarżącego [...] –[...] zł brutto, wynagrodzenie żony skarżącego [...]–[...] zł brutto). Należy mieć jednak na względzie, iż wynagrodzenie skarżącego jest objęte potrąceniami komorniczymi, w związku z czym miesięczna kwota jego wynagrodzenia wolna od zajęć wynosi – [...] do [...] zł (oświadczenie skarżącego z dnia 11 lipca 2012 r. ). Natomiast na koszty utrzymania koniecznego skarżącego i jego rodziny składają się wydatki na utrzymanie gospodarstwa domowego (czynsz, media, żywność itp.) w kwocie [...] – [...] zł miesięcznie (wg. oświadczenia skarżącego z 11 lipca 2012 r.), koszty utrzymania syna na studiach w [...] – ok. [...] zł oraz koszty leczenia skarżącego i jego żony – ok. [...] zł (łącznie ok. [...] – [...] zł). Z powyższego wynika, iż nawet przy uwzględnieniu dochodów żony, wydatki związane z utrzymaniem koniecznym pochłaniają miesięczny realny dochód rodziny. W tej sytuacji nawet otrzymanie płatności bezpośrednich z ARiMR w kwocie [...] zł rocznie, nie może być uznane za mające istotny wpływ na możliwości płatnicze skarżącego. Przedstawiona sytuacja uprawnia do stwierdzenia, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania (w niniejszej sprawie kosztów sądowych) bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co uzasadnia przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.