I SA/Lu 377/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Specjalista Marta Ścibor, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. i R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę R. M. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 12.04.2012r. /data pisma, k-2-4 akt sądowych/ A. M. i R. M. wnieśli skargi na 2 decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] o numerach nr [...] i [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2006r. Zarządzeniem z dnia 18.05.2012r. /k-1/, na podstawie art.57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2012r. poz.270/, zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesione jednym pismem skargi na wyżej wymienione decyzje zostały rozdzielone. W konsekwencji, sprawa ze skargi na decyzję nr [...] wpisana została do repertorium pod sygnaturą akt I SA/Lu 377/12, zaś sprawa na drugą z wymienionych decyzji – pod sygnaturą akt I SA/Lu 378/12. Ponieważ pismo, o którym mowa na wstępie, pochodzące zarówno od A. M., jak i od R.M., stanowi skargi na 2 różne decyzje, zaś zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja nr [...] dotyczy obowiązków podatkowych wyłącznie A. M. Sąd wezwał R. M. do wyjaśnienia, czy skarży także tę decyzję, informując go jednocześnie, że w razie braku odpowiedzi Sąd przyjmie, że R. M. skarży również tę decyzję /k-12/. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone R. M. dnia 25.05.2012r. /k-13/, lecz pozostało bezskuteczne, wobec czego Sąd przyjął, że skarżącym w sprawie niniejszej jest także R. M. i zarządzeniem z dnia 6.06.2012r. został on wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi /k-17/. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu, w trybie art.73 P.p.s.a., w dniu 27 czerwca 2012r /k-19/, lecz również pozostało bezskuteczne. Zgodnie z art.230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis /stosunkowy lub stały/. Z art.220 § 1 i 3 P.p.s.a. wynika zaś, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata oraz, że w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania /§ 1/, a także że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd /§ 3/. Zauważyć ponadto należy, że stosownie do art.214 § 1 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, przy czym – zgodnie z § 2 tego artykułu - pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie; w przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe wyłącznie A. M. i tylko do niej skierowana, nie dotyczy więc ona w żaden sposób praw lub obowiązków /podatkowych/ R. M. Skoro zaś będące przedmiotem zaskarżonej decyzji obowiązki nie są dla skarżących wspólne, to – zgodnie z art.214 § 2 zdanie drugie P.p.s.a. – każde ze skarżących z osobna obowiązane było do uiszczenia wpisu należnego od skargi. Zapłacenie wpisu od skargi przez A. M. nie zwalniało zatem R. M. z obowiązku wykonania zarządzenia z dnia 6.06.2012r. Wobec powyższego, skoro pomimo prawidłowego wezwania wraz ze stosownym pouczeniem w terminie prawem przewidzianym wpis od skargi nie został przez R. M. uiszczony, wniesioną przez niego w sprawie niniejszej skargę należało odrzucić na podstawie art.220 § 3 ppsa.