I SA/Lu 377/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 21 marca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. po rozpatrzeniu odwołania W. Sp.z o.o. w B. (spółka, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L. z dnia 4 stycznia 2018 r. wydaną w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika: kwoty [...] zł tytułem zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za: luty, kwiecień, wrzesień i listopad 2012 r. oraz odsetek za zwłokę z tytułu ww. zobowiązań podatkowych liczonych na dzień wydania decyzji; kwoty [...] zł z tytułu nienależnie dokonanego w części zwrotu w podatku od towarów i usług za: październik i grudzień 2012 r. i odsetek za zwłokę z ww. tytułu liczonych na dzień wydania decyzji oraz określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za: luty 2012 r. w wysokości [...] zł, kwiecień 2012 r. w wysokości [...] zł, wrzesień 2012 r. w wysokości [...] zł, listopad 2012 r. w wysokości [...] zł i odsetek za zwłokę należnych od ww. zobowiązań podatkowych liczonych na dzień wydania decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż podstawą do dokonania przez Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L. (organ I instancji) zabezpieczenia na majątku spółki zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz z tytułu nienależnie dokonanego zwrotu za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. oraz określenia przybliżonej wysokości zobowiązań podatkowych, była analiza jej stanu majątkowego oraz wyników finansowych. Ustalone w sprawie okoliczności dały podstawę do uznania, że spółka nie wykona dobrowolnie wpłaty nienależnie dokonanych w części zwrotów podatku od towarów i usług oraz przybliżonej kwoty zobowiązań, a brak zabezpieczenia może znacznie utrudnić lub udaremnić egzekucję. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. (organ odwoławczy) nie podzielił zarzutów odwołania. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał na treść art. 33 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: "O.p.") definiujących przesłanki zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązań podatkowych oraz odsetek za zwłokę oraz art. 33 § 4 pkt 2 O.p. dającego podstawę do określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz odsetek. Zdaniem organu odwoławczego w toku postępowania uprawdopodobniono istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązania podatkowe oraz nienależnie dokonany w części zwrot podatku od towarów i usług mogą zostać niewykonane dobrowolnie czy też przymusowo w drodze postępowania egzekucyjnego. Organ wskazał na następujące okoliczności uzasadniające powyższe stanowisko: spółka nie posiada nieruchomości, na których można ustanowić hipotekę przymusową ani majątku ruchomego, na którym można ustanowić zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, nastąpił drastyczny spadek obrotów w 2017 r. w porównaniu do 2016 r. według miesięcznych deklaracji VAT-7 za 2017 r., niski poziom osiągniętego dochodu wg zeznania CIT-8 za 2016 r.; przeznaczenie zysku finansowego za 2016 r. w wysokości [...] zł na kapitał własny; brak infrastruktury własnej; minimalny poziom zatrudnienia (suma wpłat zaliczek/podatku dochodowego od osób fizycznych wpłacona przez spółkę [...] zł); zastosowanie stawki 0% bez spełnienia ustawowych przesłanek, a przez to zaniżanie wymagalnych zobowiązań w podatku od towarów i usług. Ponadto z zestawienia danych z deklaracji VAT-7 wynika, że spółka nie dokonywała w 2016 r. i w 2017 r. zakupów środków trwałych. Kolejną okolicznością wskazaną przez organ odwoławczy, która wskazuje, że przyszła egzekucja może być utrudniona było umorzenie postępowania egzekucyjnego w dniu 7 grudnia 2017 r. prowadzonego po nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L. z dnia 31 października 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2012 r. Podstawą umorzenia była nieściągalność zobowiązań podatkowych spółki. W toku postępowania organ egzekucyjny ustalił, że dokonane zajęcia rachunków bankowych w dniu 24 listopada 2017 r. w PKO BP S.A. oraz Alior Bank S.A. były nieskuteczne, Bank PKO BP przekazał kwotę 107,75 zł i 134,02 zł, natomiast Alior Bank S.A. pismem z dnia 28 listopada 2018 r. poinformował o braku środków na rachunku, innych rachunków Spółki nie ustalono. Spółka figurowała w bazie danych Centralnej Ewidencji Pojazdów jako właściciel dwóch pojazdów - Audi A6 i Opel Combo. Pojazdy te zostały zbyte w dniach 2 i 7 listopada 2017 r. na rzecz W. Sp. z o. o. z/s w B. Lokal siedziby Spółki mieszczący się w B. przy ulicy K. [...] podczas pobytu poborców skarbowych za każdym razem pozostawał zamknięty. Ustalono, że jest to adres jedynie do korespondencji. Także, pod wskazanymi adresami prowadzenia działalności gospodarczej (ww., B. ul. K. [...]) nie ujawniono znamion prowadzenia działalności, brak szyldu, jakiegokolwiek wyposażenia, pracowników, Spółka wynajmowała lokal na terenie bazy PKS do końca czerwca 2017 r., wyprowadziła się nie pozostawiając żadnego mienia. W toku postępowania ustalono obecny adres Spółki – B., ul. K. [...], który został ujawniony w KRS po upływie terminu dopiero 17 stycznia 2018 r. Organ odwoławczy podkreślił, że ustalone w sprawie okoliczności wskazują, że majątek obrotowy spółki stanowią w zasadzie należności od kontrahentów, głównie zagranicznych jednak spółka nie przedstawiła szczegółowych danych dotyczących tytułu prawnego do dochodzenia należności, kopii faktur, wysokości należności i terminów realizacji tych należności. Zdaniem organu odwoławczego świadczy to o kłopotach z ich ściągnięciem. Spółka posiadała na koniec 2016 r. niewielki stan zapasów – [...] zł, stanowiły one zaliczki na dostawy, nie posiadała krótkoterminowych rozliczeń międzyokresowych, co uzasadnia wyliczenie jedynie wskaźnika płynności bieżącej, bez ustalenia wskaźnika płynności szybkiej i gotówkowej. Z bilansu wynika, że również na koniec 2015 r. stan tych należności był wysoki, bo wynosił [...] zł, dlatego też uzasadniony jest wniosek, że Spółka sama nie odzyskała tych należności, tym bardziej, że żadnej nie dochodzi na drodze sądowej. Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że w 2017 r. majątek W. Sp. z o. o. w postaci środków pieniężnych w kwocie 175.000 euro przeniesiony został do W. w zamian za udziały w tej Spółce, co stanowi utrudnienie przyszłej egzekucji przy zastosowaniu środka jakim jest zajęcie udziałów w W. Dodatkowo wcześniejsze zbycie przez W. dwóch pojazdów samochodowych (w dniach 2 i 7 listopada 2017 r.) na rzecz W., świadczyć może o przeniesieniu działalności W. do W., a więc po stronie organów podatkowych istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań podatkowych, o których mowa w decyzji o zabezpieczeniu. Organ odwoławczy wskazał, że miał na uwadze przy określeniu w przybliżeniu wysokości zobowiązań podatkowych, że organ I instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę, oraz to, że decyzja ta nie stała się ostateczna. Reasumując organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego wskazanych w odwołaniu. W sprawie zaistniała konieczność dokonania zabezpieczenia na majątku Spółki, co wykazane zostało stosowną argumentacją uprawdopodabniającą uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazane sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 33, art. 207 § 1 i 2, art. 233 § 1 pkt 1 i 2 lit.a, ewentualnie § 2 O.p. Wniósł także o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z załączonych dokumentów: 1. ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia 14 lutego 2018 r. - na okoliczność uchylenia rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L. z dnia 31 października 2017 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług, dotyczącej tych samych okresów rozliczeniowych, co zaskarżona decyzja o zabezpieczeniu; 2. notatki służbowej sporządzonej w dniu 29 stycznia 2018 r., wezwania z dnia 26 marca 2018 r., protokołu przesłuchania z dnia 17 kwietnia 2018 r. - na okoliczność nie przedstawienia zarzutów przedstawicielom skarżącej w trakcie postępowania karnego skarbowego przed upływem terminu przedawnienia; 3. pisma Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L. z dnia 5 grudnia 2017 r. oraz pisma skarżącej spółki z dnia 22 grudnia 2017 r. wraz z dowodem jego nadania i doręczenia na okoliczność nieskutecznego zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnoskarbowego tym samym nie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W uzasadnieniu skarżąca kwestionowała nieuwzględnienie przez organ odwoławczy przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego miałoby to zabezpieczenie dotyczyć, co wynika z załączonych dokumentów. Dla poparcia swojej argumentacji wskazała na uchwałę NSA z 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FPS 8/13 i wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 976/14. Ponadto zdaniem skarżącej wszczęcie postępowania karnoskarbowego, nie wywołało skutków materialnoprawnych w zakresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia, ponieważ zostało wszczęte "instrumentalnie". Skarżąca wskazała także na wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 976/14. Jej zdaniem istnieją podstawy do umorzenia postępowania karnoskarbowego z uwagi na przedawnienie karalności, ponieważ warunkiem przedłużenia podstawowego okresu przedawnienia pozostaje wszczęcie postępowania przeciwko sprawcy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych co do zastosowania art. 33 § 1 O.p. uzasadniającego, w ustalonych przez organy okolicznościach faktycznych, dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącej przewidywanej wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Skarżąca stoi na stanowisku, że organy winny zaniechać zabezpieczenia z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego, którego to zabezpieczenie dotyczy, brak zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji określającej dotyczącej tych samych okresów rozliczeniowych, co zaskarżona decyzja. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie art. 33 § 1 zd. 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, (...), jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Stosownie zaś do treści art. 33 § 2 pkt 2, § 3 i 4 O.p., zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (pkt 2). Powyższy przepis reguluje nie tylko przesłankę dokonania zabezpieczenia, którą jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz zawiera również przykładowe wyliczenie okoliczności, które mogą uzasadniać tę obawę. Okolicznościami tymi są: trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym oraz dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Wymienione zdarzenia są tylko przykładami zachowań wskazujących na istnienie powyższej ustawowej przesłanki (por. wyroki NSA z 11 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1423/13, oraz z 25 maja 2018 r. I FSK 495/18 publik. w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Podkreślić należy, że katalog okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 O.p. zwrot "w szczególności". Przesłanką zabezpieczenia w świetle powyższych regulacji jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich okoliczności i dowodów wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, przy czym uzasadniona obawa musi istnieć w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia. Przyjęta w powołanym wyżej przepisie przesłanka do wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego zostanie spełniona wówczas, gdy organ podatkowy wykaże, że majątek podatnika, w kontekście przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem ewentualnych odsetek za zwłokę, jest w takiej kondycji, lub - w wyniku działań podatnika - może być w takiej kondycji, że brak zabezpieczenia może pozbawić wierzyciela publicznego zaspokojenia należnych od podatnika zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2017 r., sygn. akt I FSK 158/16, publik. CBOSA). Zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego, a celem zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane (por. S. Babiarz., B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa Komentarz, Warszawa 2010, s. 255). Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 O.p. (jak w niniejszej sprawie), także określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być zabezpieczone. Organ podatkowy ma jedynie uprawdopodobnić istnienie przesłanki zastosowania zabezpieczenia. Obowiązku uprawdopodobnienia poszczególnych okoliczności, o których mowa w art. 33 § 1-4 O.p., nie można utożsamiać z obowiązkiem nałożonym na organy podatkowe odnośnie postępowania wymiarowego, w toku którego organy obowiązane są wykazać (udowodnić) zasadność zastosowania przepisów materialnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1548/17, publik. CBOSA). Należy podkreślić, iż w judykaturze podnosi się, że "uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane" wymaga wykazania, ale przedmiotem tego procesu nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem tych dowodów powinno być natomiast wykazanie, że organ podatkowy miał podstawy, aby powziąć co do tego uzasadnioną obawę (por. wyroki NSA: z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I GSK 2094/15). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy uznać, że ustalone przez organy podatkowe okoliczności faktyczne dotyczące sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych skarżącej zostały prawidłowo ocenione i uznane za potwierdzające uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz nienależnie dokonanego w części zwrotu podatku od towarów i usług, których przybliżoną kwotę wraz z odsetkami zgodnie z ww. regulacją określono w zaskarżonej decyzji. Podstawę do decyzji o zabezpieczeniu stanowiły następujące ustalenia organu odwoławczego: spółka nie posiada nieruchomości, ani majątku ruchomego, nastąpił drastyczny spadek obrotów w 2017 r. w porównaniu do 2016 r., niski poziom dochodu wg zeznania CIT-8 za 2016 r., przeznaczenie zysku finansowego za 2016 r. w wysokości [...] zł na kapitał własny; brak infrastruktury własnej; minimalny poziom zatrudnienia; zastosowanie stawki 0% bez spełnienia ustawowych przesłanek, a przez to zaniżanie wymagalnych zobowiązań w podatku od towarów i usług. Spółka nie dokonywała w 2016 r. i w 2017 r. żadnych zakupów środków trwałych. Kolejno organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż okolicznością uprawdopodobniającą, iż zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane jest umorzenie postępowania egzekucyjnego (7 grudnia 2017 r.) prowadzonego po nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Naczelnika L. Urzędu Skarbowego w L. z dnia 31 października 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2012 r. Istotną okolicznością jest wskazana przez organ odwoławczy podstawa umorzenia czyli nieściągalność zobowiązań podatkowych spółki. Słusznie w oparciu o wskazane okoliczności organ uznał, że także przyszła egzekucja wobec skarżącej może być utrudniona. Odnośnie posiadanego przez skarżącą majątku ruchomego organ wskazał , że spółka figurowała w bazie danych Centralnej Ewidencji Pojazdów jako właściciel A. A6 i O., jednak obydwa pojazdy zostały zbyte w dniach 2 i 7 listopada 2017 r. na rzecz W. w B. Także dotychczas zajmowany lokal spółki przez dłuższy czas pozostawał zamknięty. Spółka ujawniła nową siedzibą w KRS dopiero na początku 2018 r., zatem znacznie po upływie stosownego terminu do jego ujawnienia. Organ odwoławczy podkreślił także, że majątek obrotowy spółki stanowią w zasadzie należności od kontrahentów, głównie zagranicznych jednak spółka nie przedstawiła żadnych szczegółowych danych dotyczących tytułu prawnego do dochodzenia należności, co świadczy o kłopotach z ich ściągnięciem. Spółka nie dochodzi tych należności na drodze postępowania sądowego. Słusznie argumentował organ odwoławczy, że utrudnienie przyszłej egzekucji może stanowić także przeniesienie majątku (środków pieniężnych w kwocie 175.000 Euro, dwóch pojazdów) do W. w zamian za udziały w tej spółce. Zdaniem Sądu powyższe uzasadnia uznanie, że stanowisko organu odwoławczego odnośnie zabezpieczenia na majątku skarżącej było prawidłowe. Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie naruszono art. 233 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 233 § 2 O.p. Organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżąca argumentowała, że zobowiązania podatkowe za wskazane miesięczne okresy rozliczeniowe 2012 r. uległy przedawnieniu, co winno skutkować umorzeniem sprawy w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu nie można przychylić się do stanowiska skarżącej bowiem przedawnienie karalności czynów, które nastąpiło w toku prowadzonego postępowania karnoskarbowego uzasadnia umorzenie tego postępowania. Jednakże dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego istotne jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to podatnik został powiadomiony. Natomiast sposób zakończenia tego postępowania nie ma znaczenia dla określenia, czy doszło do skutecznego, zamieszenia biegu terminu przedawnienia. Podstawą uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 15 listopada 2017 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z 31 października 2017 r. i umorzenia sprawy było uchylenie nieostatecznej decyzji wymiarowej, a nie jak argumentuje skarżąca przedawnienie zobowiązań podatkowych. Ubocznie należy wskazać odnosząc się do zgłoszonych w trybie art. 106 § 3 O.p. wniosku dowodowego z dokumentu postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 lutego 2018 r., iż postanowienie to znajduje się w aktach sprawy. Zatem wniosek ten należało oddalić. W kolejnych zarzutach skarżąca wskazuje, iż doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych, gdyż wszczęcie postępowania karnego skarbowego i powiadomienie spółki o tym fakcie pismem z dnia 5 grudnia 2017 r. nie spowodowało skutków materialnych w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Jednak zdaniem Sądu wszczęcie postępowania karnoskarbowego może wywoływać skutki na gruncie prawa podatkowego, wpływając chociażby na bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, to jednak jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego. Dlatego też organ podatkowy nie jest władny badać prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania karnoskarbowego – wadliwości tego postępowania, także związane z celowością podejmowanych w jego toku czynności, mogą być podnoszone w tymże postępowaniu karnoskarbowym, w którym przewidziano między innymi możliwość złożenia zażalenia na postanowienie o zawieszeniu tego postępowania (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2018 r. sygn. akt I FSK 1656/16). Uchylenie nieostatecznej decyzji wymiarowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie niweczy skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia przez wszczęcie postępowania karnego skarbowego. Skutek ten został wywołany przez wszczęcie tego postępowania i powiadomienie o tym podatnika, o czym stanowi treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Spółka o wszczęciu tego postępowania wbrew stanowisku skargi została powiadomiona w dniu 21 grudnia 2017 r., co wynika z potwierdzenia odbioru pisma z dnia 5 grudnia 2017 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Powyższa argumentacja zdaniem Sądu uzasadnia oddalenie także pozostałych wniosków dowodowych. W niniejszej sprawie organy podatkowe nie naruszyły także ogólnych zasad postępowania powołanych w skardze. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego organy podjęły prawidłowe rozstrzygnięcia. Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego o której mowa w art. 33 § 1 O.p., została wykazana stosowną argumentacją, co znalazło wyraz w uzasadnieniu prawnym i faktycznym zaskarżonej decyzji. Natomiast zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124 w związku z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 197 § 1, art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 O.p. nie został uzasadniony tj. nie wskazano jakich konkretnych działań organy podatkowe nie przeprowadziły. Podkreślić należy, że w decyzji o zabezpieczeniu organy nie prowadzą pełnego postępowania dowodowego, inny jest bowiem cel tego postępowania. Natomiast w odniesieniu do istoty zabezpieczenia organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący przedstawił argumenty przemawiające za istnieniem "uzasadnionej obawy'' niewykonania zobowiązania podatkowego przez skarżącą. Reasumując sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), skargę należało oddalić.