I SA/Lu 389/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Sędzia WSA Małgorzata Fita, Protokolant Sekretarz sądowy Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2014 r. sprawy ze skargi Z. R.-H. C. Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku akcyzowego za miesiąc listopad 2013r. - oddala skargę. I SA/Lu 389/14 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...], nr [...] Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego za listopad 2013r., która doręczona została stronie – Z. R.-H. C. spółce z o.o. z siedzibą w [...] w dniu 17.02.2014r. W decyzji tej zawarte zostało pouczenie, że zgodnie z art.223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz.749 ze zm.), zwanej dalej "o.p.", odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W dniu 3.03.2014r., tj. w ostatnim dniu terminu do wniesienia odwołania, strona wniosła do organu I instancji prośbę o wydłużenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 13 lutego 2014r. podając w uzasadnieniu, że przyczyną prośby są badania prób spirytusu pobranych w dniu 10.02.2014r. trwające w Instytucie Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego, a wyniki tych badań będą stanowić podstawę odwołania od decyzji. Następnie, w dniu 4.03.2014r. (data nadania przesyłki w polskim urzędzie pocztowym), a więc po upływie terminu do wniesienia odwołania, strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, o której mowa wyżej. Uwzględniając powyższe, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Nie jest to zależne od uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującego art.228 § 1 pkt 2 o.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy dodał, że przepisy o.p. nie przewidują możliwości przedłużenia terminu do wniesienia odwołania, zatem wniosek strony w tym przedmiocie nie mógł wywołać skutków prawnych. Natomiast uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że decyzja organu I instancji stała się ostateczna. W skardze na powyższe postanowienie Z. R.-H. C. spółka z o.o. z siedzibą w [...] (skarżąca) wniosła o jego uchylenie i zarzuciła, że zostało ono wydane z naruszeniem art.121 § 1 i 2 oraz art.169 § 1 o.p. przez zaniechanie potraktowania jako odwołania pisma wniesionego w dniu 3.03.2014r. i niewezwanie do usunięcia braków formalnych tego pisma, mimo że pismo to skierowane było w odpowiedzi na decyzję podatkową, z zachowaniem terminu do wniesienia odwołania, a z treści pisma wynikało, że przyczyną jego złożenia było niezadowolenie skarżącej z decyzji organu I instancji oraz że jego celem było wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącej, w zaistniałej w sprawie sytuacji organ winien był wyjaśnić jej intencje związane z pismem z dnia 3.03.2014r. przez wezwanie do wyjaśnienia, czy pismo to jest środkiem odwoławczym, a nadto winien potraktować pismo z dnia 3.03.2014r. jako odwołanie i wezwać do usunięcia jego braków formalnych. Potraktowanie pisma, o którym mowa, przez organ podatkowy w sposób niekorzystny dla skarżącej, jako niedopuszczalny wniosek o wydłużenie terminu, podważa zaufanie do organu podatkowego i pozbawia skarżącą prawa do skorzystania z dwuinstancyjnego postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz podniósł, że pismo skarżącej z dnia 3.03.2014r. spełniało wymagania formalne, a zawarty w nim wniosek był jednoznaczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Nie jest w sprawie przedmiotem sporu, że w dniu 13 lutego 2014r. organ podatkowy I instancji wydał decyzję, która doręczona została skarżącej w dniu 17.02.2014r. Doręczenie, o którym mowa, nastąpiło zgodnie z art.151 zdanie pierwsze o.p. Nie jest także przez skarżącą kwestionowane, że zgodnie z art.223 o.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję (§ 1), w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (§ 2 pkt 1), a także że o tej regulacji prawnej skarżąca pouczona została w treści decyzji z dnia 13 lutego 2014r. Pouczenie, o którym mowa, zawierało nie tylko treść przywołanej regulacji prawnej, ale także wskazanie aktu prawnego i jego konkretnej jednostki redakcyjnej, a ponadto wyjaśniało, jakie elementy powinno zawierać odwołanie, również ze wskazaniem konkretnej jednostki redakcyjnej tego samego aktu prawnego. W dniu 3.03.2014r., tj. w ostatnim dniu do wniesienia odwołania, skarżąca wniosła pismo, którego żądanie brzmi: "... zwracamy się z prośbą o wydłużenie terminu wniesienia odwołania od decyzji z dnia 13 lutego 2014r. ...", zaś w uzasadnieniu podano, że trwają badania pobranych w dniu 10.02.2014r. prób spirytusu i "wyniki otrzymanych badań stanowić będą podstawę odwołania od decyzji." Twierdzenia skargi, że pismo, o którym mowa, winno być potraktowane jako odwołanie, chociaż dotknięte brakami formalnymi, nie są, zdaniem sądu, uzasadnione. Przede wszystkim, jak trafnie zauważył Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę, przedmiotowe pismo całkowicie jasno i jednoznacznie określało zawarte w nim żądanie (por.: art.168 § 2 o.p.), nie było zatem powodów, aby wzywać stronę do jego sprecyzowania. Z tego samego powodu, tj. jednoznaczności treści pisma, także okoliczność, że sformułowane w piśmie żądanie nie mogło być uwzględnione, nie mogła stanowić podstawy dla powzięcia wątpliwości co do intencji strony. Ponadto, wbrew sugestiom skargi, z treści omawianego pisma nie wynika, że jego celem było wniesienie odwołania od decyzji z dnia 13 lutego 2014r. W piśmie (w jego ostatnim zdaniu) zawarta jest natomiast wyraźna zapowiedź, że odwołanie od tej decyzji zostanie w przyszłości wniesione. Taką intencję skarżącej co do znaczenia przedmiotowego pisma potwierdza fakt, że w dniu 4.03.2014r., a więc nie czekając na reakcję organu na pismo z dnia 3.03.2014r., wniosła ona pismo oznaczone jako odwołanie i odpowiadające wymogom odwołania wynikającym z art.222 o.p. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie ze stanowiącym podstawę jego wydania art.228 § 1 pkt 2 o.p., a zarzuty skargi, że wydane ono zostało z naruszeniem art.121 § 1 i 2 o.p. oraz art.169 § 1 o.p. ocenić należy jako nieuzasadnione. Przeciwna ocena prowadziłaby, zdaniem sądu, do zaakceptowania działań skarżącej zmierzających wprost do obejścia art.223 § 2 pkt 1 o.p. Skarżąca została prawidłowo pouczona co do terminu i trybu wnoszenia odwołania oraz jego wymogów, wskazanie aktu prawnego regulującego te kwestie dawało jej możliwość upewnienia się co do praw i obowiązków procesowych, a jej działania, w tym treść wnoszonych pism, nie świadczą o nieporadności, lecz dowodzą, że doskonale wiedziała ona, jakim wymaganiom powinno odpowiadać odwołanie, w tym jaka powinna być jego treść, nie sposób zatem racjonalnie przyjąć, że wnosząc pismo z dnia 3.03.2014r., o którym mowa wyżej, skarżąca w istocie zamierzała wnieść odwołanie. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.) sąd skargę oddalił.