I SA/Lu 39/13

I SA/Lu 39/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. I SA/Lu 39/13 UZASADNIENIE W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z tego powodu, że jej wykonanie niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu, jego rodzinie, nieodwracalnej i znacznej szkody. W wyniku wezwania, skarżący przedstawił dokumenty na okoliczność, że poziom miesięcznych dochodów skarżącego z żoną wystarcza jedynie na bieżące utrzymanie trzyosobowej rodziny, w tym na koszty leczenia dziecka. Skierowanie egzekucji do majątku małżonków, do rachunku bankowego, niesie realne niebezpieczeństwo likwidacji placówki przedszkolnej, prowadzonej przez żonę skarżącego, w trakcie roku przedszkolnego, co wiąże się z odpowiedzialnością wobec rodziców dzieci. Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U.12.270 – ustawa p.p.s.a. / pozwala wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wyłącznie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te zobowiązany jest wykazać wnioskodawca i podać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy tylko przywołanie treści przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz z przedstawionymi dokumentami uzasadnia udzielenie skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przedstawionych okolicznościach należy podzielić stanowisko skarżącego, zgodnie z którym przymusowa zapłata określonych zobowiązań podatkowych z odsetkami wiąże się z realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji życiowej skarżącego, jego rodziny. Wykonanie decyzji niesie bowiem realne niebezpieczeństwo utraty środków na kontynuowanie przez skarżącego zatrudnienia w innym mieście (systematyczne dojazdy do pracy wiążą się z dodatkowymi kosztami) oraz utraty środków na kontynuowanie przez żonę skarżącego działalności w zakresie prowadzenia placówki przedszkolnej. Wobec tego skarżący zasadnie domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przedstawionych okolicznościach nawet ewentualny zwrot wyegzekwowanej należności może nie rekompensować ujemnych następstw związanych z brakiem środków na dojazdy do pracy czy na kontynuowanie działalności gospodarczej. Stosownie do art. 61 § 6 ustawy p.p.s.a. wstrzymanie wykonania decyzji upadnie w razie wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Z tych względów należało postanowić jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.