I SA/Lu 393/03

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA I. Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Sędziowie WSA H. Chitrosz, NSA D. Małysz, Protokolant Sekr. Sąd I.Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. M. D. i W. D. Spółka Jawna w Ś. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce: II, VI - X 1999 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie. W skardze z dnia 18 czerwca 2003r. wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie skarżąca M. D. i W. . Spółka Jawna żądała uchylenia zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] znak [...] wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce II, VI-X 1999r. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosiła o jej oddalenie. Pismem procesowym z dnia 19 stycznia 2004r. skarżąca Spółka cofnęła skargę i wnosiła o umorzenie postępowania ( k.-21). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, co stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy dawało podstawę do umorzenia postępowania. Orzeczenie o zwrocie połowy uiszczonego w sprawie wpisu znajduje uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.