I SA/Lu 395/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego za październik 2007 r. p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić M. [...] zł [...] złotych) uiszczoną z tytułu wpisu od skargi. M. sp. z o.o. z siedzibą w L. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...]., którą to decyzją odmówiono spółce stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiąc październik 2007 r. Po wyznaczeniu terminu rozprawy na dzień 16 grudnia 2016 r., pismem datowanym na 1 grudnia 2016 r. (data wpływu do Sądu 2 grudnia 2016 r.) pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: "P.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, bowiem nie zachodzą negatywne przesłanki dopuszczalności cofnięcia skargi określone w powołanym wyżej przepisie. Biorąc pod uwagę także treść art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., według którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.