I SA/Lu 40/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. - p o s t a n a w i a - - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 18 grudnia 2012 r. A. C. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. Uzasadniając powyższy wniosek skarżący stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie wyrządzeniem mu znacznej szkody. Wnioskodawca wskazał, że w związku ze spowolnieniem gospodarczym jego sytuacja ekonomiczna uległa znacznemu pogorszeniu, co wyraża się w trudności z utrzymaniem płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn.akt GZ 138/04, niepubl. – Lex Polonica). Należy przyjąć, że z uzasadnienia wniosku powinny wynikać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków, brak jest tym samym podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności podane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały również poparte żadnymi dowodami. Sam fakt, że skarżący nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i uważa ją za wydaną z naruszeniem przepisów prawa, nie przesądza o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Ponadto sam wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji praktycznie nie został uzasadniony, bowiem nie można uznać, że spowolnienie gospodarcze skutkujące trudnościami finansowymi skarżącego w sposób wystarczający uzasadnia wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.