I SA/Lu 408/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2017 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę. Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania L. P. (skarżący, podatnik) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] (organ I instancji) z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż decyzją z dnia [...] Burmistrz [...] ustalił podatnikowi łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie [...]zł. (podatek rolny w kwocie [...]zł i podatek od nieruchomości w kwocie [...]zł). Przedmiotem opodatkowania w podatku od nieruchomości objęte zostały: - IG - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 10.522 m2 - podatek w kwocie [...]zł.; - BM - budynki mieszkalne i ich części o powierzchni 49,91 m2 - podatek w kwocie [...]zł.; - BN - budynki niemieszkalne i ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: - o powierzchni 190,70 m2 - podatek w kwocie [...]zł. - o powierzchni 459,93 m2 - podatek w kwocie [...]zł. - o powierzchni 83,34 m2 - podatek w kwocie [...]zł. - o powierzchni 10,00 m2 - podatek w kwocie [...]zł. - BU - budowle i ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł.- podatek w kwocie [...]zł. W dniu [...] podatnik złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. w tym o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, że decyzja za 2012 r. ustaliła zobowiązanie w wysokości [...] zł, co jego zdaniem uzasadniało zmniejszenie zobowiązania podatkowego także za 2014 r. W dniu [...] do organu podatkowego wpłynęło kolejne pismo podatnika, w którym złożył oświadczenie odnośnie wykorzystania należących do niego gruntów w 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz [...] wznowił postępowanie w sprawie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] Po przeprowadzeniu postępowania uznał, że w sprawie nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] W uzasadnieniu wskazał, iż znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia skarżącego nie wniosły do sprawy nowych okoliczności faktycznych. Dokumentacja dotyczyła wyłącznie postępowania podatkowego prowadzonego za rok 2012 i miała na celu ustalenie stanu faktycznego obowiązującego wyłącznie w tym konkretnym okresie. Organ podkreślił, że podatnik nie wskazał żadnych innych nowych dowodów, ani też okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi na moment orzekania. Wskazał, że przedmiotem rozpoznania sprawy we wznowionym postępowaniu nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszła okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej polegające na błędnym przyjęciu, iż w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi podatkowemu. W tym kontekście wskazał na dowody przeprowadzone w postępowaniu podatkowym w sprawie określenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2012 tj. oględziny nieruchomości, opinie biegłego z zakresu budownictwa, zeznania świadka i strony. Wskazał na postepowanie zakończone decyzją z dnia [...] na mocy, którego łączne zobowiązanie pieniężne na 2012 r. zostało określone w niższej wysokości. Wskazał, że stan i sposób wykorzystania nieruchomości w latach kolejnych nie uległ zmianie i dlatego okoliczności mające wpływ na wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. istniały w dacie wydawania decyzji wymiarowej, ale nie były znane organowi, ponieważ wyszły na jaw dopiero w wyniku dowodów przeprowadzonych w postępowaniu zakończonym w 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajdując podstawy do uwzględnienia odwołania na wstępie wskazało na treść art. 128 Ordynacji podatkowej i odmówiło specyfikę postępowania wznowieniowego. Następnie wskazało na treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. Ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego wskazało, że "nowe" okoliczności w sprawie były, już przez niego podnoszone w dniu [...] w informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Podatnik zgłosił wówczas do opodatkowania 3900 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 6622 m2 gruntów pozostałych, 112 m2 budynków mieszkalnych, 100 m2 budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i 432 m2 budynków pozostałych. Organ podatkowy wydając ostateczne rozstrzygnięcie w dniu [...] posiadał wiedzę, co do wskazanych okoliczności faktycznych, stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Skarżący pominął fakt, że wymienione dowody zostały przeprowadzone przed datą wydania decyzji wymiarowej z dnia [...] bowiem opinia biegłego pochodzi z września 2014 r., zaś oględziny nieruchomości przeprowadzono [...] Dlatego organ odwoławczy uznał, iż "nowe" dowody na które powołuje się skarżący, musiały być znane organowi podatkowemu w dacie wydania decyzji wymiarowej w trybie zwykłym, a zatem również nie mogły stanowić okoliczności uzasadniających uchylenie decyzji w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Ponadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu podatkowego, iż wskazywana przez podatnika dokumentacja dotyczyła wyłącznie postępowania podatkowego prowadzonego za rok 2012 i miała na celu ustalenie stanu faktycznego obowiązującego wyłącznie w tym okresie. Podobnie organ ocenił dowody w postaci przesłuchania świadka (tj. żony podatnika) oraz samego podatnika. Zdaniem organu brak było dowodów pozwalających na przyjęcie, iż stan faktyczny w 2014 r., był tożsamy ze z rokiem 2012. Końcowo organ odwoławczy uznał, że nie wystąpiła wada decyzji, dająca podstawę do zmiany decyzji ostatecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody istniejące w dacie wydania decyzji wymiarowej. W uzasadnieniu podkreślił, że zarówno opinia biegłego, jak i oględziny miały miejsce w drugiej połowie 2014r. i dotyczyły stanu nieruchomości w tym okresie, nadto zeznania świadków wykazały, że w 2012 r. stan nieruchomości był taki sam, jak w 2014 r. Zdaniem skarżącego wskazane dowody dokumentują stan nieruchomości w 2014r., a dopiero pośrednio również w roku 2012. Odnośnie ujawnienia się nowych dowodów argumentował, że zostały przeprowadzone w 2014 r. ale organ miał je na uwadze dopiero we wrześniu 2015 r. (w decyzji wymiarowej za 2012 r.). Zatem są to dowody nowe i wskazują na nowe okoliczności w stosunku do materiału dowodowego rozpatrywanego w grudniu 2014 r. Nadto w decyzji wymiarowej za 2014 r. organ podatkowy wskazanych dowodów nie oceniał, gdyż brak jest ich omówienia w decyzji wymiarowej. Zatem nie były mu znane w dacie wydania decyzji za 2014 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w toku postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, to jest postępowania o wznowienie postępowania przeprowadzonego już wcześniej i zakończonego decyzją ostateczną, uregulowanego w art. 240 – 246 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (aktualny Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej "Ordynacja podatkowa"). Specyfika tego nadzwyczajnego postępowania polega na tym, że organ podatkowy uprawniony do jego przeprowadzenia w pierwszej kolejności sprawdza, czy wniosek o wznowienie oparty jest na ustawowej podstawie wznowienia, a następnie, czy spełniona została ta podstawa wznowienia postępowania. Spełnienie tego właśnie warunku jest koniecznym wymogiem wznowienia postępowania i następnie po przeprowadzeniu stosownego postępowania i zajęcia stanowiska stosownie do art. 245 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w trybie wznowienia postępowania nie jest zatem kolejną instancją postępowania zwykłego. W niniejszej sprawie Burmistrz [...] postąpił prawidłowo wydając w pierwszej kolejności postanowienie z dnia [...] o wznowieniu na wniosek podatnika postępowania w przedmiocie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r., zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] bowiem podatnik we wniosku o wznowienie powołał się na jedną z podstaw wznowienia, a mianowicie na podstawę z art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, czyli na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jednakże prawidłowa jest także ocena organu który po analizie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie uznał, że powołana we wniosku podstawa wznowienia w rzeczywistości nie zaistniała, co w rezultacie było podstawą do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Zgodnie bowiem z dyspozycja art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z akt sprawy skarżący powoływał się na fakt, iż w 2014 i 2015 r. Burmistrz [...] prowadził postępowanie dotyczące określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 rok, które zakończyło się decyzją z dnia [...] W toku postępowania dowodowego w 2014r. przeprowadzono dowody z opinii biegłego z zakresu budownictwa (wrzesień 2014 r.), z oględzin przedmiotowej nieruchomości (sierpnia 2014 r.), oraz z zeznania świadka i strony. Ustalono, że część budynków skarżącego nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na ich stan techniczny, część jest wykorzystywana do produkcji rolnej, a część przeznaczona została na cele mieszkaniowe. Poczynione ustalenia dały podstawę do zmniejszenia łącznego zobowiązanie pieniężne za 2012 r. do kwoty [...]zł. W trakcie postępowania podatkowego za 2012 r., Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] określił podatnikowi wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r., i jak podkreślił skarżący nie uwzględnił przy tym wskazanego powyżej materiału dowodowego tj. opinii biegłego, oględzin z nieruchomości oraz protokołów z zeznań podatnika i świadka, które jego zdaniem stanowiły nowe dowody nieznane organowi w dniu wydania decyzji wymiarowej. W niniejszej sprawie sporne pozostaje zatem, czy prawidłowo organ podatkowy nie uznał, za nowe powyższych dowodów, ewentualnie za istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne - wynikające z tych dowodów ustalenia - w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego w którym wskazał, że na moment wydania decyzji wymiarowej w trybie zwykłym tj. na dzień [...] Burmistrz [...] miał wiedzę, co do istnienia dowodów w postaci oględzin nieruchomości, które przeprowadzone zostały [...] oraz opinii biegłego z zakresu budownictwa pochodzącej z września 2014 roku. Bowiem wymieniane dowody Burmistrz [...] zgromadził w prowadzonym przez siebie postępowaniu podatkowym. Nadto jak wskazał organ, skarżący złożył do Burmistrza [...] w dniu [...] informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której podane zostały okoliczności faktyczne, mające służyć obecnie za podstawę wznowienia postępowania podatkowego za 2014 r. Zatem prawidłowo organ podatkowy uznał za bezpodstawne twierdzenie skarżącego, iż sporne dowody i wynikające z nich okoliczności były ujawnione organowi podatkowemu po raz pierwszy w postępowaniu wznowieniowym. Następnie oceniając stanowisko skarżącego odnośnie dowodów w postaci protokołów przesłuchania podatnika i świadka (jego żony), należy wskazać, iż są to dowody przeprowadzone odpowiednio w dniu [...] i w dniu [...] zatem są to dowody które nie istniały w dniu wydania decyzji w ostatecznej z dnia [...] Nie są to nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który je wydał o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dlatego zarzut naruszenia wymienionego przepisu należało uznać za nieuzasadniony. Zdaniem sądu z materiału zebranego w sprawie nie wynika, aby podatnik powołał się także na inną podstawę wznowienia lub też, aby organ podatkowy mógł wznowić postępowanie podatkowe z urzędu. Dlatego uznać należało że decyzja organu odwoławczego prawa nie narusza. Nadto odnosząc się do argumentacji skargi, należy wyjaśnić, iż skoro skarżący podnosi, że organ podatkowy wydając decyzję w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. w dniu [...] nie odniósł się do spornych dowodów w postaci opinii biegłego i oględzin nieruchomości, ponieważ brak jest ich oceny w uzasadnieniu decyzji ostatecznej, to winien tę kwestię podnieść w odwołaniu złożonym w postępowaniu zwykłym, a nie wznowieniowym. Postępowanie wznowieniowe toczy się w zawężonych ramach, nie zastępuje postępowania zwykłego. Jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, zatem także ponowna ocena przeprowadzonego postępowania dowodowego, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro w postępowaniu zwykłym podatnik nie wnosząc odwołania, utracił możliwość kontroli instancyjnej, to postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może prowadzić do czynności postępowania odwoławczego. Konkludując skoro prawidłowa jest ocena organu, że skarżący w sprawie niniejszej nie wskazał, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej nieznane organowi, który wydał, to nie było podstaw uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, a więc nie jest uzasadniony zarzut naruszenia wskazanego w skardze przepisu prawa materialnego, a argumentacja skargi nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych. Z uwagi na powyższe skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369).