I SA/Lu 410/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Asesor sądowy Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 czerwca 2022 r. nr SKO.41/2214/PO/2022 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 czerwca 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej: "SKO") utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Puławy z dnia 1 kwietnia 2022 r. P.3140.1.4.2021KK, odmawiające J. M. wydania zaświadczenia co do części wniosku dotyczącej pytania "od kiedy, za co i jaki płacą podatek" – co dotyczy M. W. i G. W. – z części nieruchomości nabytej na podstawie postanowienia I NS 777/01 z dnia 21 marca 2004 r. w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. Organ I instancji uznał, że z uwagi na przepisy art. 306a, art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej nie może udzielić żądanych informacji. W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie tajemnicy skarbowej lub wyrażenie zgody na ujawnienie tajemnicy skarbowej, dotyczącej wydania części nieruchomości z działki [...] na podstawie wyroku sądu I C 173/05 z 11 września 2006 r. właścicielom działki [...] M. i G. W. oraz o dołączenie nieprawomocnego postanowienia SKO.41/1095/PO/2022. W uzasadnieniu podniosła, że jej wniosek dotyczy postanowienia I Ns 777/01 z dnia 21 marca 2004 r. w sprawie rozgraniczenia oraz wyroku sądu I C 173/05 z 11 września 2006 r. W jej ocenie oba postanowienia odmawiające wydania zaświadczenia pomijają ten wyrok. Podniosła, że w Starostwie Powiatowym w Puławach jest wyjaśniana sprawa jej budynków. Zarzuciła, że na rzecz M. i G. W. wydano część jej majątku, a w dalszym ciągu to ją obciąża się podatkami z powołaniem się na tajemnicę skarbową. SKO stwierdziło na wstępie, że zgodnie z art. 306 a Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Natomiast stosownie do art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników objęte są tajemnicą skarbową. Tak więc tajemnica skarbowa dotyczy indywidualnych danych zawartych w deklaracjach podatkowych, w tym w zeznaniach, wykazach, informacjach, do składania których zobowiązani są podatnicy oraz powoduje wyłączenie jawności indywidualnych danych zawartych w informacjach podatkowych składanych przez podatników. Regulacją tą objęto także wszelkie informacje pozyskiwane i gromadzone przez organ podatkowy, w tym dane zawarte w informacjach podatkowych przekazywanych organowi podatkowemu przez podmioty inne niż podatnicy, aktach postępowania podatkowego czy w dokumentacji rachunkowej organu podatkowego. SKO wyjaśniło, że część wniosku skarżącej z dnia 27 września 2021 r została załatwiona postanowieniem Wójta Gminy Puławy z dnia 20 stycznia 2022 r. P.3140.1.2.2021KK o odmowie wydania zaświadczenia. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 24 marca 2022 r., znak SK0.41/1095/PO/2022, od którego skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W zakresie postanowienia o częściowej odmowie wydania zaświadczenia (co do drugiej części wniosku z dnia 27 września 2021 r.) – czyli w zakresie możliwości wydania zaświadczenia o przedmiocie opodatkowania, wysokości zobowiązań podatkowych oraz okresach, za jaki ciąży obowiązek podatkowy na podatnikach M. W. i G. W. – SKO wskazało, że zakres tajemnicy skarbowej zawarty został w art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej i obejmuje on dane zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Zgodnie z tą regulacją, przepisy dotyczące tajemnicy skarbowej stosuje się do danych zawartych w aktach postępowania podatkowego. Na podstawie art. 293 § 2 pkt 4 Ordynacji podatkowej przepisy dotyczące tajemnicy skarbowej stosuje się do dokumentacji rachunkowej organu podatkowego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1167) tajemnica skarbowa stanowi informację niejawną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy (P. Pietrasz, Komentarz do art. 179 ustawy-Ordynacja podatkowa, (w:) System Informacji Prawnej Lex). SKO argumentowało, że stosownie do treści art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Zakres podmiotowy podatku od nieruchomości wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (w ściśle określnych w tym punkcie sytuacjach). W odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę [...] skarżąca nie ma przymiotu podatnika, o którym mowa w art. 293 Ordynacji podatkowej, zatem nie może ubiegać się o udostępnienie jej danych innych podatników. Nie sposób – w ocenie SKO – dopatrzyć się naruszenia art. 306a § 2 pkt 2 i art. 306b § 1 Ordynacji podatkowej. Zaświadczenie wydaje się osobie ze względu na jej interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stan prawny. Interes prawny należy rozumieć jako obowiązujący przepis prawa materialnego, z treści którego podmiot wywodzi swoje prawo do uzyskania zaświadczenia. W sprawie dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność M. W. i G. W. (oraz przedmiot opodatkowania w odniesieniu do którego na nich ciąży obowiązek podatkowy) przepisy prawa nie dają skarżącej uprawnienia do otrzymania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, że wniosek złożony został w związku z prowadzonym wobec niej postępowaniem w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. SKO wyjaśniło, iż wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną, nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Postępowanie prowadzące do wydania zaświadczenia opiera się wyłącznie o dane posiadane przez organ, stąd dodatkowe dokumenty przedkładane przez stronę nie mogą zostać uwzględnione. Również ewentualne zaświadczenie dotyczące nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] nie posiadałoby waloru dowodowego, nie wpłynęłyby na rozstrzygnięcie w przedmiocie opodatkowania nieruchomości, w skład której wchodzi działka nr ew. [...]. W odniesieniu do wniosku o uchylenie tajemnicy skarbowej lub wyrażenie zgody na ujawnienie tajemnicy skarbowej SKO podało, że zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) kolegia są organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.) w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W myśl art. 1 pkt 2 ustawy, na zasadach określonych w odrębnych ustawach kolegia orzekają w innych sprawach niż wymienione w ust. 1. Stosownie do art. 2 ustawy w sprawach, o których mowa w art. 1 ust. 1, kolegia są organami właściwymi w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, ponagleń, żądań wznowienia postępowania lub stwierdzania nieważności decyzji. W konsekwencji SKO wyjaśniło, iż nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku o uchylenie tajemnicy skarbowej lub wyrażenie zgody na ujawnienie tajemnicy skarbowej. Zgodnie z art. 299b § 1 Ordynacji podatkowej szef Krajowej Administracji Skarbowej może wyrazić zgodę na ujawnienie przez naczelników urzędów skarbowych, naczelników urzędów celno-skarbowych, dyrektorów izb administracji skarbowej określonych informacji stanowiących tajemnicę skarbową, z wyłączeniem informacji stanowiących tajemnicę inną niż skarbowa i objętych ochroną na podstawie odrębnych ustaw, wskazując jednocześnie sposób udostępnienia i wykorzystania ujawnianych informacji. Stosownie do art. 299b § 2 Ordynacji podatkowej wyrażenie zgody, o której mowa w § 1, może nastąpić wyłącznie ze względu na ważny interes publiczny oraz gdy jest to konieczne dla osiągnięcia celów kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego lub jeżeli ujawnienie tych informacji urzeczywistni prawo obywateli do ich rzetelnego informowania o działaniach organów podatkowych i jawności życia publicznego. W skardze do Sądu skarżąca – domagając się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zobowiązania organu na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") do wydania w określonym terminie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z dnia 27 września 2021 r. a także zasądzenia kosztów postępowania – zarzuciła naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, które miało wpływ na treść postanowienia, tj. art. 28 k.p.a. i art. 306a § 2 w zw. z art. 293 §1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że nie miała interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia zgodnie z wnioskiem z 27 września 2021 r., podczas gdy dane, których udostępnienia się domagała, mają istotny wpływ na jej sytuację własnościową i podatkową; 2. prawa procesowego, które miało wpływ na treść postanowienia, tj. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewywiązanie się przez SKO z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, a także brak odniesienia do przedstawionych dokumentów, co doprowadziło do błędnego uznania, iż nie dysponuje ona interesem prawnym w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w niniejszym postępowaniu organy przede wszystkim winny ustalić, czy miała interes prawny na podstawie pełnego materiału dowodowego i całokształtu okoliczności zaistniałych w sprawie, a nie na podstawie jednego przepisu Ordynacji podatkowej. Wyjaśniła, że w Urzędzie Gminy Puławy od kilkunastu miesięcy toczy się postępowanie o ustalenie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r., a o jego wysokości decyduje przede wszystkim stan prawno-właścicielski ustanowiony postanowieniem z dnia 21 marca 2004 r. Sądu Rejonowego w Puławach I Ns 777/01 i wyrokiem Sądu Rejonowego w Puławach I C 173/05. Mimo że w świetle tych orzeczeń powierzchnia jej działki się zmniejszyła, to zgodnie z decyzją podatkową powierzchnia działki, podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, istotnie się zwiększyła. Z tego powodu musi ustalić, czy organ podatkowy próbuje bezprawnie uzyskać większy podatek, czy też na skutek wspomnianych orzeczeń sądowych została pozbawiona własności części nieruchomości na rzecz M. W. i G. W.. Dlatego jest niezbędne wydanie zaświadczenia, jaki majątek z części nieruchomości wykazali oni na podstawie postanowienia I Ns 777/01 z dnia 21 marca 2004 r. o rozgraniczeniu działki nr [...] z działką nr [...]. Mając wgląd w deklaracje podatkową M. W. i G. W. skarżąca będzie mogła ustalić, co dokładnie stało się z jej własnością i czy została jej pozbawiona. Stąd bezpośrednio wynika jej interes prawny w uzyskaniu wnioskowanego zaświadczenia, czego organy nie zbadały i nie wyjaśniły, dlaczego wydano rozstrzygnięcie odmowne. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga na uwzględnienie nie zasługuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym sąd ma nie tylko prawo, ale także i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie Sąd procedował w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Oceniając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie naruszają one prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zaskarżone postanowienie SKO z dnia 20 czerwca 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienia Wójta Gminy Puławy z dnia 1 kwietnia 2022 roku P.3140.1.4.2021KK o odmowie wydania zaświadczenia co do części wniosku dotyczącej pytania "od kiedy, za co i jaki płacą podatek" – co dotyczy M. W. i G. W. – z części nieruchomości nabytej na podstawie postanowienia I NS 777/01 z dnia 21 marca 2004 r. w związku z prowadzonym wobec skarżącej postępowaniem w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. Wskazać należy, że zgodnie z art. 306a § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z treści dalszych przepisów Ordynacji podatkowej: art. 306a § 3, art. 306a § 4, art. 306a § 5, art. 306b § 1, art. 306e § 1 należy wywieść, że ukształtowany charakter prawny zaświadczenia oznacza, iż odzwierciedla ono stan wiedzy organów odnośnie faktów czy stosunków prawnych, które wprost wynikają ze stosownych rejestrów, ewidencji i innych baz danych. W tym wypadku organ pełni funkcję dysponenta bazy danych, na podstawie których przepisy Ordynacji podatkowej nakazują mu wydawanie zaświadczeń. Nie działa więc w charakterze organu rozstrzygającego władczo o obowiązkach podatnika, wynikających z materialnych norm prawa podatkowego (art. 306a § 3). Zaświadczenie jest zatem aktem wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym, a nie oświadczeniem kształtującym te fakty lub stan prawny. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zaświadczenie ma charakter materialno-technicznej czynności urzędowej i sprowadza się do potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, o których informacje znajdują się w dyspozycji organu. Treść zaświadczenia nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej lub czegokolwiek rozstrzygać. Sąd podziela stanowisko organów, że w sprawie dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność M. W. i G. W. przepisy prawa nie dają skarżącej uprawnienia do otrzymania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że w myśl art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników objęte są tajemnicą skarbową. Tak więc tajemnica skarbowa dotyczy indywidualnych danych zawartych w deklaracjach podatkowych, w tym zeznaniach, wykazach, informacjach, do których składania zobowiązani są podatnicy oraz powoduje wyłączenie jawności indywidualnych danych, zawartych w informacjach podatkowych składanych przez podatników. Regulacją tą objęto także wszelkie informacje pozyskiwane i gromadzone przez organ podatkowy, w tym dane zawarte w informacjach podatkowych przekazywanych organowi podatkowemu przez podmioty inne niż podatnicy, aktach postępowania podatkowego czy dokumentacji rachunkowej organu podatkowego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych tajemnica skarbowa stanowi informację niejawną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy (P. Pietrasz, Komentarz do art. 179 ustawy – Ordynacja podatkowa (w:) System Informacji Prawnej Lex). Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Interpretując treść tego przepisu należy w pierwszej kolejności podkreślić, że zaświadczenia zawsze wydaje się na wniosek, nigdy zaś z urzędu, przy czym osobą ubiegającą się o wydanie zaświadczenia nie może być każdy, ale tylko ten, kto ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jeżeli zatem odrębne ustawy wprowadzają obowiązek urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, organ wydaje zaświadczenie uwzględniając w jego treści regulacje wynikające z tych odrębnych przepisów. Zaświadczenie jest wydane również w sytuacji, gdy wnioskodawca wykaże interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego i wtedy w treści zaświadczenia znajduje odzwierciedlenie treść wniosku podatnika. Wskazanie na interes prawny oznacza, że żądający wydania zaświadczenia musi być legitymowany do jego uzyskania. Kryterium interesu prawnego stanowi nawiązanie do konstrukcji pojęcia strony przyjętej w postępowaniu administracyjnym. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjęto, iż interes prawny to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z tym prawem i przez to prawo chroniony. Istnieje także zgodność stanowisk co do tego, że interes prawny nie może być wywodzony z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego czy jakiejś instytucji prawnej, lecz opierać powinien się na konkretnej normie prawa materialnego; normie dającej się określić i wyodrębnić spośród innych norm (por. J. Zimmermann: Glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r. IV S.A. 846/95,OSP 1997,nr 4,s. 203 i n.). Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie wskazuje się na pewne cechy wyróżniające interes prawny. Musi być on osobisty, własny, indywidualny oraz winien być konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych. O istnieniu interesu prawnego można mówić wówczas, gdy dany podmiot wnosi żądanie we własnym imieniu, zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana wydaniem zaświadczenia, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że skarżąca nie ma interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia o treści objętej wnioskiem. Nie wskazała bowiem przepisu prawa materialnego z którego wynikałyby jej prawa lub obowiązki, kreujące jego interes prawny we wskazanym wyżej rozumieniu. Za słuszne należy uznać stanowisko, że w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę [...] skarżąca nie ma przymiotu podatnika, o którym mowa w art. 293 Ordynacji podatkowej, zatem nie może ubiegać się o udostępnienie jej danych innych podatników. W sprawie dotyczącej nieruchomości stanowiącej własność M. W. i G. W. (oraz przedmiot opodatkowania w odniesieniu do którego na nich ciąży obowiązek podatkowy) przepisy prawa nie dają skarżącej uprawnienia do otrzymania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie ma podstaw do postawienia zarzutu naruszenia art. 306a § 2 pkt 2 i art. 306b § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do argumentacji skarżącej, że wniosek złożony został w związku z prowadzonym wobec niej postępowaniem w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r. należy wyjaśnić, iż wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną, nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Postępowanie prowadzące do wydania zaświadczenia opiera się wyłącznie o dane posiadane przez organ, stąd dodatkowe dokumenty nie mogą zostać uwzględnione. Również ewentualne zaświadczenie dotyczące nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] nie posiadałoby waloru dowodowego, mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie opodatkowania nieruchomości, w skład której wchodzi działka nr ew. [...]. Podkreślenia wymaga nadto, że posiadanie żądanego zaświadczenia nie jest w szczególności warunkiem wszczęcia jakiegokolwiek postępowania. Odmowa wydania takiego zaświadczenia ogranicza wprawdzie podmiot w możliwości posłużenia się określonymi dowodami, nie ma to jednak znaczenia dla sprawy, gdyż wbrew twierdzeniom skarżącej, możliwość wszczęcia postępowania nie jest uzależniona od uzyskania zaświadczenia, w tym zaświadczenia o żądanej treści. Końcowo należy zauważyć, że SKO prawidłowo wyjaśniło skarżącej, że nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku o uchylenie tajemnicy skarbowej lub wyrażenia zgody na ujawnienie tajemnicy skarbowej. Dla pełnego zobrazowania sprawy wskazać trzeba, że w dniu 9 listopada 2022 r. Sąd oddalił skargę skarżącej na postanowieniem SKO z dnia 24 marca 2022 r., znak SK0.41/1095/PO/2022, utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy Puławy z dnia 20 stycznia 2022 r., P.3140.1.2.2021KK o odmowie wydania zaświadczenia: "jaki majątek z części nieruchomości wykazali M. B. W. i G. S. W. zam. [...] nabyty na podstawie postanowienia sygn. akt I NS 777/01 z dnia 21 marca 2004 r. o rozgraniczenie działki położonej w [...] o nr ew. [...], dla której w Sądzie Rejonowym w Puławach prowadzona jest KW o nr. [...] z nieruchomością działki gruntu położone w [...] o nr. ew. [...] - [...] i wydanie części nieruchomości powodom M. i G. W. - wyrok o sygn. akt I C 173/05 z dnia 11 września 2006 r.". Odnosząc się do wniosku skarżącej co do zastosowania art. 145a § 1 p.p.s.a. wskazać trzeba, że zgodnie z tym przepisem, w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. Zastosowanie art. 145a § 1 p.p.s.a. ma charakter wyjątkowy i ogranicza się wyłącznie do sytuacji uwzględnienia skargi z powodu wydania decyzji z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub stwierdzenia jej nieważności w całości lub w części z przyczyn określonych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach. Nie dotyczy zatem sytuacji, w której Sąd skargi nie uwzględnił. Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.