I SA/Lu 418/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia 9 maja 2011 r. (data pisma) R. K. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2007 r. doręczoną skarżącej w dniu 5 kwietnia 2011 r. (zwrotne poświadczenie odbioru k. 25 akt administracyjnych) Przesyłka zawierająca skargę została nadana w polskim urzędzie pocztowym 10 maja 2011 r. (koperta z datownikiem pocztowym 10 maja 2011 r. k. 21 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Skarżąca o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wnosiła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej ppsa - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa Sąd odrzuca skargę wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została skarżącej doręczona w dniu 5 kwietnia 2011 r. (k. 25 akt administracyjnych), zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 5 maja 2011 r. Z akt sprawy wynika, iż skarga została wniesiona, w dniu 10 maja 2011 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 3 ppsa należało orzec jak w sentencji.