I SA/Lu 420/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz, Sędziowie NSA Anna Kwiatek, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant st. ref. Marta Ścibor, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2004 r. sprawy ze skargi PPH "A" Sp.z o.o. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt.1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) oraz uchwały Nr XXXVI/451/01 Rady Miejskiej z dnia 29 listopada 2001r. w sprawie podatku od nieruchomości, po rozpatrzeniu odwołania PPH "A" Sp. z o.o. w C. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] znak: [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2002r. w kwocie 35.103,90 zł - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w dniu 15 stycznia 2002r. PPH "A" Sp. z o.o. złożyła deklarację w sprawie podatku od nieruchomości na 2002r., w której wykazała 8120 m 2 gruntów pozostałych. Grunty o pow. 7620 m 2 winny być wykazane jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, natomiast 500m2 jako pozostałe, które zgodnie z aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia 4 stycznia 2001r. znajdują się we władaniu E. K. na podstawie umowy dzierżawy zawartej przez jej poprzedników prawnych. Ustalenia te były podstawą wydania decyzji przez organ I instancji. Nie zgadzając się z tą decyzją strona wniosła od niej odwołanie, w którym wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 122, art. 187§ 1, 191 oraz art. 124 w zw. z art. 210§ 4 ordynacji podatkowej oraz prawa materialnego poprzez błędne i niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania nie podzieliło zarzutów i wniosków w nim zawartych. Wskazało, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997r. do 31 grudnia 2002r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy podlegały podatkowi od nieruchomości były z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i wg stawek podatkowych określonych wówczas w przepisie art. 5 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 84 ze zm.). Wyjątek stanowiły grunty przedsiębiorcy objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna ( art. 3 ust. 1 pkt. 3 ) oraz związane z budynkami mieszkalnymi ( art. 5 ust. 1 pkt. 6 ). Pierwsze podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym, drugie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg niższej stawki. Z dniem 1 stycznia 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 20 października 2002r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 200, poz. 1683 ), która dodając art. 1 a w ust. 1 pkt. 3 wyjaśniła, że co należy rozumieć pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Mimo, że ustawodawca dotychczasowy zwrot " związany działalnością gospodarczą " zastąpił terminem " związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" nie zmienia to zakresu przedmiotowego opodatkowania wg stosownej stawki. Ustawodawca w ustawie używa również określenia " zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej" przez co zamierza podkreślić , że chodzi mu o faktycznie wykonywaną działalność. Rozróżnienie przedmiotów opodatkowania na "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" , w ocenie Kolegium, jest zabiegiem celowym, przy założeniu racjonalności ustawodawcy. Nadal więc aktualne pozostaje orzeczenie NSA z dnia 28 grudnia 1995r. sygn. akt VI SA 21/95, z którego wynika, że aby uznać, iż dany przedmiot opodatkowania jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie musi w nim być prowadzona faktyczna działalność. Biorąc pod uwagę, że spółka kupiła przedmiotową nieruchomość jako "lokatę kapitału" i obecnie nie podjęła decyzji o jej przeznaczeniu, trafne jest stanowisko o zaliczeniu jej do najwyższej stawki podatkowej. Dokonanie zakupu jako lokaty kapitału jest działaniem zmierzającym do osiągnięcia zysku, a wiec w sposób jednoznaczny związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zarzuty podniesione o odwołaniu są więc nietrafne. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie PPH "A" Sp. z o.o. w C. wnosiło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzucało wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 122, art. 187§ 1 oraz art. 191 ordynacji podatkowej przez zaniechanie przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a tym samym zaniechania ustalenia prawdy obiektywnej czy nawet prawdy procesowej oraz art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) przez przyjęcie, że sam fakt posiadania nieruchomości przez Spółkę oznacza stosowanie stawek podatku od nieruchomości jak dla nieruchomości stanowiących grunty związane z działalnością gospodarczą. Główny argument skargi sprowadza się do zarzutu, iż w toku postępowania nie przeprowadzono żadnego dowodu w celu ustalenia faktycznego sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, a okoliczność ta miała decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia. Organy podatkowe oparły się na uchwale NSA z dnia 2 kwietnia 2001r. FPK 3/00 ( ONSA 2001/4/150), jednak nie wiąże ona organu w indywidualnej sprawie. Zdaniem skarżącego uchwała ta nie zasługuje na aprobatę. Gdyby bowiem przyjąć prezentowaną w niej wykładnię nie byłoby podstaw do używania w ustawie pojęcia " gruntów będących w posiadaniu przedsiębiorcy" oraz pojęcia " gruntów związanych z działalnością gospodarczą". Podzielając pogląd organów podatkowych należałoby dojść do wniosku, że każdy grunt posiadany przez przedsiębiorcę jest gruntem związanym z działalnością gospodarczą. Nadto, zgodnie z art. 151 § 1 k.s.h., spółka z o.o. może zostać utworzona w każdym celu, nie tylko w celu działalności gospodarczej, a zatem nie można stosować automatyzmu poprzez bezwarunkowe ustalanie związku posiadanych przez taką spółkę nieruchomości z działalnością gospodarczą. Przedmiotowe nieruchomości nie są związane z działalnością gospodarczą, a sam fakt ich posiadania nie stanowi o związaniu gruntu z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i podtrzymywało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzki sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w rozpoznawanej sprawie wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie przed 1.01.2004r., a zatem podlegała rozpoznaniu, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 97§1 powołanej wyżej ustawy, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie będący właściwym do jej rozpoznania, a to zgodnie z dyspozycją art. 13 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ). Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi stwierdzić należało, iż jest ona bezzasadna. Stan faktyczny sprawy, co do tego, iż skarżąca Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości oraz powierzchni przedmiotu opodatkowania nie był w sprawie sporny. Sporna pozostawała wysokość stawki podatku od części gruntów, które w złożonej w trybie art. 6 ust. 8 pkt. 1. ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych deklaracji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości skarżąca Spółka z o.o. "A" w C. wykazała jako pozostające w jej posiadaniu "grunty pozostałe", podczas gdy, zdaniem organów podatkowych, grunt o powierzchni 7.620 m 2 powinien być wykazany jako grunt związany z działalnością gospodarczą i opodatkowany stawką wyższą, niż wynikało to ze złożonej przez skarżącą deklaracji podatkowej, a to ze względu na dyspozycję art. 5 ust.1 pkt. 6 powołanej ustawy w zw. z art. 5 ust. 3 powołanej ustawy. Stosownie do art. 5 ust. 1 powołanej ustawy, Rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że podatek ten nie może przekroczyć rocznie: od gruntów związanych z działalnością gospodarczą inną niż działalność rolnicza lub leśna, z wyjątkiem związanych z budynkami mieszkalnymi - stawki określonej w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie określenia górnych granic stawek kwotowych w niektórych podatkach i opłatach lokalnych ( w 2002r. określonej zgodnie z rozporządzeniem z dnia 18 października 2001r – Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ). Stawki podatku od nieruchomości na 2002r. określone zostały uchwałą Rady Miejskiej Nr XXXVI/451/01 z dnia 29 listopada 2001r. w myśl powołanego przepisu art. 5 i nie jest to sporne w sprawie. Stosownie do art. 5 ust. 3 powołanej ustawy, za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności wymienione w pkt. 1-4 tego przepisu. Gdy zatem w art. 5 ust. 1 pkt. 6 powołanej ustawy mowa jest o stawce podatkowej od "gruntów związanych z działalnością gospodarczą" chodzi o grunty pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy, bowiem tak zdefiniowane zostały one przez ustawodawcę w art. 5 ust. 3. Kiedy zaś mowa o posiadaniu należy je pojmować jako faktyczne władanie rzeczą. Dla przyjęcia stawki podatku od nieruchomości właściwej dla gruntów "związanych z działalnością gospodarczą" niezbędne było zatem ustalenie, że podmiot objęty obowiązkiem podatkowym w tym podatku włada gruntem, a nie ustalanie faktycznego wykorzystywania tego gruntu. Gdy ustawodawca chce zróżnicować stawkę opodatkowania w zależności od faktycznego używania przedmiotu opodatkowania posługuje się w omawianej ustawie pojęciem " zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej " ( np. art. 5 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy ) lub " związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" ( art. 3 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 2. ). W rozpatrywanej sprawie nie było sporne, iż skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego ( art. 36 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym ), i że sporny grunt o pow. 7.620 m 2 pozostaje w jej posiadaniu. Te ustalenia były zatem wystarczające dla przyjęcia stawki podatkowej określonej w art. 5 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, a zatem zarzut naruszenia art. 122, art. 187§ 1 i art. 191 ordynacji podatkowej oraz art. 5 ust. 3 o podatkach i opłatach lokalnych przez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia faktycznego sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości uznać należało za chybiony. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji ograniczona jest przedmiotem sprawy. Podnoszone w skardze argumenty odnoszące się do hipotetycznego stanu faktycznego, nie związanego z przedmiotem rozstrzygnięcia, nie mogły zatem podlegać ocenie w rozpatrywanej sprawie, ani rzutować na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Skoro zatem skarga jest bezzasadna, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) należało orzec jak w sentencji.