I SA/Lu 423/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego . z dnia [..] nr [..] w przedmiocie zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia [...].05.2013r. (k-6 akt sądowych) skarżący A. P. wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący złożył pismo (k-9), w którym stwierdził, że zgodnie z ustawą o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za wydanie błędnej decyzji, samowolę lub opieszałość zobowiązani są oni do wypłaty odszkodowania oraz wskazał kwotę 44280 zł "za tzw. błąd urzędniczy decyzji z dnia 11.04.2007r. (...)". Wobec powyższego, uwzględniając treść art.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", przewodnicząca Wydziału zarządziła ponowne wezwanie skarżącego do usunięcia braku skargi, o którym mowa wyżej, z wyjaśnieniem, że z zaskarżonej decyzji wynika dla skarżącego obowiązek świadczenia o charakterze pieniężnym, zatem w sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu art.216 i art.231 p.p.s.a., a stanowi ją kwestionowana skargą całość tej należności pieniężnej lub jej całość. Wezwanie, zawierające pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi (k-12), doręczone zostało skarżącemu w dniu 6.06.2013r., lecz pozostało bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepis art.215 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim, zgodnie z treścią art.230 § 2 p.p.s.a., jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art.231 p.p.s.a.). Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie pismu prawidłowego biegu. W takiej sytuacji nie jest bowiem możliwe ustalenia wpisu od skargi (por.: art.231 zdanie pierwsze p.p.s.a.), uiszczenia zaś wpisu warunkuje rozpoznanie sprawy (por.: art.220 § 1 i 3 p.p.s.a.). Wobec powyższego, w oparciu o art.49 § 1 w związku z art.215 § 1 p.p.s.a., skarżący wezwany został do usunięcia braku skargi polegającego na niepodaniu wartości przedmiotu zaskarżenia z pouczeniem, że niewykonanie wezwania w zakreślonym terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi. Pomimo doręczenia wezwania i upływu zakreślonego terminu (w dniu 13.06.2013r.) skarżący braku skargi nie usunął, zatem należało skargę odrzucić na podstawie art.58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono, jak na wstępie.