I SA/Lu 432/99

Decyzja o zaniechaniu poboru podatku od towarów i usług odnosi się wyłącznie do zdarzeń przyszłych, które następują po dacie jej wydania. Zaniechanie poboru podatku od towarów i usług zasadniczo korzystne dla podatnika nie może narażać firmy na straty. Zalecenia Ministra Finansów nie mogą stanowić podstawy decyzji w sprawach finansowych. Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa działając na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 28 stycznia 1999 r. w przedmiocie zaniechania poboru podatku od towarów i usług w okresie od 28 stycznia 1999 r. do 31 grudnia 1999 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszoinstancyjnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Urząd Skarbowy w decyzji wydanej na skutek wniosku podatnika, złożonego do Urzędu Skarbowego w dniu 30 listopada 1998 r. dokonał zaniechania poboru podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 r., w okresie od 29 stycznia /daty doręczenia decyzji/ do 31 grudnia 2000 r. od sprzedaży samochodów używanych skupionych od osób fizycznych lub od podmiotów gospodarczych nie będących podatnikami podatku VAT do wysokości 22 procent różnicy pomiędzy ceną sprzedaży a ceną zakupu. W złożonym odwołaniu podatnik wnosi o uchylenie decyzji w części dotyczącej terminu jej ważności oraz określenia terminu zaniechania poboru podatku od dnia 1 stycznia 1999 r., zarzucając naruszenie art. 125 i art. 139 par. 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem podatnika przewlekłość postępowania naraziła jego firmę na poważną stratę materialną. Rozpatrując całokształt materiału dowodowego oraz odpowiadając na zarzuty podatnika Izba Skarbowa wskazała na uznaniowy charakter decyzji w sprawie zaniechania poboru należności podatkowych i związaną z tym koniecznością przeprowadzenia gruntowej analizy przesłanek zaniechania poboru podatku oraz wyjaśnienia wszelkich wątpliwości. Z tych też względów organ drugoinstancyjny nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów Ordynacji podatkowej, wskazując, że Urząd Skarbowy w sposób prawidłowy poinformował stronę o nie załatwieniu sprawy we właściwym terminie, podając jednocześnie przyczynę opóźnienia oraz nowy termin załatwienia sprawy. Ponadto Izba Skarbowa, nie podzielając stanowiska podatnika o pogorszeniu sytuacji finansowej firmy, wyjaśniła że decyzja o zaniechaniu poboru podatku odnosi się wyłącznie do zdarzeń przyszłych, które nastąpiły po dacie jej wydania. W sprawie, zdarzeniem tym jest upływ terminu zapłacenia podatku, który upływa 25 lutego 1999 r., co oznacza, że decyzja wywiera skutek także w odniesieniu do podatku VAT należnego za styczeń 1999 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części i z przyczyn podanych w odwołaniu. Dodatkowo zarzucał decyzji naruszenie zalecenia Ministerstwa Finansów z dnia 28 grudnia 1998 r., Nr PP3-8213-1524/98/ECZ oraz przedstawił stan faktyczny sprawy i przebieg postępowania podatkowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani zasad postępowania podatkowego. Wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do stwierdzenia w rozpatrywanej sprawie naruszenia art. 125 i art. 139 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie wniosek podatnika o zaniechanie poboru podatku od towarów i usług nie został załatwiony w ciągu miesiąca, jednak podatnik zgodnie z wymogami art. 140 powiadomiony został o przyczynach niedotrzymania terminu ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Ponadto w rozpatrywanej sprawie wydanie decyzji po upływie miesięcznego terminu nie miało wpływu na jej rozstrzygnięcie, bowiem w dacie wydania i otrzymania decyzji przez podatnika nie upłyną termin płatności podatku. Zauważyć także należy, iż zalecenia Ministra Finansów nie mogą stanowić podstawy decyzji w sprawach finansowych i w tej kwestii podzielić należy stanowisko Izby Skarbowej zawarte w odpowiedzi na skargę. Odnośnie zastosowania w sprawie art. 22 par. 2 Ordynacji podatkowej, to wobec korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia wniosku nie można podzielić zarzutu o narażeniu firmy na straty. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o NSA orzeczono jak w sentencji.