I SA/Lu 436/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. - w zakresie zażalenia skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 czerwca 2010 r. w przedmiocie odrzucenia skargi postanawia : - odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r. Odpis postanowienia z uzasadnieniem został wysłany (pismo z dnia 2 lipca 2010 r.) pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi K. S. W dniu 7 lipca 2010 r. ( data wpływu do Sądu) skarżący działając osobiście złożył sporządzone przez siebie zażalenie na postanowienie z dnia 30 czerwca 2010 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – p.p.s.a./ zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których zamknięty katalog wymienia § 1 tego artykułu. Zamknięty katalog zawarty w § 1 tego artykułu nie wymienia postanowienia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy p.p.s.a. - od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Bezspornym jest, iż postanowienie z dnia 30 czerwca 2010 r. o odrzuceniu skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji właściwym środkiem odwoławczym od takiego rozstrzygnięcia jest skarga kasacyjna a nie zażalenie. Z tych też przyczyn zażalenie skarżącego z dnia 7 lipca 2010 r. jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 174 ustawy p.p.s.a - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z treści art. 175 § 1 ustawy p.p.s.a. - skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego lub doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych ( § 3 pkt 1). Zgodnie z art. 176 ustawy p.p.s.a. - skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, iż sporządzone przez skarżącego pismo z dnia 7 lipca 2010 r. nie spełnia wskazanych wymogów właściwych dla skargi kasacyjnej, co nie pozwala na potraktowanie przedmiotowego pisma jako skargi kasacyjnej i przyjęcia, iż zostało ono jedynie błędnie zatytułowane. Z tych też względów działając na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 ustawy p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.