I SA/Lu 436/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. i J. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [..] nr [..] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę. B. P. i J. N. w dniu [..] (koperta k.8 akt sądowych), za pośrednictwem organu, złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Skargę podpisał doradca podatkowy R. Ł., który wezwany do uzupełnienia braku skargi poprzez złożenie stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu każdego ze skarżących braku tego nie uzupełnił (wezwanie k. 16, potwierdzenie odbioru wezwania k. 19). W tych okolicznościach, zgodnie z pouczeniem zawartym w wezwaniu, czynności dokonane w sprawie przez pełnomocnika zostały pominięte, a skarżący (każdy z osobna) zostali wezwania do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie – w terminie 7 dni - od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie Sąd pouczył skarżących o treści art. 46, art. 47, art. 70 § 1 i 2 oraz art. 210 § 1 ustawy z dnia 30. 08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "ppsa"). Wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi zostały skarżącym doręczone w sposób prawem przewidziany w dniu 23.07.2013 r. (dla skarżącej w trybie art. 67 § 1 ppsa) i w dniu 5.08.2013 r. (dla skarżącego w trybie art. 73 § 1 – 4 ppsa). Do dnia dzisiejszego wezwania pozostały bez odpowiedzi. W tych okolicznościach zważając, że zgodnie z art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa koniecznym wymogiem każdego pisma procesowego, w tym skargi, jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, skoro w przedmiotowej sprawie brak ten nie został uzupełniony, to nadanie sprawie dalszego biegu jest niemożliwe. Tym samym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa skargę należało odrzucić.