I SA/Lu 441/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od wpisu sądowego od wniesionej skargi w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 29 sierpnia 2011 r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżący zwrócił się o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, tj. w zakresie wpisu sądowego od wniesionej skargi. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Żądanie zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przedstawiona w urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy sytuacja materialna skarżącego uprawnia do stwierdzenia, że skarżący nie wykazał spełnienia ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy w częściowym zakresie. Skarżący prowadzi samodzielne jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani przedmiotów wartościowych powyżej 3000 euro. W jego dyspozycji pozostają natomiast oszczędności w kwocie [...] zł. W rubryce urzędowego formularza wniosku dotyczącej dochodów skarżący podał, iż aktualnie nie uzyskuje żadnych stałych miesięcznych dochodów. W pierwszej kolejności podnieść należy, że zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach - z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, o zwolnienie od których strona wnosi w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Oceniając zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy należy mieć również na uwadze, że instytucja przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, stanowiąca w istocie pomoc państwa, powinna być stosowana wobec osób ubogich, które ze względu na szczególnie trudną sytuację materialną i pomimo największych starań, nie mogą tych kosztów uiścić, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W przedmiotowej sprawie skarżący domaga się zwolnienia od wpisu sądowego od skargi, który wynosi 200 zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 221, poz. 2193/). Porównanie wymienionego kosztu sądowego do sytuacji materialnej skarżącego prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał, aby nie był w stanie ponieść tej opłaty bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Skarżący nie uzyskuje wprawdzie stałych dochodów, jednakże posiada oszczędności wielokrotnie przewyższające wysokość wpisu sądowego od skargi. Referendarzowi wiadomo z urzędu, że oszczędności te od ponad dwóch lat nie uległy uszczupleniu, mimo deklarowanego przez skarżącego braku stałych miesięcznych dochodów (w sprawie I SA/Lu 680/08 w dacie złożenia pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy tj. 9 marca 2009r., wykazana kwota posiadanych oszczędności wynosiła również [...] zł, a w następnych wnioskach o prawo pomocy w tej sprawie, kwota oszczędności była przybliżona). Uznać zatem należy, że aczkolwiek skarżący nie osiąga stałych miesięcznych dochodów, to posiada inne środki bądź dochody (chociażby okresowe), które pozwalają mu na pokrycie bieżących kosztów utrzymania bez naruszenia kwoty posiadanych oszczędności. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak na wstępie.