I SA/Lu 441/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia - odmówić przyznania Z.C. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 1 sierpnia 2011r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pismo skarżącego Z.C. zawierające wniosek o zwolnienie go od wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego, zaś dnia 1 września 2011r. wpłynął, wniesiony na wezwanie Sądu, wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi na formularzu urzędowym PPF. W piśmie, o którym mowa na wstępie, skarżący nie wskazał okoliczności, które miałyby uzasadniać przyznanie mu prawa pomocy. Natomiast w oświadczeniach zawartych w formularzu PPF podał, iż nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie uzyskuje żadnych stałych dochodów miesięcznych, nie posiada nieruchomości, w tym domu lub mieszkania, nie posiada również wartościowych przedmiotów, posiada zaś oszczędności w kwocie [...] Postanowieniem z dnia 12 września 2011r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W sprzeciwie wniesionym od powyższego postanowienia skarżący za nieprawidłową uznał ocenę, iż przedstawiona we wniosku o przyznanie prawa pomocy jego sytuacja materialna nie spełnia ustawowych przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Jak wynika z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", z udziałem w takim postępowaniu wiąże się konieczność ponoszenia przez stronę wydatków, w szczególności na pokrycie opłat sądowych /art.214, art.220 § 1, art.230 § 1 i 2 ppsa/. Stosownie przy tym do art.199 ppsa zasadą jest, że każdy ponosi koszty postępowania związane z jego udziałem w sprawie. Zmniejszenie ciężaru finansowego wiążącego się z prowadzeniem sprawy może nastąpić przez przyznanie stronie, na jej wniosek, prawa pomocy, co obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego /prawo pomocy w zakresie całkowitym/ albo zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego /prawo pomocy w zakresie częściowym/ - art.243 § 1, art.244 § 1, art.245 ppsa. Stosownie do art.254 § 1 ppsa rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy, z tym że czynności w tym zakresie mogą wykonywać także referendarze sądowi /art.258 ppsa/, a w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie lub zarządzenie wydane przez referendarza traci moc, a wniosek podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym /art.260 ppsa/. Jak wskazano wyżej, skarżący Z. C. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od wpisu od skargi. Art.246 § 1 pkt 2 ppsa stanowi, iż przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podkreślenia wymaga w świetle powołanego przepisu, iż ustawodawca, chroniąc jedynie środki utrzymania koniecznego strony i jej rodziny, przesądził jednocześnie, że obowiązkiem strony uczestniczącej w postępowaniu jest podjęcie wszelkich nienaruszających koniecznego utrzymania oszczędności w celu wywiązanie się z obowiązku uiszczenia należnych kosztów sądowych. Ponadto, wobec treści tego przepisu nie może ulegać wątpliwości, że obowiązek wykazania istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na wnioskującym. Zdaniem sądu, Z. C. nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść wpisu należnego od skargi w sprawie niniejszej. W sytuacji bowiem, gdy posiada on oszczędności w kwocie [...] i jednocześnie nawet nie twierdzi, że zmuszony jest ponosić ponadprzeciętne koszty koniecznego utrzymania /np. na niezbędne kosztowne leczenie/, brak jest podstaw do przyjęcia, że uiszczenie kwoty [...] tytułem wpisu od skargi może uszczuplić jego zasoby finansowe w sposób naruszający środki koniecznego utrzymania. Na uwagę zasługuje również i ta okoliczność, znana sądowi z urzędu, że oszczędności skarżącego, który w sprawie niniejszej oświadczył, że aktualnie nie uzyskuje żadnych stałych miesięcznych dochodów, od dłuższego czasu utrzymują się na stałym poziomie /por.: wnioski o przyznanie prawa pomocy w sprawie I SA/Lu 680/08, a także w sprawie I SA/Lu 285/06/, co świadczy, iż skarżący uzyskuje dochody, które pozwalają mu na pokrycie kosztów utrzymania i inne niezbędne wydatki /w tym opłaty sądowe w innych sprawach, od ponoszenia których nie został zwolniony/. Wobec powyższego, na podstawie art.246 § 1 pkt 2 i art.260 ppsa orzeczono jak na wstępie.