I SA/Lu 451/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. 2012 r. poz. 749) – dalej O.p. po rozpatrzeniu odwołania G. Z. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 08.01.2013r. odmawiającej uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 29.06.2012r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes-Benz Vito o numerze nadwozia [...], rok produkcji 1998, pojemność silnika 2299 cm w kwocie 2.257 zł - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że postanowieniem z dnia 25.01.2012r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął wobec G. Z. z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Mercedes-Benz Vito o numerze nadwozia [...]. rok produkcji 1998. Podstawą wszczęcia postępowania były informacje uzyskane z Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta C. dotyczące przedmiotowego pojazdu. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego decyzją z dnia 29.06.2012r. Naczelnik Urzędu Celnego określił Pani G. Z. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyżej wymienionego samochodu osobowego w kwocie 2.257 zł. Decyzja ta uprawomocniła się. Następnie dnia 31.10.2012r. strona złożyła wniosek z dnia 26.10.2012r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją i uchylenie tej decyzji. W złożonym podaniu pełnomocnik strony wniósł o przesłuchanie G. Z. na okoliczność "posiadania dokumentów RDW i VWE oraz wiedzy o typie samochodu, który był przedmiotem postępowania", a także o dołączenie do akt postępowania dwóch dokumentów dotyczących przedmiotowego pojazdu: VWE i RDW. Postanowieniem z dnia 7.11.2012r. Naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie podatkowe zakończone ww. ostateczną decyzją z dnia 29.06.2012r. W toku prowadzonego postępowania organ nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania G. Z. na okoliczności wskazane we wniosku. W wyniku wznowienia postępowania Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzją nr [...] z dnia 08.01.2013r., w której odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 29.06.2012r. określającej G. Z. zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego marki Mercedes-Benz Vito. W odwołaniu od tej decyzji strona reprezentowana przez pełnomocnika wnosiła o jej uchylenie oraz o uchylenie ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 29.06.2012r. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania oraz analizie materiału dowodowego w pierwszej kolejności wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy wskazane przez stronę przesłanki dają podstawę do uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 29.06.2012r. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Mercedes-Benz Vito w kwocie 2.257 zł - w trybie wznowienia postępowania. W związku z tym wyjaśnił, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe prowadzone przez organ podatkowy było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Nie licząc przesłanki ostateczności decyzji, która jest warunkiem "sine qua non" uruchomienia każdego z trybów nadzwyczajnych, art. 240 § 1 wymienia jedenaście podstaw wznowienia postępowania. Wskazanie co najmniej jednej z nich uzasadnia wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1). Czy podstawy te rzeczywiście występują, właściwy organ bada w postępowaniu wszczętym wspomnianym postanowieniem (art. 243 § 2), a wynik badania przedstawia w decyzji, o której mowa w art. 245 Ordynacji podatkowej. Podstawa, na którą powołała się strona we wniosku o wznowienie postępowania to ujawnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów (art. 240 § 1 pkt 5). O zaistnieniu omawianej podstawy możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery następujące przesłanki: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, nie były znane organowi, który wydał decyzję oraz istniały w dniu wydania decyzji. Nie jest natomiast nową okolicznością nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów (por. wyrok NSA z 16 listopada 2001 r., III SA 1770/00, niepub!.). Nie można w tym przypadku mówić o ujawnieniu nowej okoliczności, lecz tylko o odmiennej ocenie tego samego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 11 października 2001 r.. III SA 1224/00, LexPolonica nr 356182, POP 2002, nr 3, poz. 72). Dyrektor Izby Celnej podkreślał przy tym, że zasady rozpatrywania spraw przez organy podatkowe w trybie zwykłym (odwoławczym) są odmienne od zasad rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych - w tym także przy wznowieniu postępowania zakończonego decyzja ostateczną. Inna jest bowiem waga wad postępowania mogących mieć znaczenie dla sprawy prowadzonej przez organ odwoławczy, przy czym takie wady nie muszą mieć decydującego znaczenia przy rozpoznawaniu wniosku w trybie art. 240 § 1 O.p. Organ odwołał się też do poglądów doktryny i orzecznictwa , zgodnie z którym "Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2001 r., III SA 1974/00, niepubl., B. Gruszczyński w Komentarzu do O.p.). Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym, np. co do oceny dowodów, nie musi mieć znaczenia w postępowaniu wznowionym (por. wyrok NSA z 4 marca 2003 r., III SA 1296/01, niepubl.). Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia. Jeżeli np. nowy dowód, o którym mowa w art. 240 § 1 pkt 5, dotyczył jednej pozycji kosztów uzyskania przychodów, to w nowo prowadzonym postępowaniu nie można kwestionować oceny innych wydatków, jak również przychodów, które były przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji ostatecznej'.". Przechodząc do rozpatrzenia odwołania pełnomocnika strony od decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 29.06.2012r. organ odwoławczy podkreślił, że strona nie skorzystała z prawa do wniesienia odwołania, co skutkowało tym, że rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego stało się ostateczne. Podatnik nie wykorzystał zwyczajnej drogi skontrolowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w postępowaniu odwoławczym, a droga ta jest właściwa do ustalenia, czy organ podatkowy prawidłowo zastosował prawo materialne i czy dokonał tego zgodnie z przepisami prawa. Niedopuszczalne jest natomiast przenoszenie takiej kontroli do postępowania nadzwyczajnego - jakim jest postępowanie wznowieniowe. Postępowanie to bowiem jest odrębnym postępowaniem, w którym strona nie może oczekiwać zbadania sprawy tak, jak w zwykłym postępowaniu. To nadzwyczajne postępowanie może być uruchomione tylko w przypadkach ściśle określonych ustawą ( art. 240 § 1 O.p.). Są to przypadki szczególnie poważnych wad, które uzasadniają odstąpienie od - wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości aktów administracyjnych i domniemania ważności decyzji. Wady te, określane jako kwalifikowane, przemawiają za odstąpieniem od wymienionych zasad, gdyż pewność obrotu prawnego musi w takim przypadku ustąpić wymogom zasady praworządności. Uchylenie decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania w sprawie, jako odstępstwo od trwałości decyzji, wymaga zatem bezspornego ustalenia, że badane postępowanie dotknięte jest jedną z wad określonych w art. 240 § 1 O.p. Organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu pełnomocnik G. Z. podnosi między innymi, że: "Urząd Celny odrzucając dowody zgłoszone zgodnie z art. 240 ust. 1 pkt 1 O.p. nie może ich weryfikować pod względem przydatności do podtrzymania wydanej przez siebie decyzji, a jedynie dokonać oceny czy są to nowe dowody, czy miałyby wpływ na wynik postępowania i czy były znane organowi. W tym przypadku wszystkie przesłanki zostały spełnione i odrzucenie tych dowodów narusza wyżej wymieniony przepis prawa." W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - wskutek wznowienia postępowania - organ prowadzący postępowanie ustalił, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn uchylania decyzji ostatecznej, dlatego. odmówił uchylania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 29.06.2012r. Powołane przez stronę dokumenty RDW i VWE nie stanowią przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5. Analizując bowiem ich treść nie ma wątpliwości, że nie są to nowe okoliczności faktyczne, które mają wpływ na wynik sprawy. Z treści tych dokumentów wynika bowiem, że G. Z. dostał pozwolenie na wywóz pojazdu Mercedes-Benz 108 D o nr nadwozia [...] i nr rejestracyjnym [...] poza granicę Holandii, co uczynił dnia 3.09.2007r. (dokument RDW – [...], [...], [...] i [...] karta akt sprawy). Natomiast analizując treść dokumentu VWE ([...] i [...] karta akt sprawy) należy wyciągnąć wniosek, że nie są to nowe okoliczności w sprawie, ponieważ dane techniczne pojazdu, które zostały w nim zawarte są tożsame z danymi pochodzącymi z innych dokumentów pojazdu stanowiących materiał dowodowy, w oparciu o który została wydana decyzja nr [...] z dnia 29.06.2012r., tj. karta informacyjna pojazdu o nr rejestracyjnym [...] (23 karta akt sprawy), dokument identyfikacyjny pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą - stanowiący załącznik do zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] z dnia 19.09.2008r. (10 karta akt sprawy), faktura nr [...] z dnia 03.09.2007r. (8 i 9 karta akt sprawy), dowód rejestracyjny Królestwa Niderlandów pojazdu o nr rejestracyjnym [...] (4, 5, 6 i 7 karta akt sprawy), faktura VAL nr [...] z dnia 22.09.2008r. (3 karta akt sprawy). Chodzi tu o takie dane techniczne przedmiotowego pojazdu jak: rodzaj pojazdu, nazwa handlowa, rodzaj paliwa, liczba cylindrów, pojemność skokowa, moc silnika, masa własne pojazdu, ładowność, dopuszczalny ciężar maksymalny pojazdu, maksymalny ciężar ładunku bez hamulców i z hamulcami. Mimo tego, że powołane przez pełnomocnika strony argumenty i dowody stanowiły przesłankę wznowienia postępowania, to po ich analizie i ocenie z całą pewnością należy stwierdzić, że nie dają one podstaw do zmiany ostateczniej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 29.06.2012r. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w pełni uzasadnione są następujące wnioski: nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne; przedstawione przez stronę nowe dowody (tj. dokumenty: RDW i VWE) nie zawierają nowych informacji, a jedynie są potwierdzeniem faktów znanych organowi podatkowemu rozstrzygającemu sprawę; dokumenty nie są istotne dla sprawy, tzn. nie mogą mieć i nie mają wpływu na jej odmienne rozstrzygnięcie, ponieważ zostały wydane w oparciu o przepisy nie mające żadnego znaczenia z punktu widzenia klasyfikacji towarów na potrzeby ewentualnego opodatkowania ich akcyzą; sam fakt, że dokumenty RDW i VWE nie były znane organowi, który wydał decyzję a istniały w dniu jej wydania nie jest podstawą wzruszenia podjętego wcześniej rozstrzygnięcia - choć stanowiły przesłankę do wznowienia postępowania (art. 243 Ordynacji podatkowej). Ponadto odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika strony dotyczących naruszenia przepisów O.p. organ odwoławczy wywiódł, że z twierdzeń tych wynika, że uruchamiając postępowanie wznowieniowe, oczekiwał on zbadania sprawy tak jak w postępowaniu odwoławczym, z którego w odpowiednim czasie nie skorzystał. Organ podatkowy, wydając decyzję w trybie art. 245 O.p., nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy podatkowej co do istoty. Bezzasadne są więc te zarzuty, które zmierzają do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ na skutek wznowienia postępowania organ ocenia sprawę ponownie, ale tylko w zakresie stwierdzonej przesłanki wznowienia. Nie może dokonać ponownych ustaleń i oceny materiału dowodowego jeżeli wykracza to poza ramy przesłanki wznowienia. Odnosząc się do zarzutów o nieznajomości przepisów Rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 27.09.2003r. oraz z dnia 24.10.2005r. organ wyjaśnił, że w sprawach dotyczących podatku akcyzowego zastosowanie miały regulacje ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 z 2004r., poz. 257 ze zm.), która w zakresie klasyfikacji pojazdów na potrzeby ewentualnego opodatkowania ich akcyzą odwołuje się do Scalonej Nomenklatury (CN). Zgodnie z zasadą autonomii prawa podatkowego dla grupowania i klasyfikowania pojazdów oraz nadawania im poszczególnych kodów CN nie mają znaczenia obowiązujące w systemie prawnym przepisy o ruchu drogowym oraz przepisy w sprawie warunków technicznych, które pojazdy samochodowe powinny spełniać, ani jakiekolwiek inne regulacje prawne, w tym także te, które zostały powołane przez pełnomocnika G. Z. w odwołaniu z dnia 23.01. 2013r. Nowe dowody, na które powołuje się wnioskodawca jako podstawa wznowienia postępowania, a w konsekwencji uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nie mogą stanowić ujścia dla podnoszenia przez stronę wszelkich zarzutów i wątpliwości, które jej zdaniem łączą się z działaniem administracji. Sankcja, którą noszą w sobie art. 240 i art. 245 Ordynacji podatkowej jest zbyt dotkliwa dla obrotu prawnego, ażeby mogła być stosowana z małą oględnością. Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności sprawy, organ uznał, iż wnioski sformułowane w podaniu z dnia 26.10.2012r. oraz argumenty wysunięte w odwołaniu z dnia 23.01.2013r. nie mogą stanowić podstawy do wzruszenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu. W ocenie organu odwoławczego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie zostało powołane orzeczenie o sygn. akt I SA/Wr 909/11 z dnia 06.09.2011r. Celem organu była realizacja podstawowych zasad postępowania, w tym także tzw. zasady "przekonywania" sformułowanej w art. 124 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca G. Z. zarzucała naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj,: art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez błędną ocenę dowodów - Urząd Celny nie uznał istotnych dokumentów jako dowody w postępowaniu i w oparciu o ten zarzut wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23.01.2013r. Znak: [...]. W uzasadnieniu skargi podnosiła, że nie miała żadnej możliwości odwołania się od decyzji z dnia 29.06.2012r. ponieważ nigdy jej nie otrzymała. Naczelnik Urzędu Celnego skorzystał tu z prawa do uznania za decyzję doręczoną w przypadku 2-krotnego awizowania przez pocztę. Mieszka w bloku mieszkalnym gdzie takie awizo listonosz wkłada do drzwi i każdy może taką kartkę wziąć. Nigdy nie widziała takiego awiza, nigdy też nie miałam informacji że ta decyzja leżała na poczcie do odbioru. O tym, że decyzja została wydana dowiedziała się od komornika. Powoływanie się teraz na te fakty jest nieuczciwe. Nie miała żadnej wiedzy o tym, że G. Z. posiada tak istotny dokument dla postępowania, dlatego skorzystała z możliwości wznowienia postępowania. Zarzucała ponadto wadliwą ocenę przedstawionych przez nią nowych dowodów. Są to dokumenty, które w sposób bardzo istotny wskazują jakie jest przeznaczenie pojazdu i że jest to samochód ciężarowy. Odrzucenie ich wskazuje, że postępowanie jest prowadzone jednokierunkowo i zmierza tylko i wyłącznie do tezy określonej przez organy celne, czyli do opodatkowania samochodu ciężarowego tak jakby był samochodem osobowym. W ustawie o podatku akcyzowym nie ma żadnej definicji co to jest samochód osobowy, a co samochód ciężarowy, w art.100 ust. 4 stwierdza jedynie że: "Samochody osobowe" są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Natomiast Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej pod pozycją CN 8703 stwierdza: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy silnikowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowym". Ani w ustawie o podatku akcyzowym, ani w rozporządzeniu Rady (EWG), ani w żadnym innym rozporządzeniu zmieniającym to rozporządzenie nie ma definicji co to jest samochód osobowy. Jeśli nie ma takiej definicji to Urząd Celny decyduje jak zakwalifikować konkretny pojazd, ale to nie może odbywać się na podstawie jego widzimisie, ani wiedzy, bo takiej nie posiada, od tego są inne przepisy i biegli, którzy orzekają, czy to jest samochód osobowy, czy nie i w tym przypadku takie orzeczenie zostało wydane, wynika z niego, że jest to samochód ciężarowy (orzeczenie biegłego jest w aktach sprawy). Poza tym, w aktach sprawy są również inne dokumenty wskazujące, że jest to samochód ciężarowy, stwierdzenie że więcej dokumentów już nie potrzeba, bo Urząd Celny już określił przeznaczenie tego pojazdu, wskazuje tylko na samowolne, pozbawione wiedzy określanie typu pojazdu bez żadnej podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przede wszystkim podnieść należy, że akcentowane w skardze argumenty dotyczące wadliwego doręczenia decyzji organu I instancji nie były podnoszone na etapie postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika zaś, że wobec dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji organ przyjął fikcji jej doręczenia w trybie art. 150 O.p. Skarżąca nie wniosła od tak doręczonej decyzji odwołania, ani nie wnosiła do właściwego organu prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uznanie zatem, że decyzja organu I instancji jest ostateczna, znajdowało uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie niniejszej toczyło się w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania uregulowanym w Rozdziale 17 Działu IV O.p. "Wznowienie postępowania". Nie budzi wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie, na co trafnie zwracał uwagę organ odwoławczy że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej podatkową decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyczerpująco wyliczonymi w art. 240 O.p. Oczywiste przy tym jest, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie stanowi ono kontynuacji tego zwykłego postępowania. Organ rozpoznający sprawę nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia. Wnosząc o wznowienie postępowania skarżąca wskazała jako podstawę wznowienia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W myśl tego przepisu prawa – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymi nowymi dowodami były dokumenty: RDW i VWE dotyczące samochodu osobowego marki Mercedes-Benz Vito o numerze nadwozia [...], rok produkcji 1998, pojemność silnika 2299 cm1, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi wydającemu decyzję. Dane zawarte w tych dokumentach, w ocenie strony, miały wskazywać, że ww. samochód jest samochodem ciężarowym, a nie osobowym, jak ustalił organ podatkowy w postępowaniu zwykłym. Za prawidłowe jednak, w ocenie Sądu, uznać należy wnioski organów podatkowych, że dowody te, jakkolwiek mające przymiot nowości w rozumieniu art. 240 § 11 pkt 5 O.p. (istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi, który ją wydał), nie były istotne tzn. nie mogły mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie już rozpoznanej sprawy. Wbrew zarzutowi skargi organ podatkowy dokonał oceny przedstawionych przez stronę dokumentów RDW i VWE, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p. Oceniając przedstawione dowody organ, przytaczając ich treść, wyjaśnił, że wydając decyzję w postępowaniu zwykłym oceniał m.in. holenderski dowód rejestracyjny pojazdu nr [...] oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 19.09.2008r. wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu. Dokumenty te zawierają dane o rodzaju, marce, typie pojazdu, jego dane techniczne, nr identyfikacyjne i rejestracyjne, a na holenderskim dokumencie rejestracyjnym przystawiona jest pieczęć – "RDW nr [...] 3 września 2007, wywóz". Ocena, iż zawarte w przedstawionych przez stronę dokumentach dane techniczne pojazdu są tożsame z danymi technicznymi zawartymi w dokumentach, które były przedmiotem oceny organu podatkowego w postępowaniu zwykłym znajduje pełne potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Prawidłowa była również ocena, iż nie wynikają z nich żadne nowe okoliczności faktyczne, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia. Okoliczność, że w holenderskim dowodzie rejestracyjnym pojazdu, jak i jego karcie identyfikacyjnej sporny samochód figurował jako ciężarowy, była bezsporna. Organy podatkowe prawidłowo jednak wywiodły dlaczego "nowe dowody" nie mogły podważać ustaleń dokonanych w postępowaniu zwykłym. Jeszcze raz podkreślić należy, że postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie stanowi ono kontynuacji tego zwykłego postępowania. Na marginesie wskazać należy, że powołany przez pełnomocnika skarżącej art. 100 ust 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym nie mógł mieć w sprawie zastosowania, bowiem jak wynika z akt sprawy przemieszczenie towaru miało miejsce w dniu 16 września 2008r. (k.-46) – por. art. 154 ust 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. (Dz.U.2011.108.626 j.t.). Wbrew twierdzeniom skargi organy podatkowe nie korzystały też w sprawie z opinii biegłego. W tej sytuacji, stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a to, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 - j.t.), prowadziło do oddalenia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.