I SA/Lu 454/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie źródeł pochodzenia majątku oraz dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. postanawia : - odrzucić skargę. W dniu 24 kwietnia 2010 r. do tutejszego sądu została wniesiona skarga przez radcę prawnego – M. H. w imieniu J. S., na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...]. Skarżący wniósł o uznanie, iż "skarżony wynik kontroli zawiera nieuprawnione zapisy dotyczące oceny zdarzeń gospodarczych i uchylenie jego zapisów począwszy od strony 1 drugiego akapitu w części II ustalenia kontroli do końca strony 3". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: W świetle art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. (art. 3 § 2) Zaskarżony wynik kontroli, spośród wymienionego wyżej katalogu spraw, można zaliczyć jedynie do innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt. 4). Zatem o dopuszczalności skargi na wynik kontroli decyduje spełnienie trzech warunków: - wynik kontroli musi być innym aktem lub czynnością niż te określone w pkt 1-3 art. 3 pkt 2; - wynik kontroli musi być aktem należącym do zakresu administracji publicznej; - wynik kontroli musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Należy uściślić, iż chodzi tu o uprawnienia i obowiązki adresata aktu, czyli jak w sprawie niniejszej podatnika. Analiza treści aktu jakim jest wynik kontroli prowadzi do wniosku, iż nie jest on skierowany na wywołanie konkretnych skutków prawnych wobec oznaczonego podmiotu. Idea postępowania kontrolnego polega na sprawdzeniu prawidłowości rozliczania się podatnika z budżetem państwa w zakresie określonego podatku w ustalonym przedziale czasu. Dopiero stwierdzenie nieprawidłowości stanowi asumpt do podjęcia czynności w postępowaniu podatkowym i wydania określonej decyzji administracyjnej. Należy przy tym pamiętać, iż w toku postępowania podatkowego mogą wyjść na jaw nowe okoliczności nieznane wcześniej organowi kontrolującemu lub mogą być ujawniane nowe dowody, które w konsekwencji mogą spowodować odmienną ocenę ustalonych podczas kontroli faktów. Podstawę prawną wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wyniku kontroli, kończącego postępowanie kontrolne stanowił art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.). Omawiany wynik kontroli nie dotyczył uprawnienia i nie nakładał na stronę skarżącą żadnych obowiązków określonych w przepisach prawa, a jedynie ograniczał się do ustalenia stanu faktycznego i wykazania stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. Warto dodać, iż pod pojęciem "uprawnienia" należy tu rozumieć kategorię pojęciową jaką jest prawo podmiotowe rozumiane jako prawo do żądania od kogoś oznaczonego zachowania. Z kolei obowiązek postrzegany jest jako powinność obciążająca podmiot prawa (postanowieni NSA z dnia 2 grudnia 1998 r. , I SAB/Ka, ONSA 1999, nr 2, poz. 74). W konsekwencji, skargę wniesioną na wynika kontroli postępowania podatkowego należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi traktując ją jako niedopuszczalną z innych przyczyn. W związku z powyższym orzeczono jak na wstępie.