I SA/Lu 455/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółki z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić A. spółce z o.o. kwotę [...] złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 2 kwietnia 2013 r. wraz ze stosownym pouczeniem o trybie i terminie jej zaskarżenia (potwierdzenie odbioru k.228/1 tom IV akt administracyjnych). Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa" ) - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi upływał z dniem 2 maja 2013 r. i jak wynika z akt (koperta k. 29 akt sądowych), w ostatnim dniu terminu, skarżąca spółka wniosła skargę, za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej, jednakże jako jej adresata wskazała Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Wskazana powyżej zasada wnoszenia skargi oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, Sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej i o zachowaniu terminu określonego w art. 53 § 1 ppsa decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. Z urzędu ustalono, że skarga Spółki wpłynęła do Sądu w dniu 7 maja 2013 r., a w dniu 8 maja 2013 r. została przesłana do Dyrektora Izby Skarbowej (notatka urzędowa i kserokopia dziennika korespondencji wychodzącej k.38 - 40 akt sadowych). W tych okolicznościach, skargę spółki A. uznać należy za spóźnioną. Spóźniona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt I sentencji. Zwrot wpisu uzasadnia natomiast treść art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.