I SA/Lu 458/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca), Sędziowie NSA Anna Kwiatek,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2012 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr SKO [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r. w kwocie [...] – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu podano, że organ podatkowy ustalił i przyjął do opodatkowania powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 30.749 m2, powierzchnię użytkową budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 6.552,24 m2 oraz wartość budowli – [...] z uwzględnieniem stawek podatkowych wynikających z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] Z dokonanych ustaleń wynikało, że spółka błędnie deklarowała do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz nie zgłosiła do opodatkowania całości budowli będących w jej posiadaniu. Złożona w dniu 3 sierpnia 2010r. korekta deklaracji na podatek od nieruchomości na 2009r. została zakwestionowana przez organ podatkowy, gdyż spółka błędnie wykazała do opodatkowania budowlę ekspedycja pasz- zbiorniki, deklarując ją jako budynek. Organ odwoławczy nadmienił, iż jest to kolejna decyzja wydana w przedmiotowej sprawie, gdyż poprzednia z dnia [...] nr [...] w wyniku odwołania, została uchylona decyzją z dnia [...] nr [...] i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] określającą spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie [...] W odwołaniu, pełnomocnik spółki wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, zarzucił błędne uznanie, iż obiekt ekspedycja pasz stanowi budowlę, w rozumieniu przepisów prawa podatkowego, a także wskazywał na naruszenie art. art. 121 § 1, 122, 180 § 1, 187 § 1 i 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez dowolne uzasadnienie decyzji i wydanie orzeczenia w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy, z pominięciem zapisów w ewidencji gruntów i budynków, dodatkowej opinii technicznej i oględzin spornego obiektu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego zakwalifikowania obiektu budowlanego - ekspedycja pasz jako budowli a nie jako budynku, podało, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r., nr 95 poz. 613 ze zm., zwanej dalej: "u.o.p.l."), w brzmieniu obowiązującym w roku 2009, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując zarazem, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 budynek to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, zaś budowla - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 została zdefiniowana jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, dodając, że definicje pojęć: "budynek", "budowla", "urządzenie budowlane" należy wykładać w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156 poz. 1118 ze zm., zwanej dalej: "Prawem budowlanym"). Wskazało dalej, że stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową oraz art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pod pojęciem "urządzenia budowlanego" należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowana obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z powyższych definicji – w ocenie organu II instancji – należy wywieść, że budowlami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., są te wszystkie obiekty budowlane, które zostały przykładowo wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz te obiekty budowlane, które są podobne do nich, a także urządzenia budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentację architektoniczno-budowlaną dotyczącą obiektu budowlanego - ekspedycji pasz, tj. decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] nr [...]. o warunkach zabudowy, projekt budowlany przebudowy kanalizacji sanitarnej, projekt budowlany, decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] pozwolenie na budowę ekspedycji pasz - zbiorników cylindrycznych - stalowych, decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] pozwolenie na wykonanie robót budowlanych przy przebudowie stropów i montażu metalowych zbiorników cylindrycznych, decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]. Nr [...] o zmianie usytuowania zbiorników ekspedycji pasz oraz dołączone do akt sprawy opinie techniczne rzeczoznawców budowlanych inż. U.Ś., inż. K. I., inż. A.J., a także wyżej powołane definicje budynku, budowli i urządzenia budowlanego, nie uznało za słuszne stanowiska, że sporny obiekt budowlany jest budynkiem. Organ odwoławczy wywodził, że z ww. dokumentacji architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego ekspedycja pasz z 2005r., jednoznacznie wynika, że budowa dotyczyła dwunastu zbiorników o przekroju kwadratowym na pasze o pojemności 72 m3 każdy. Inwestycję zakwalifikowano do XIX kategorii obiektów budowlanych, a zgodnie z załącznikiem do Prawa budowlanego są to zbiorniki przemysłowe. Obiekt projektowanej ekspedycji pasz przyjęto w konstrukcji stalowej. Wysokość zbiorników H=10,00 m. Ściany komór zbiorników przyjęto z blachy grub. 4 mm. Zbiorniki usytuowane są na stalowej konstrukcji wsporczej. Na poziomie +22,00 m usytuowany jest pomost do obsługi urządzeń technologicznych. Na poziomie + 12,00 m usytuowane są zbiorniki. Obiekt jest osłonięty oraz zadaszony. Zadaszenie zbiorników w kształcie dachu dwuspadowego. Słupy stalowe konstrukcji posadowione są na fundamentach. Z opinii technicznej sporządzonej dnia 15 lutego 2011r. przez inż. U.Ś. wynika, że obiekt w całości wypełniony jest urządzeniami technicznymi; w poziomie 0,00 znajduje się waga samochodowa i posadzka. W jego ocenie, obiekt ekspedycji pasz jest zbiorem poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń, instalacji, zbiorników, połączonych w całość w celu realizacji określonych zadań. Okoliczność, że w obiekcie tym znalazły się też wszystkie elementy statuujące pojęcie budynku (trwałe związanie z gruntem, przegrody budowlane, fundamenty i dach), co wymienia inż. U. Ś. w opinii technicznej z dnia 15 lutego 2011 r., nie oznacza, że obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.o.p.l. Ustawodawca w pojęciu budynku nie zawarł określenia, że nie może on być budowlą, natomiast takie wykluczenie w stosunku do budynku zawiera definicja budowli - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. Organ odwoławczy uznał, że w sytuacji, gdy ustawodawca wymienia budynek jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to gdy dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, bo jak w sytuacji spółki - wypełniono go urządzeniami technologicznymi, kubatorowo zajmującymi jego przestrzeń w znacznym stopniu - to wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.o.p.l., a staje się obiektem budowlanym, ze wszystkimi cechami budowli. Podkreślił przy tym, że przy dokonywaniu kwalifikacji obiektu budowlanego organ podatkowy brał pod uwagę jego cechy, elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie i możliwości wykorzystania tego obiektu jako całości w konkretnym celu. Zbiorniki - zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zaliczone zostały do budowli. Organ argumentował, że mają one znaczną kubaturę, nie mają charakteru przenośnego, nie mogą być zdemontowane i przeniesione w inne miejsce, są ściśle związane z obudową i z sąsiadującymi obiektami. Zatem obudowa (fundamenty, ściana, dach) jako integralna część całego obiektu wraz z umieszczonymi w niej elementami (zbiornikami, urządzeniami, pomostami, wagą samochodową, konstrukcją wsporczą) stanowi obiekt budowlany - budowlę, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W tym stanie faktycznym złożone przez skarżącą spółkę opinie rzeczoznawców budowlanych: inż. K. I. i inż. A. J., iż sporny obiekt spełnia kryteria pozwalające na zakwalifikowanie obiektu jako budynku, pozostawały bez wpływu na zmianę kwalifikacji ekspedycji pasz jako budowli, ze względu na jej istotne elementy funkcjonalne - przeznaczenie, wyposażenie, możliwość wykorzystania tego obiektu jako całości w konkretnym celu. W tym właśnie znaczeniu sporny obiekt budowlany ekspedycji pasz należało zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. Odnosząc się do zarzutu pominięcia zapisów z ewidencji gruntów i budynków, gdzie pod pozycją 37.27.17 figuruje sporny obiekt budowlany, organ odwoławczy podał, że ewidencja gruntów i budynków - zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. nr 100, poz. 1086 ze zm.) jest dla organu urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela (podmiocie gospodarczym) oraz o samej nieruchomości, tj. gruncie i budynku. Jest to źródło podstawowe, ale nie jedyne, zwłaszcza, jeżeli chodzi o budynki i budowle. Podał, że z akt sprawy wynika, że podstawą do ujawnienia spornego obiektu budowlanego w kartotece budynków były dokumenty złożone w dniu 23 lutego 2007r. przez A. sp. z o.o., tj. zgłoszenie zmian danych ewidencji gruntów i budynków (wykreślenie pozycji 37.27.11, naniesienie pozycji 37.27.17), operat pomiarowy sporządzony w dniu 21 lutego 2007r. przez geodetę E. N. oraz arkusz danych ewidencyjnych budynków, gdzie w kolumnie - informacja o materiale - wskazano, iż obiekt jest z konstrukcji stalowej z obudowy z płyty PW 8. Za nieuzasadniony został uznany zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego art. art. 121, 122, 180 i 187 Ordynacji podatkowej, w sytuacji, gdy organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadzone postępowanie podatkowe było właściwe i zgodne z normami prawa procesowego, materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący, pozwalający na ustalenie stanu faktycznego i podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie, co następnie zostało uzasadnione stosownie do art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Od tej decyzji A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością poprzez ustanowionego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie. Zarzucając naruszenie przepisów: 1) art. 1a ust. 1 pkt. 1 i 2 u.o.p.l., a także art. 3 pkt. 1 lit. a i b oraz pkt. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe uznanie, że sporny obiekt ekspedycji pasz, który jest trwale związany z gruntem posiadający fundamenty, ściany i dach, stanowi budowlę w rozumieniu przepisów prawa podatkowego. 2) art. art. 120, 121 § 1, art. 122, 180 § 1, 187 § 1 i 210 § 1 Ordynacji podatkowej przez dowolne uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie przesłanek rozstrzygnięcia, wydanie orzeczenia w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, z pominięciem znaczenia treści zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jak i wnioskowanej dodatkowej opinii technicznej oraz przez przyjęcie, iż materiał dowodowy jest wyczerpujący pomimo braku odniesienia do podniesionego w odwołaniu zarzutu nieprzeprowadzenia oględzin spornego obiektu oraz nieprzesłuchania przedstawiciela skarżącej na okoliczności wnioskowane w piśmie z dnia 9 maja 2011 r., pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu skargi, po stwierdzeniu, że spór sprowadza się do zakwalifikowania obiektu ekspedycji pasz jako budynku bądź jako budowli, w świetle przepisów u.o.p.l., pełnomocnik argumentował, że sporny obiekt spełnia łącznie wszystkie warunki do uznania go za budynek, a więc: jest posadowiony na stałe i trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, a nadto nie jest konstrukcyjnie przeznaczony do przenoszenia w inne miejsce. W jego ocenie, organy podatkowe swoje odmienne stanowisko oparły na błędnym ustaleniu i całkowicie dowolnym założeniu, iż budynek ekspedycji pasz jest elementem składowym urządzeń technicznych stanowiących jego aktualne wyposażenie, podczas gdy pomiędzy jego technicznym wyposażeniem umieszczonym wewnątrz zachodzi związek całkowicie odwrotny. Argumentował dalej, że sporządzona na zlecenie organu opinia U.Ś., z dnia 15 lutego 2011 roku, która w zakresie istotnych w zaskarżonej sprawie kwestii technicznych potwierdza jedynie, iż sporny obiekt ekspedycji pasz - spełnia wszystkie cechy budynku była całkowicie nieprzydatna dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy albowiem nie dotyczyła kwestii technicznych opisywanego obiektu, a nieskutecznie podejmowała próbę rozstrzygania o kwestiach prawnych, do czego autorka nie była uprawniona. W tym kontekście, całkowite pominięcie przedłożonych przez skarżącą opinii technicznych inż. K.l. oraz inż. A. J., bez uwzględnienia wniosku o wywołanie dodatkowej ekspertyzy technicznej sporządzonej przez biegłego specjalistę zostało uznane za niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymaga, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Sąd dokonuje kontroli danej sprawy (określonych przez podmiot i przedmiot postępowania administracyjnego), nie będąc związany wnioskami ani zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.). Ma zatem nie tylko prawo, ale i obowiązek zastosować środki przewidziane prawem w sytuacji, gdy w ramach kontroli stwierdzi naruszenie prawa, niewskazane przez stronę, a dające podstawę do zastosowania jednego ze środków, wskazanych w art. 145-150 p.p.s.a. Realizuje wówczas w pełni zadanie, nałożone na niego przez ustawodawcę - kontroli działania administracji publicznej pod kątem jego zgodności z prawem (art. 1 § 1 art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zasada oficjalności doznaje ograniczenia jedynie wówczas, gdy wyjście poza wnioski i zarzuty skargi skutkowałoby wydaniem orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że sąd stwierdzi naruszenie prawa, które powodowałoby stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższej zasady, sąd poza granicami skargi dostrzegł naruszenie przepisów postępowania uzasadniające wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W myśl art. 136 Ordynacji podatkowej, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu (art 137 § 2 Ordynacji podatkowej). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art 137 § 3 Ordynacji podatkowej). Udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną o charakterze upoważniającym, co oznacza, iż umocowany jest jedynie uprawniony do działania w cudzym imieniu w zakresie wyznaczonym treścią pełnomocnictwa. Nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu podatkowym pełnomocnictwo musi być udzielone wprost i nie może być domniemane. W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze podatkowej podkreśla się, że z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres, tzn. jakich czynności, w jakim postępowaniu, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. Z akt sprawy podatkowej wynika, że adwokat B. P. przedłożył organowi podatkowemu pełnomocnictwo z dnia 21 marca 2011r. upoważniające go do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] (k-62). Było więc to pełnomocnictwo do dokonania określonej rodzajowo czynności procesowej. Tymczasem jak wynika z chronologii zdarzeń, jakie miały miejsce po uchyleniu ww. decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] organy obu instancji traktując adwokata B.P. w dalszym ciągu jako prawidłowo umocowanego pełnomocnika strony doręczały mu korespondencję w niniejszej sprawie, w tym decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]., nr [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009r. w kwocie [...] jak również i decyzję zaskarżoną (k-107). Jednocześnie ta sama korespondencja doręczana była na adres samej skarżącej (k-87; 90-91 – co sąd stwierdził z urzędu – dowód doręczenia w aktach sprawy ISA/Lu 456/12). Adwokat B.P. złożył też odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] w rozpatrzeniu którego została wydana zaskarżona decyzja będąca przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej. Odwołanie to zostało podpisane wyłącznie przez adwokata B.P.. Kwestia wygaśnięcia pełnomocnictwa wraz z zakończeniem postępowania odwoławczego zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] umknęła z pola widzenia tak organu odwoławczego, jak i samego pełnomocnika. Uprawnienie pełnomocnika do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych istnieje tylko wtedy, gdy mocodawca tego uprawnienia nie wyłączył albo nie ograniczył. Jeśli zatem ze wskazanego pełnomocnictwa wynika w sposób jednoznaczny, że ograniczono jego zakres poprzez wymienienie konkretnej czynności (wniesienie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...]), brak było podstaw do dokonania jego rozszerzającej wykładni, która doprowadziła do udziału pełnomocnika w czynności wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. Z akt sprawy podatkowej nie wynika, aby adwokat B. P. do złożonego odwołania, w rozpatrzeniu którego została wydana zaskarżona decyzja przedłożył organowi podatkowemu pełnomocnictwo (k-95). Podstawą prawną wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] nr [...] był przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Uchylając decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ odwoławczy w istocie wyeliminował ją z obrotu prawnego kończąc tym samym postępowanie odwoławcze. Z tym momentem, jak już wyżej zaznaczono wygasło pełnomocnictwo udzielone ww. adwokatowi. Braki w zakresie odwołania wymagały ich usunięcia w trybie przewidzianym w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Powyższy przepis dotyczy wezwania do usunięcia braków możliwych do usunięcia w postępowaniu administracyjnym, a do takich braków, które z łatwością mogą być usunięte należy niewątpliwie brak pełnomocnictwa. Z akt administracyjnych nie wynika, by Samorządowe Kolegium Odwoławcze przed rozpatrzeniem odwołania strony skarżącej posiadało pełnomocnictwo udzielone adwokatowi B. P.i badało czy faktycznie zostało ono udzielone. Mimo to doszło do rozpoznania odwołania, chociaż środek odwoławczy został złożony przez osobę, która jak wynika z akt sprawy nie załączyła pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności zaś art. 233 § 1 oraz art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpoznając sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśni kwestię umocowania adwokata B. P. do występowania w imieniu strony skarżącej i w zależności od poczynionych ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Z uwagi na to, że stwierdzone naruszenie przepisów procesowych uzasadnia uwzględnienie skargi, sąd jest zwolniony od oceny pozostałych, podnoszonych w skardze zarzutów natury merytorycznej. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Organ administracji natomiast, spełniając obowiązek wynikający z art. 54 § 2, wraz z odpowiedzią na skargę przekazuje sądowi akta sprawy, przez które należy rozumieć między innymi dokumenty stanowiące podstawę rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym. Obowiązki wynikające ze wskazanych wyżej przepisów obciążają zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy. Przepisy regulujące postępowanie podatkowe, w tym określające zasady ogólne tego postępowania mają zastosowanie w każdej fazie postępowania instancyjnego prowadzonego przez organy działające na podstawie Ordynacji podatkowej. Przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracji i strony czynności prawnych oraz dowody pozwalające skonfrontować twierdzenia i zarzuty skarżących. Akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, winny zawierać oryginały wszystkich dokumentów stanowiących dowody w sprawie, w tym także formalnych, a szczególnie związanych z doręczaniem pism. Obowiązek dochowania szczególnej staranności dotyczy tych sytuacji, w których organy podatkowe w stosunku do tej samej strony orzekają o podatkach za kilka lat podatkowych i dokonują urzędowych kserokopii dokumentów. Z powyższych względów sąd w punkcie I wyroku orzekł w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w jego punkcie II ma swoje uzasadnienie w przepisie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art 200 w zw. z art. 205 § 1-3 p.p.s.a. oraz w zw. z § 18 pkt. 1 a) oraz w zw. z § 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002r., nr 163, poz.1348 ze zm.).