I SA/Lu 46/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi H. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia [...] r. H. F. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że dokonany zaskarżoną decyzją wymiar podatku jest nieprawidłowy, gdyż wbrew złożonemu przez niego "zeznaniu podatkowemu" obejmuje drogę, której na jego polu nie ma. Ponadto wskazał na swoją trudną sytuację majątkową szczegółowo opisaną we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i bratem. Ze względu na wiek i stan zdrowia, skarżący i jego żona posiadają orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji. Brat skarżącego również jest osobą starsza i chorą, nie posiadającą prawa do emerytury ani renty. Źródło dochodu gospodarstwa domowego stanowią świadczenia emerytalne skarżącego i jego małżonki w kwocie łącznie [...] zł netto ([...] + [...]) oraz świadczenie z Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w wysokości [...] zł pobierane przez brata. Skarżący posiada majątek, na który składa się mieszkanie o pow. [...]m2 oraz [...] prawa własności gruntu rolnego o pow. [...] ha i domu o pow. [...] m2. Postanowieniem z dnia [...] r. sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie sądu w sytuacja życiowa skarżącego uzasadnia stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo i dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (zob. np. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2432/14, pub. SIP LEX nr 1618470). Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej, sąd doszedł do przekonania, że spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ochrona tymczasowa, jaką wprowadza art. 61 ppsa, jak wyżej wskazano, ma na celu uniknięcie sytuacji, w której na skutek wykonania zaskarżonego aktu przed rozpatrzeniem skargi dochodzi do takich zmian w rzeczywistości, których odwrócenie, jeśli w ogóle możliwe, będzie wiązało się ze znacznymi nakładami sił i środków. W ocenie sądu, sytuacja życiowa i majątkowa skarżącego, poparta stosowną dokumentacją, która stała się podstawą przyznania prawa pomocy, realizuje również przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 § 3 ppsa. Skarżący bowiem nie dysponuje środkami na potrzeby koniecznego utrzymania, co oznacza, że egzekucja należności wynikających tylko z zaskarżonej decyzji, może w jego sytuacji życiowej spowodować trudne do odwrócenia skutki. Choć nie zostało to wyrażone wprost w treści art. 61 ppsa, w ocenie sądu rozstrzygnięcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wymaga wyważenia z jednej strony uzasadnionych interesów skarżącego, z drugiej – interesu publicznego. W badanej sprawie, zdecydowanie większe jest niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia negatywnych skutków dla interesów skarżącego niż niebezpieczeństwo uszczerbku dla finansów publicznych powstałego na skutek opóźnienia egzekucji należności podatkowych, o których sąd będzie rozstrzygał w głównym wątku niniejszej sprawy. Na zakończenie wyjaśnić jeszcze należy, że bez znaczenia dla oceny istnienia w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pozostaje zawarta we wniosku argumentacja odnośnie wadliwości tej decyzji. Argumentacji ta będzie mogła być poddana ocenie dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa, orzeczono jak w postanowieniu.