I SA/Lu 461/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 30 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 23 czerwca 2025 r. znak 0601-IEE.7192.70.2025.17 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odrzucić skargę. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w imieniu skarżącego przez adwokata. W wykonaniu zarządzenia z dnia 2 września 2025 r. wnoszący skargę został wezwany do usunięcia jej braków formalnych, w tym przedłożenia pełnomocnictwa, wskazania numeru PESEL skarżącego, złożenia 8 odpisów skargi oraz do usunięcia braków fiskalnych. Wezwanie doręczono w dniu 25 września 2025 r. Pismem z dnia 2 października 2025 r. adwokat cofnął skargę. Wskazał przy tym PESEL skarżącego. Nie usunął jednak pozostałych braków formalnych i fiskalnych, w tym nie przedłożył dokumentu, potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia z dnia 6 października 2025 r. udział adwokata jako pełnomocnika pominięto, a skarżącego wezwano do usunięcia braków skargi przez podpisanie skargi, złożenie 8 jej odpisów i uiszczenia 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 14 października 2025 r., a we wskazanym terminie skarżący nie usunął braków formalnych i fiskalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepis art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazuje na niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, przy czym – w myśl art. 12 p.p.s.a. – przez stronę należy w tym wypadku rozumieć nie tylko skarżącego i organ, ale także uczestnika. Niepodpisanie skargi oraz niedołączenie wymaganej ilości jej odpisów to braki formalne, w wyniku których skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu. Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwaniem strony skarżącej do usunięcia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Stosownie natomiast do treści art. 214 § 1 p.p.s.a. do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi art. 220 § 3 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220 § 1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym. Jego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi. Należy wyjaśnić, że nie mogło odnieść zamierzonego skutku cofnięcie skargi. Czynności tej dokonał bowiem adwokat, który nie wykazał swojego umocowania do reprezentowania skarżącego. Ponadto braki formalne i fiskalne skargi nie zostały usunięte. Podjęcie rozstrzygnięć w rodzaju umorzenia lub zawieszenia postępowania może mieć miejsce wyłącznie w odniesieniu do spraw, w których nie zaistniały przeszkody, wyłączające możliwość ich rozpoznania, czyli w sytuacji, gdy wniesiono skargę dopuszczalną i niedotkniętą brakami. W przeciwnym razie skutek w postaci konieczności odrzucenia skargi wyklucza podjęcie rozstrzygnięć, mogących zapaść tylko w skutecznie wszczętym postępowaniu, jak umorzenie postępowania (w razie cofnięcia skargi bądź wtórnej bezprzedmiotowości) albo zawieszenie postępowania (w razie usuwalnej przeszkody w rozpoznaniu sprawy). Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji, przyjmując za podstawę art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.