I SA/Lu 464/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "A" Sp. z o.o. w L., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując wniosek tym, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, zawieranie umów z kontrahentami. Pełnomocnik wywodził, że dalsze prowadzenie egzekucji może doprowadzić do wszczęcia postępowania upadłościowego przez wierzycieli – a to z kolei może skutkować utratą wiarygodności Spółki na rynku i spadkiem dochodów skarżącej. Aktualnie wobec spółki Prezydent Miasta prowadzi egzekucję na kwotę 66.204,50 zł (kwota ta wynika z czterech decyzji na podatek od nieruchomości), przy czym znajduje się ona w złej kondycji finansowej: za rok 2017 poniosła stratę (-41.868,77 zł), również stratę wykazuje za okres od stycznia do kwietnia 2018 r. (-40.163 zł). Wydatki związane z bieżącą działalnością spółki to kwota 53.638,29 zł, zatem przymusowa realizacja zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne obciążenie majątku spółki wpływając na jej wypłacalność. Na potwierdzenie podanych danych kwotowych pełnomocnik dołączyła do wniosku stosowne oświadczenia Zarządu spółki, rachunek zysków i strat oraz bilans na koniec 2017 roku (k.19-24 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r poz. 1302 ze zm. – dalej: "Ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 - SIP Lex. W sprawie niniejszej wskazać trzeba, że złożone do wniosku dokumenty (bilans, rachunek zysków i strat za 2017 r.) nie w pełni przedstawiają sytuację finansową skarżącej spółki. Również wysokość wymierzonych Spółce zobowiązań podatkowych nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Kwoty te muszą być bowiem odniesione do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej podmiotu wnioskującego o wstrzymanie, jego płynności finansowej. Zdaniem Sądu dokumenty przedłożone do wniosku (tj. rachunki zysków i strat oraz bilanse) nie dają podstaw do przyjęcia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Nie są to bowiem dokumenty, które pozwoliłyby rzetelnie ocenić rzeczywisty wpływ obowiązku wykonania decyzji na jej sytuację finansową. Pełnomocnik spółki nie przedłożyła żadnych wyciągów z rachunków bankowych, kont czy lokat bankowych, ani też deklaracji CIT za rok 2017 r., które pełniej obrazowałby bieżącą sytuację finansową. Raz jeszcze podkreślić bowiem należy, iż zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego rzeczywistej (aktualnej) sytuacji finansowej np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp. Przedstawione dokumenty oraz argumentacja wniosku nie pozwalają jednoznacznie na stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji - może prowadzić do wyrządzenia spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mimo iż rachunek zysków i strat za rok 2017 r. nie jest korzystny dla Spółki, nie można jednak wywodzić skutecznie o groźbie nastąpienia skutków z art. 61 § 3 Ppsa. Oświadczenie o poniesieniu straty w bieżącym roku obrotowym (do końca kwietnia 2018 r.) wskazuje, że Spółka czyniła wydatki związane z działalnością gospodarczą, a zatem posiadała środki finansowe na ich poniesienie. Warto na zakończenie wskazać, iż w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, iż rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.