I SA/Lu 471/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 17 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2007 rok – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2007 rok, A. S. wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "wobec faktu zajścia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia dla skarżącej skutków, w ramach ekonomicznych możliwości finansowych skarżącej i jej rodziny, nie dysponującej kwotą do której wyegzekwowania dążyć będzie organ (wyegzekwowanie doprowadziłoby zapewne do sprzedaży licytacyjnej majątku)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do jego rozpatrzenia i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: ppsa. Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskującym. Nie wystarczy więc samo lakoniczne stwierdzenie, że niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków uzasadnia sytuacja finansowa i ekonomiczna wnioskodawczyni i jej rodziny, a także perspektywa ewentualnego postępowania egzekucyjnego. Bez bliższego odniesienia się przez wnioskodawcę, w ramach uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, do jego sytuacji finansowej i majątkowej, bez przedstawienia jej Sądowi, niemożliwa pozostaje ocena, czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. W ocenie Sądu, we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej skarżąca nie próbowała nawet wykazać, uprawdopodobnić, że podane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków faktycznie w sprawie niniejszej zaistniały. Skarżąca nie przedstawiła żadnej okoliczności przemawiającej za takim rozstrzygnięciem. Tymczasem, w sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a z taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, to na podatniku (zobowiązanym do rozporządzenia swoim majątkiem) spoczywa obowiązek wykazania konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazania, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca tego nie uczyniła. Wskazać dodatkowo skarżącej należy, że gdyby okazało się - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przez Sąd - iż zaskarżona decyzja istotnie narusza prawo, to stronie przysługiwać będzie zwrot wyegzekwowanej należności. W tych okolicznościach działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.