I SA/Lu 472/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej nabywcy majątku za zaległości B. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za I, IV-VIII 2004 r. i odsetki - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji do dnia wydania wyroku w sprawie niniejszej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej nabywcy majątku za zaległości B. sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za I, IV-VIII 2004 r. wraz z odsetkami, pełnomocnik A. sp. z o. o. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazywał, iż kwota określonego w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego wraz z kwotą wynikającą z drugiej decyzji nr [...] opartej na analogicznych przesłankach, stanowi łącznie sumę 1.396.062,56 zł. Pełnomocnik wskazał, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania olejów smarowych, szeroko opisując specyfikę tej branży (konieczność stałych zakupów dużych ilości surowców, konieczność utrzymywania sieci placówek handlowych, oraz braku praktycznej możliwości regulowania zobowiązań handlowych z opóźnieniem) zatrudniając przy tym ponad 100 osób. Ponadto argumentował, że powstanie u skarżącej zaległości podatkowej spowoduje natychmiastowe cofnięcie zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, na czym w głównej mierze opiera się jej działalność. W tej sytuacji zapłata w krótkim terminie kwoty zobowiązań podatkowych ciążących na Spółce, a w konsekwencji utrata przez nią płynności finansowej i powstanie zaległości o charakterze publicznoprawnym, spowodowałaby konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, aktualizując tym samym, ciążący na zarządzie obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Sytuacja taka wiązałaby się z koniecznością zwolnienia pracowników i narażeniem na trudności licznych kontrahentów skarżącej. Pełnomocnik odnosząc się do ogólnej kondycji Spółki wskazał, że jest ona rzetelnym podatnikiem osiągającym stałe dochody i terminowo regulującym zobowiązania o charakterze publicznoprawnym. Za dwa ostatnie lata Spółka osiągnęła dochód w wysokości 2.236.521,60 zł. Pełnomocnik wyjaśnił przy tym, że w chwili obecnej Spółka rzetelnie i terminowo wykonuje zobowiązania wynikające z dwóch decyzji o rozłożeniu na raty zaległości podatkowych w wysokości: 555.085,00 zł i 730.162,00 zł, a niedawno zakończyła wykonanie trzeciej. W ocenie pełnomocnika Spółki przedstawiona sytuacja faktyczna wskazuje, że nie istnieje uzasadniona obawa niezaspokojenia zaległości podatkowej ciążącej na Spółce, w sytuacji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Środki na ten cel, bez uszczerbku dla prowadzonej działalności, Spółka będzie bowiem posiadać dopiero po wykonaniu decyzji o rozłożeniu na raty wskazanych wyżej. Na zakończenie pełnomocnik odniósł się, również do zasadność podniesionych w skardze zarzutów, co w jego ocenie wskazuje na duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków /z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie/, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, niepubl. – Lex Polonica). Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie bada, czy skarga jest uzasadniona, a jedynie czy nie występują wymienione w cytowanym art.61 § 3 przesłanki wyłączające możliwość uwzględnienia wniosku oraz czy zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki umożliwiające uwzględnienie wniosku, tj. czy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa, winien przy tym wykazać wnioskujący. Zdaniem Sądu, powołane przez pełnomocnika skarżącej okoliczności związane z charakterem i rozmiarami prowadzonej działalności, zważając przy tym na znaczną kwotę należności podatkowych, dają podstawę do podzielenia jego poglądu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki, wyrządzić znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 61 § 6 powołanej ustawy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji upadnie z chwilą wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak na wstępie.