I SA/Lu 48/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Joanna Kozak - Zielonka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 §1 pkt. 1 w zw. z art. 144 kpa oraz w zw. z art. 18 i art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M.G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2006r. Nr [...] w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] – utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż do organu egzekucyjnego wpłynął tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący należność z tytułu grzywny w celu przymuszenia, wystawiony na zobowiązaną M.G. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta C. Zobowiązana wniosła zarzuty na prowadzenie egzekucji. Działając na podstawie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t. jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm. – powoływana dalej jako "u.p.e.a.") organ egzekucyjny przesłał zarzuty wierzycielowi, który otrzymał pismo w dniu 14 sierpnia 2006r. (dowód doręczenia k.- 5a). Do dnia 28 sierpnia 2006r. wierzyciel nie wydał postanowienia w sprawie stanowiska do zgłoszonych zarzutów, ani też o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów, co stanowiło podstawę dla organu egzekucyjnego do podjęcia postanowienia o zawieszeniu postępowanie egzekucyjnego w oparciu o treść przepisu art. 34 § 3 u.p.e.a. W zażaleniu na to postanowienie M.G. podnosiła, iż nie otrzymała i nie kwitowała ani decyzji, ani upomnienia, które powinno poprzedzać wystawienie tytułu wykonawczego. Od kilku lat studiuje w L,, gdzie jest zameldowana na pobyt czasowy, a powyższe pisma pokwitował ojciec, który jej ich nie przekazał. Wiadomym jej jest, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a ten nie dał jej żadnej odpowiedzi w przedmiotowej sprawie. Podkreślała, iż nieotrzymanie przez nią upomnienia powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego w myśl art. 59 § 1 pkt. 7 u.p.e.a. Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przedmiotem kontroli organu odwoławczego w niniejszej sprawie jest postanowienie organu egzekucyjnego wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego powadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr W66/6/05 w związku z wniesionymi przez zobowiązaną zarzutami. Pod adresem tegoż postanowienia zobowiązana nie precyzuje żadnych zarzutów. W myśl zaś art. 34 § 3 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Stan faktyczny, wynikający z akt sprawy, dawał organowi egzekucyjnemu podstawę do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania w oparciu o powołany przepis art. 34 § 3 u.p.e.a. Błędnie wskazuje zobowiązana, że rozstrzygnięcie sprawy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2006r., bowiem organ I instancji swoje rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów wydał w dniu 29 sierpnia 2006r. (k.- 7). Inne argumenty podnoszone w zażaleniu nie mogą być przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu ze względu na jego zakres przedmiotowy. Wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt. 7 u.p.e.a. winien być rozpatrzony przez organ egzekucyjny łącznie z zarzutami. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu. Na powyższe postanowienie M.G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zarzucała, iż prowadzone wobec niej przez organ egzekucyjny postępowanie egzekucyjne jest niezgodne z prawem. Podnosiła, iż nie doręczono jej decyzji o rozbiórce budynku gospodarczego, ani upomnienia przed skierowaniem tytułu do egzekucji. Na prowadzone postępowanie egzekucyjne zgłosiła zarzuty, które przekazane zostały wierzycielowi do rozpatrzenia w "zawiłym terminie 14 dni", lecz wierzyciel terminu tego nie dotrzymał. Z wydanego po upływie terminu postanowienia wierzyciela wynika zaś, że zarówno decyzja, jak i upomnienie doręczone zostały jej ojcu, który dotychczas, mimo upływu kilku lat, dokumentów tych jej nie przekazał. Na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2006r. złożyła zażalenie, lecz do obecnej chwili nie otrzymała żadnego rozstrzygnięcia, podobnie jak na zażalenie z dnia 8 kwietnia 2002r. Wskazane okoliczności powinny być - w ocenie skarżącej - podstawą uchylenia decyzji administracyjnej i umorzenia postępowania egzekucyjnego przez sąd. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, iż sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie, nie orzeka zaś co do istoty sprawy administracyjnej. Ponadto zaskarżenie wydanego w sprawie administracyjnej postanowienia oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została w postanowieniu rozstrzygnięta. Powyższe oznacza, że sformułowany w skardze wniosek skarżącej o uchylenie przez sąd decyzji administracyjnej w przedmiocie nakazu rozbiórki oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie mógł być uwzględniony. Przedmiotem kontroli sądu w rozpatrywanej sprawie jest postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Dokonując zatem kontroli zaskarżonego postanowienie pod względem jego zgodności z prawem w oparciu o treść art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ stwierdzić należy, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W myśl art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego wg ustalonego wzoru. Organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, z pouczeniem, o możliwości wniesienia w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji ( art. 32 w zw. z art. 27 § 1 pkt. 9 powołanej ustawy ). W art. 33 u.p.e.a. wymienione są taksatywnie przyczyny, które mogą być podstawą zarzutów. Z bezspornego stanu faktycznego sprawy wynika, że do organu egzekucyjnego wpłynął tytuł wykonawczy wystawiony w dniu [...].12.2005r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na zobowiązaną M.G.. Tytuł ten wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej doręczony został zobowiązanej w dniu 28 lipca 2006r. M.G. wniosła do organu egzekucyjnego w ustawowym terminie zarzuty, w których podnosiła nieistnienie obowiązku wobec nie doręczenia jej decyzji będącej źródłem obowiązku objętego tytułem wykonawczym, przedawnienie obowiązku, brak uprzedniego doręczenia upomnienia, a więc powołała się na przyczyny wymienione w art. 33 pkt 1 i 7 u.p.e.a. W myśl art. 34 § 1 powołanej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt. 1 -7, 9 i 10, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt. 1- 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Odstąpienie przez organ egzekucyjny, nie będący jednocześnie wierzycielem – a taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie - od wymogu uzyskania wypowiedzi wierzyciela, zwłaszcza gdy się zważy, iż w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt. 1 – 5 powołanej ustawy jest ona dla organu egzekucyjnego wiążąca, jest naruszeniem prawa mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania egzekucyjnego. W okolicznościach sprawy powiadomienie przez organ egzekucyjny wierzyciela o złożonych zarzutach było więc obligatoryjne i wynikało z zastosowania się do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Jak wynika z art. 34 § 1 i § 3 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel nie wyraził stanowiska w terminie 14 dni od dnia powiadomienia go przez organ egzekucyjny o wniesionych zarzutach, organ egzekucyjny wydaje postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu wydania (ostatecznego) postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych sprawy wynika, iż wierzyciel powiadomiony został o wniesionych zarzutach w dniu 14 sierpnia 2006r. (k.5a) i do dnia 28 sierpnia 2006r. nie wyraził swego stanowiska w ich przedmiocie. Skoro zatem wierzyciel nie wyraził stanowiska w zakreślonym ww. przepisem terminie, to organ egzekucyjny zobligowany był zawiesić postępowanie egzekucyjne. Powołany przepis art. 34 § 3 u.p.e.a. ma bowiem brzmienie kategoryczne " wydaje postanowienie", nie pozostawiając rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania do uznania organu egzekucyjnego. Trafnie wskazał więc Dyrektor Izby Skarbowej, iż podnoszone przez skarżącą zarzuty na prowadzenie egzekucji nie mogły być, na tym etapie postępowania, przedmiotem oceny organu egzekucyjnego. Skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.