I SA/Lu 483/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do października 1999 r., za lipiec, październik, listopad i grudzień 2000 r. oraz styczeń 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę p o s t a n a w i a: -odrzucić skargę W dniu 6 października 2005 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga M. M., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do października 1999 r., za lipiec, październik, listopad i grudzień 2000 r. oraz styczeń 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Pismem z dnia 7 października 2005 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w sposób prawem przewidziany – M. M. odebrał je osobiście w dniu 12 października 2005 r. (k.-9). Siedmiodniowy termin przysługujący stronie na uiszczenie wpisu od skargi, liczony od dnia doręczenia pisma upłynął z dniem 19 października 2005 r. Wpis nie został uiszczony. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 ( 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W tej sytuacji, wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu do uiszczenia wpisu, biorąc pod uwagę dyspozycję art. 220 ( 3 powołanej ustawy, należało orzec jak w sentencji