I SA/Lu 483/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 12 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] , Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie doradcy podatkowego p o s t a n a w i a ustanowić dla Z. M. doradcę podatkowego, którego wyznaczy Krajowa Rada Doradców Podatkowych. Wyrokiem z dnia 26 września 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [ ] Nr [ ] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. W dniu 3 października 2007 r., skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie doradcy podatkowego. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzją organu rentowego wysokość pobieranej przez niego renty w kwocie [ ] zł, z powodu świadczeń alimentacyjnych, została zmniejszona o kwotę [ ] zł i tym samym jego stały miesięczny dochód wynosi obecnie [ ] zł netto. Nadto podał, iż nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego. Jak wynika też z wniosku skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres przyznawanego prawa pomocy określa art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiąc, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo tylko od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Wskazać na wstępie należy, iż na mocy postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2007 r., przyznano Z. M. już prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Tym samym skarżący składając kolejny wniosek o prawo pomocy i wnosząc o ustanowienia doradcy podatkowego, w istocie ubiega się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do dyspozycji art. 246 § 1 pkt 1 ppsa Sąd przyzna osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na gruncie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w związku z § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2006 r. Nr 135, poz. 950) przyjmuje się, że kwota zapewniająca w stopniu minimalnym pokrycie koniecznych kosztów utrzymania osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 złotych. Tym samym skoro stały miesięczny dochód skarżącego wynosi [ ] zł, a zatem jest niższe od kwoty z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, jego sytuacja materialna – w ocenie Sądu - uzasadnia stwierdzenie, że nie jest on w stanie ponieść nie tylko pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania ( przesłanki częściowego przyznania prawa pomocy – art. 246 § 1 pkt 2 ppsa), ale nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów zwianych z tym postępowaniem. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.