I SA/Lu 483/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca skoncentrowała się w swojej argumentacji na wykazywaniu, że zaskarżona decyzja jest dla niej krzywdząca i jej wykonanie znacząco pogorszy jej sytuację materialną, rodzinną. Uzasadniała, że decyzja wymiarowa, konsekwencją której są zaległości podatkowe objęte wnioskiem o umorzenie, nie jest zgodna z prawem, gdyż została wydana w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny i z naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego, jak i wartości konstytucyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu w tej kwestii. Sąd może również wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przytoczony art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera regulację stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja podlega wykonaniu. Jednak należy pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może dotyczyć tylko takiej, która - co do zasady - nadaje się do wykonania i takiego wykonania wymaga. Przez pojęcie wykonania decyzji podatkowej należy rozumieć uzyskanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy - takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem w niej zawartym. Zasadniczo wykonalność dotyczy tylko takich decyzji, które zawierają nakazy bądź zakazy określonych zachowań dla ich adresatów. W okolicznościach rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że rozstrzyga ona o odmowie umorzenia zaległości podatkowej. Taka decyzja, co do zasady, nie podlega wykonaniu (ani dobrowolnemu, ani w trybie przymusu egzekucyjnego). Tymczasem rozważany art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi ściśle o wykonalności, nie o każdej postaci skuteczności zaskarżonej decyzji. W konsekwencji decyzja objęta skargą nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jest to szczególna instytucja, a więc jej przesłanki należy ściśle interpretować i stosować je wyłącznie w odniesieniu do decyzji wykonalnych w powyższym rozumieniu. Jednocześnie nie należy interpretować art. 61 § 3 p.p.s.a. w taki sposób, który mógłby prowadzić do wstrzymania toku egzekucji, prowadzonej w celu wykonania decyzji wymiarowych, wydanych wcześniej w odrębnym postępowaniu podatkowym, zakończonym już ostatecznie i prawomocnie. Innymi słowy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi dotyczyć ściśle decyzji objętej skargą i jednocześnie podlegającej wykonaniu. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że objęta skargą decyzja, odmawiająca umorzenia zaległości podatkowych, nie nadaje się do wykonania w powyższym rozumieniu. Nie ma więc podstaw do wstrzymania wykonalności. W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd postanowił jak w sentencji, przy zastosowaniu art. 61 § 5 tej ustawy.