I SA/Lu 489/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego - w zakresie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 marca 2009 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o uzupełnienie wyroku postanawia : - odrzucić zażalenie. B. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]. w przedmiocie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Prawidłowo pouczony, do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie wnioskował o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego I instancji. Z uwagi na brak wniosku nie orzekł o kosztach postępowania. Skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku w tym przedmiocie. Postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r. Sąd oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów postępowania. Pouczył stronę o niezaskarżalności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Pomimo powyższego w dniu 14 kwietnia 2009r. wpłynęło zażalenie B. M. na postanowienie WSA z dnia 23 marca 2009 r. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Jak stanowi art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – p.p.s.a./ zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których zamknięty katalog wymienia § 1 tego artykułu. Skoro zaś w katalogu przypadków, o których mowa w art. 194 § 1 p.p.s.a., ani w żadnym innym przepisie tej ustawy, ustawodawca nie przewidział środka zaskarżenia w postaci zażalenia na postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku, to oczywistym jest, że takiego środka zaskarżenia nie można domniemywać, a tym bardziej nie można się go doszukiwać wbrew ustawie. Wobec powyższego, skoro przedmiotowe w sprawie zażalenie zostało wniesione od orzeczenia, od którego nie przysługuje żaden środek odwoławczy, należało je uznać jako niedopuszczalne i na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.