I SA/Lu 490/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu dotacji celowej za współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej – K.p.a.), w związku z art. 9a ust. 1-4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149, ze. zm., dalej – u.p.z.i.r.p), Wojewoda Z. po rozpatrzeniu odwołania Powiatu Z. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania Powiatu Z. wobec Miasta Z. z tytułu dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w drugim półroczu 2015 r, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji określił wysokość zobowiązania Powiatu Z. wobec Miasta Z. z tytułu dotacji na kwotę 1.488.396,07 zł. W odwołaniu od tej decyzji skarżący Powiat wnosząc o jej uchylenie zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 7 ustawy K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu interesu społecznego i niepodjęcie wszelkich koniecznych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i art. 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierowano się ustalając wysokość roszczenia na kwotę 1.488.396,07 zł. Po rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania za niezasadne. Przypomniał, że zgodnie z art. art. 9a ust. 1 u.p.z.i.r.p, powiatowy urząd pracy realizujący zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1, obejmujący obszarem swojego działania kilka powiatów, jest współfinansowany z budżetów tych powiatów. Z art. 9a ust. 3 u.p.z.i.r.p. wynika, że powiaty dotujące oraz powiaty prowadzące zawierają dwustronne porozumienia określające wysokość, terminy i zasady przekazywania dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania powiatowego urzędu pracy z uwzględnieniem zmniejszenia dotacji o kwotę refundacji ze środków Funduszu Pracy, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego. Jednocześnie art. 9a ust. 4 u.p.z.i.r.p stanowi, że w przypadku nie zawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 3, wysokość roszczenia przysługującego powiatowi prowadzącemu jest ustalana jako udział w całości poniesionych kosztów, w tym inwestycji i zakupów inwestycyjnych, równy ilorazowi liczby mieszkańców z terenu powiatu dotującego do łącznej liczby mieszkańców z całego obszaru działania powiatowego urzędu pracy według stanu na koniec roku poprzedzającego rok budżetowy, w którym koszty zostały poniesione - pomniejszony o kwotę refundacji, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego. W myśl art. 9 ust. 2d u.p.z.i.r.p., starosta może przeznaczyć środki Funduszu Pracy, w ramach kwoty przyznanej na finansowanie innych fakultatywnych zadań realizowanych przez powiatowe urzędy pracy, na finansowanie kosztów zarządzania realizowanymi projektami współfinansowanymi z Europejskiego Funduszu Społecznego (...). Z przepisu art. 9a ust. 4 wynika, że jeśli nie doszło do zawarcia porozumienia, to powiat prowadzący urząd pracy i tak realizuje zadania ustawowe wobec mieszkańców powiatów nieuczestniczących w porozumieniu i dopiero na skutek poniesionych kosztów powiat prowadzący uzyskuje roszczenie o ich zwrot. Organ odwoławczy stwierdził, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. W związku ze sporem co do wysokości dotacji w 2015 r., nie doszło do zawarcia dwustronnego porozumienia pomiędzy Miastem Z. a Powiatem Z., co do wysokości, terminów i zasad przekazywania dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w 2015 r. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Z. określił wysokość zobowiązania Powiatu Z. wobec Miasta Z. z tytułu dotacji w I półroczu 2015 roku na kwotę 1.039.833,51 zł. Wojewoda L. utrzymał tę decyzję w mocy. Środki finansowe z tego tytułu zostały przekazane przez Powiat Z. na konto Miasta Z. w dniu [...] grudnia 2015 r. Po wszczęciu przez Prezydenta Miasta Z. postępowania w sprawie określenia wysokości roszczenia wobec Powiatu Z. z tytułu dotacji celowej w II półroczu 2015 roku, Powiat Z. podtrzymał stanowisko w sprawie konieczności zawarcia porozumienia w sprawie dofinansowania działalności Powiatowego Urzędu Pracy w Z. za 2015 r., proponując ustalenie dotacji za II półrocze 2015 r. w wysokości 499.655,49 zł. Podkreślił, że powinien mieć wpływ na ogólny poziom kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w danym roku budżetowym, a brak konsultacji i uzgodnień powoduje nadmierne obciążenia finansowe samorządu powiatowego, nieadekwatne do faktycznego wpływu na funkcjonowanie urzędu. Stwierdził, że forsowany przez Miasto Z. algorytm ustalania wysokości dotacji powiatu według tzw. wskaźnika ludnościowego w połączeniu z jednostronnym określeniem planowanych wydatków urzędu pracy jest zaprzeczeniem współpracy pomiędzy samorządami. Odnosząc się do tych zarzutów, Prezydent Miasta Z. wyjaśnił Powiatowi przyczyny wzrostu wydatków budżetowych Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w II półroczu 2015 r. Po zawiadomieniu o zakończeniu postępowania administracyjnego w sprawie, Powiat Z. nie zgodził się z zamiarem wydania decyzji ustalającej wysokość dotacji za okres II półrocza z powodu braku porozumienia, ponowił propozycję ustalenia dotacji w wysokości 499.655,49 zł i zażądał wyłączenia z ogólnej sumy roszczenia środków przekazanych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej na finansowanie kosztów nagród specjalnych i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w Z. oraz przedstawienia informacji o ostatecznej wysokości otrzymanych przez Miasto Z. środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy. Jako, że proponowana przez Powiat Z. kwota dotacji na II półrocze 2015 r., mogłaby być przedmiotem negocjacji i uzgodnień określających wysokość, terminy i zasady przekazywania dotacji celowej przy zawieraniu porozumienia na 2015 r., Prezydent Miasta Z. w dniu [...] wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania Powiatu Z. wobec Miasta Z. z tytułu dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w drugim półroczu 2015 r., na kwotę 1.488.396,07 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wysokość roszczenia przysługującego Miastu Z. została wyliczona w oparciu o poniesione przez Powiatowy Urząd Pracy w Z. w II półroczu 2015 r. koszty, udokumentowane znajdującymi się w aktach sprawy sprawozdaniami [...]. Kwota ta wyniosła 2.536.791,68 zł. Dalej podał, że według danych Głównego Urzędu Statystycznego na dzień 31 grudnia 2014 r. liczba ludności Powiatu Z. stanowiła 108.777, a liczba ludności Miasta Z. 65.055, tj. ogółem 173.832. Zatem, wskaźnik procentowy ludności dla Powiatu Z. wynosił 62.58 %, dla Miasta Z. 37,42%. Obliczona na podstawie tych danych wysokość należnej dotacji przed odliczeniem kwoty refundacji za II półrocze 2015 r. na realizację projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego, o których mowa w art. 9 ust. 2d wyniosła 1.587.524,23 zł. Po odliczeniu kosztów refundacji (99.128,16 zł) - 1.488.396,07 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że wysokość roszczenia przysługującego Miastu Z. z tytułu dotacji celowej w II półroczu 2015 r, wyliczona została prawidłowo, zgodnie z art. 9a ust. 4 u.p.z.i.r.p. z powodu nie zawarcia porozumienia. Proponowanie przez odwołującego się, w oparciu o własne wyliczenia kwoty dotacji za 2015 r. w wysokości 1.539.489 zł, równej kwocie subwencji otrzymanej przez Powiat Z. z Ministerstwa Finansów, w tym za II półrocze w wysokości 499.655,49 zł, przy braku akceptacji Miasta Z., jest bezpodstawne. Przepis art. 9a ust. 4 u.p.z.i.r.p. jednoznacznie wskazuje sposób wyliczenia tego roszczenia, a przepisy tej ustawy, ani żadne inne, nie określają wysokości roszczenia przysługującego powiatowi prowadzącemu w kwocie równej subwencji otrzymanej z budżetu państwa na dofinansowanie działalności powiatowego urzędu pracy. Żądanie wyłączenia z kwoty dotacji środków finansowych przekazanych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej na sfinansowanie kosztów nagród specjalnych i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w Z. jest bezzasadne, gdyż powyższe środki finansowe stanowią koszty bieżące Powiatowego Urzędu Pracy w Z., które zostały poniesione w II półroczu 2015 r. Przy wyliczeniu wysokości roszczenia przysługującego powiatowi prowadzącemu, zgodnie z art. 9a ust. 4 u.p.z.i.r.p., udział w całości poniesionych kosztów pomniejszany jest tylko o kwotę refundacji, o której mowa w art. 9 ust. 2d. Od powyższej decyzji Powiat Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której zarzucił Wojewodzie L. naruszenie: art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które miałoby polegać na niezbadaniu sprawy w sposób wyczerpujący, nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niedokonanie oceny na jego podstawie, czy dana okoliczność została udowodniona. Ze względu na podane naruszenia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o ustalenie wysokości dotacji celowej z budżetu Powiatu Z. dla Miasta Z. na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w drugim półroczu 2015 r. w kwocie 914.696,07 zł z jego wyliczeniami. W uzasadnieniu skargi przypomniał, jakie decyzje zostały w tej sprawie wydane. W ocenie skarżącego, forsowany przez Miasto Z. algorytm ustalania wysokości dotacji powiatu według tzw. wskaźnika ludnościowego w połączeniu z jednostronnym określeniem przez Miasto planowanych wydatków Urzędu Pracy jest zaprzeczeniem idei współpracy pomiędzy samorządami. Skarżący wyjaśnił, że nie dąży do eskalacji problemu, lecz do jego rozwiązania, zwłaszcza, że art. 9a u.p.z.i.r.p. wskazuje na obowiązek współpracy powiatów w finansowaniu ustawowych zadań. Zdaniem skarżącego, planowany przez Miasto Z. poziom wydatków Powiatowego Urzędu Pracy na dany rok budżetowy powinien być konsultowany i opiniowany. W trakcie roku budżetowego powinna być wprowadzona i stosowana zasada, że każdorazowy wzrost wydatków, skutkujący zwiększeniem dotacji podlega uzgodnieniu z Powiatem Z., pod rygorem braku współfinansowania tego wzrostu w formie dotacji z budżetu powiatu. Wskazując na zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego, skarżący stwierdził, że zarówno Prezydent Miasta Z. jak i Wojewoda L. pominęli, że Powiat Z. powinien mieć wpływ na ogólny poziom kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w danym roku budżetowym. Dalej stwierdził, że Miasto Z. zaliczyło dotację Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej na dochody budżetowe, więc nie może żądać od skarżącego Powiatu tej kwoty w ramach naliczonej przez siebie wysokości dotacji za II półrocze 2015 r. Skoro Miasto Z. nie konsultowało i nie uzgodniło z Powiatem Z. zwiększenia wydatków Powiatowego Urzędu Pracy w Z. o kwotę równą dotacji celowej przekazanej przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, to żądanie od Powiatu Z. dodatkowej dotacji na sfinansowanie kosztów nagród specjalnych i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w Z. jest bezzasadne. Powiat Z. stwierdził też nieścisłości i niewłaściwe interpretowanie przez Wojewodę L. zasad finansów publicznych w zakresie rozumienia istoty prawnej dotacji celowej. Dotacja celowa jest odrębną kategorią prawną i ekonomiczną od kosztów bieżących. Dotacja jest źródłem dochodów budżetu Miasta Z. i nie stanowi kosztów bieżących Powiatowego Urzędu Pracy w Z., jak błędnie twierdzi Wojewoda L. w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Przeznaczenie dochodów budżetowych jednostki budżetowej na wydatki jest naruszeniem dyscypliny finansów publicznych zgodnie z przepisami art.7 ustawy z dnia 17 grudnia 2004r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 168 z późn. zm.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie. W piśmie z dnia złożonym w Sądzie w dniu 30 listopada 2016 r. skarżący Powiat powtórzył swoje stanowisko dotyczące wyłączenia z ogólnej sumy roszczenia środków przekazanych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej na finansowanie kosztów nagród specjalnych i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w Z. wywodząc, że skoro Miasto Z. otrzymało na ten cel dotację od Państwa, to nie może żądać od Powiatu, by po raz drugi wpłaciło na ten cel kwotę. Skarżący powołał się na przepisy ustawy o rachunkowości i podniósł, że są to koszty nieponiesione przez Miasto. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności wypada wyjaśnić skarżącemu, że sądy administracyjne nie są trzecią instancją w postępowaniu administracyjnym. Sprawowana przez nie kontrola pod względem zgodności z prawem polega na zbadaniu, czy zaskarżona decyzja (lub inne rozstrzygnięcie organów administracji, bądź jego brak) zgodna jest z przepisami prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia któregoś z tych przepisów w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, a w przypadku gdy uzna, że decyzja odpowiada prawu – oddala skargę. Nie jest natomiast uprawniony do orzekania w sprawie merytorycznie, czyli do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w wydanym przez siebie wyroku. Stanowią o tym przepisy: art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjny (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a), w którym wymieniono jakie przypadki obejmuje kontrola dokonywana przez sądy administracyjne; art. 145 P.p.s.a, który wskazuje w jakim przypadku sąd uchyla decyzję (lub inne rozstrzygnięcie) i art. 151 P.p.s.a., który stanowi, że w wypadku uznania skargi za niezasadną, sąd oddala skargę. Z podanych względów wniosek o ustalenie przez Sąd wysokości dotacji celowej z budżetu Powiatu Z. dla Miasta Z. na współfinansowanie kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w Z. w drugim półroczu 2015 r. w kwocie 914.696,07 zł, nie mógł zostać uwzględniony. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które miałoby polegać na niezbadaniu sprawy w sposób wyczerpujący, nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niedokonaniu na jego podstawie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, zauważyć należy, że z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący Powiat nie kwestionuje prawidłowości procedowania przez organy obu instancji zgodnie z zasadami, o których mowa w przepisach K.p.a. (nie wskazuje na braki w postępowaniu dowodowym, ani w jakim zakresie przekroczona została swobodna ocena dowodów), tylko postępowanie dotyczące sposobu obliczenia dotacji, o której mowa w zaskarżonej decyzji. Powiat uważa, że Miasto Z. powinno konsultować z nim poziom planowanych wydatków Powiatowego Urzędu Pracy na dany rok budżetowy. Również w trakcie roku powinno konsultować z nim każdy ich wzrost, który skutkuje zwiększeniem dotacji. Powinien mieć również wpływ na ogólny poziom kosztów funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy. Niezależnie od powyższego twierdzi, że żądanie od niego dodatkowej dotacji na sfinansowanie kosztów nagród specjalnych i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w Z. jest bezzasadne. Zdaniem Powiatu Z., algorytm ustalania wysokości dotacji powiatu według tzw. wskaźnika ludnościowego w połączeniu z jednostronnym określeniem przez Miasto planowanych wydatków urzędu pracy zaprzecza idei współpracy pomiędzy samorządami, o której mowa w art. 9a u.p.z.i.r. Zarzuty te są bezzasadne. Zgodnie z treścią art. 9a ust. 1 u.p.z.i.r.p., powiatowy urząd pracy realizujący zadania, o których mowa w art. 9 ust. 1, obejmujący obszarem swojego działania kilka powiatów, jest współfinansowany z budżetów tych powiatów. Powiat, którego jednostką organizacyjną jest powiatowy urząd pracy, o którym mowa w ust. 1, zwany dalej "powiatem prowadzącym", otrzymuje dotacje celowe na wydatki bieżące z budżetów innych powiatów, których zadania realizuje, zwanych dalej "powiatami dotującymi" (ust. 2 art. 9a). Dotacje takie mają charakter obligatoryjny, choć w ramach ustalenia ich wysokości priorytet ma wzajemne porozumienie stron. Powiaty dotujące oraz powiaty prowadzące zawierają bowiem dwustronne porozumienia, określające wysokość, terminy i zasady przekazywania dotacji celowej na współfinansowanie kosztów funkcjonowania powiatowego urzędu pracy, z uwzględnieniem zmniejszenia dotacji o kwotę refundacji ze środków Funduszu Pracy, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego (ust. 3 art. 9a). W myśl ust. 4 art. 9a ustawy, w przypadku niezawarcia porozumienia, o którym mowa w ust. 3, wysokość roszczenia przysługującego powiatowi prowadzącemu jest ustalana jako udział w całości poniesionych kosztów, w tym inwestycji i zakupów inwestycyjnych, równy ilorazowi liczby mieszkańców z terenu powiatu dotującego do łącznej liczby mieszkańców z całego obszaru działania powiatowego urzędu pracy według stanu na koniec roku poprzedzającego rok budżetowy, w którym koszty zostały poniesione – pomniejszony o kwotę refundacji, o której mowa w art. 9 ust. 2d, na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że pomiędzy Miastem Z. a Powiatem Z. nie doszło do zawarcia porozumienia. W toku postępowania w tej sprawie (i wcześniej) skarżący proponował zawarcie takiego porozumienia, określając wysokość kwoty przeznaczonej na dotację za II półrocze 2015 r. w wysokości 499.655,49 zł. Odnosząc się do takiej propozycji Powiatu, Sąd w składzie orzekającym podzielił pogląd Sądu przedstawiony w wyroku z dnia 20 września 2016 r., w sprawie I SA/Lu 159/16 (dotyczącej określenia wysokości zobowiązania Skarżącego z tytułu omawianej dotacji w I półroczu 2015 r.). W wyroku tym Sąd wskazał, że: "Porozumienie z założenia opiera się na dobrowolności decyzyjnej stron. Stąd też twierdzenie skarżącego, iż powiat prowadzący winien był zawrzeć porozumienie na warunkach proponowanych mu przez powiat dotujący (...), pozostaje w sprzeczności z założeniem omawianego uregulowania, w którym ustawodawca nie wprowadził instytucji "porozumienia częściowego". Bezzasadnym jest też twierdzenie skarżącego, iż w ramach wyliczenia wartości roszczenia powiatu prowadzącego zastosowano niewłaściwe mierniki i dane, skoro wprost wynikają one z ustawy. Organ słusznie zauważył, że dopiero wskutek poniesienia wydatków na realizację zadań ustawowych wobec mieszkańców powiatów nieuczestniczących w porozumieniu, powiat prowadzący uzyskuje roszczenie o ich zwrot. Dotacja ta ma zatem charakter refundacyjny i opiera się na rzeczywistych danych, a nie na planie budżetu na dany rok". W tej sytuacji organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał obliczenia należnej mu od Powiatu dotacji. Wbrew twierdzeniom Skarżącego Powiatu nie jest to algorytm forsowany przez Miasto, tylko wynik zastosowania przez nie przepisów ustawy, w której określono sposób postępowania w przypadku dotacji przyznawanej na funkcjonowanie powiatowych urzędów pracy. Stanowi o tym cytowany wyżej art. 9a ust. 4 u.p.z.i.r.p. Miasto nie może sobie ustalać procedury innej, niż wymieniona w przepisach u.p.z.i.r.p. Jeśli chodzi o zarzut wyłączenia z kwoty dotacji środków finansowych przekazanych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej na sfinansowanie kosztów nagród specjalnych i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w Z., rację ma organ odwoławczy, że środki te nie podlegają wyłączeniu podczas obliczania roszczenia przysługującego powiatowi prowadzącemu. Takiemu wyłączeniu podlega jedynie refundacja, o której mowa w art. 9 ust. 2d u.p.z.i.r.p., na realizację przez powiat prowadzący projektów współfinansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Pracy dotyczących powiatu dotującego. Żądanie wyłączenia z kwoty dotacji środków finansowych przekazanych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej na sfinansowanie kosztów nagród specjalnych i składek na ubezpieczenie społeczne pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w Z. z powołaniem się na przepisy ustawy o rachunkowości jest zatem bezzasadne. Podobnie jak w przypadku ustalania wysokości dotacji lub określania wysokości zobowiązania z tytułu wydatków poniesionych na cele określone w u.p.z.i.r.p. przez powiat prowadzący, Miasto nie może wybierać sobie regulacji, na podstawie której dokona stosownych obliczeń. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.