I SA/Lu 491/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2019 r. postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z zarządzeniem z 2 sierpnia 2019 r. E. S. oraz J. S. (skarżący) zostali zobowiązani do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie swoich numerów PESEL i wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniach tych każdy ze skarżących został zobowiązany do podania numeru PESEL i wartości przedmiotu zaskarżenia w określonym terminie oraz pouczony o rygorze odrzucenia skargi w przypadku nieusunięcia tych braków formalnych. Skarżący otrzymali omawiane wezwania każdorazowo 20 sierpnia 2019 r. Termin zakreślony na uzupełnienie wymienionych braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie, bowiem skarżący nie udzielili żadnej odpowiedzi na wezwanie sądowe. W tych okolicznościach należy zważyć, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia wszystkie wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 ze zm. - P.p.s.a.), od których ustawodawca uzależnił nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. jednym z wymogów formalnych pierwszego pisma w postępowaniu sądowym jest wskazanie numeru PESEL strony będącej osobą fizyczną, jeżeli jest zobowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku. W przeciwnym razie pierwsze pismo w sprawie, w tym przypadku skarga, nie może uzyskać dalszego biegu. Stosownie zaś do art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 tej ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z treścią powołanych regulacji wyłącznie strona wnosząca skargę do sądu jest uprawniona do podania wartości przedmiotu sporu. Wynika to z faktu, że właśnie osoba wszczynająca spór z organem podatkowym najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi właściwie określić jego granice, w tym także kwotowe (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. I FPS 7/07, opublikowana na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach tej sprawy zaskarżona decyzja wymierza należność pieniężną z tytułu zobowiązania podatkowego. W takiej sytuacji przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 P.p.s.a. jest należność pieniężna w zakresie kwestionowanym przez skarżących. Zatem w obowiązującym stanie prawnym to na skarżących spoczywał ustawowy obowiązek skonkretyzowania wartości przedmiotu zaskarżenia. W myśl art. 49 § 1, art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu z powodu niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pouczając jednocześnie o skutku niewykonania wezwania sądowego jakim jest odrzucenie skargi. W dotychczasowym postępowaniu sądowym został zrealizowany tryb z art. 49 § 1 P.p.s.a. przewidziany dla uzupełnienia wymienionych wyżej braków formalnych skargi. Skarżący nie zastosowali się do prawidłowego wezwania sądowego i nie podali numerów PESEL ani wartości przedmiotu zaskarżenia. W następstwie skarga nie mogła uzyskać dalszego biegu i z tego powodu podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, § 3 P.p.s.a.