I SA/Lu 493/04

Dnia 10 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku, Nr [...], wydanym na podstawie art.216 § 1 i art.228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, skierowanym do A spółki z o.o., Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] roku, Nr [...], w sprawie podatku od towarów i usług A spółki z o.o. za miesiące styczeń - marzec 1999 roku. W uzasadnieniu powyższego postanowienia podano, iż w dniu [...] roku wpłynęło do Izby Skarbowej odwołanie A spółki z o.o. od wymienionej wyżej decyzji organu podatkowego z dnia [...] roku podpisane przez M. S.. Do odwołania załączono kserokopie dokumentów, z których w szczególności wynika, że byli członkowie Zarządu i byli wspólnicy spółki A – M. S. i M. W. złożyli w Sądzie Rejonowym w zawiadomienie o rezygnacji z dotychczas pełnionych funkcji i powołaniu na Prezesa Zarządu A. B.. Ustosunkowując się do wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że na mocy art.228 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy obowiązany jest na wstępie zbadać warunki odwołania i jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność odwołania może zachodzić z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych, które z kolei obejmują sytuacje, gdy odwołanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną w sprawie, jak i osobę niebędącą następcą prawnym strony. Stosownie do art.133 Ordynacji podatkowej stroną postępowania podatkowego jest ten, kto jest adresatem tego postępowania i bierze w nim udział. W przedmiotowej sprawie stroną postępowania prowadzonego przez organ podatkowy I instancji w zakresie zobowiązań podatkowych A spółki z o.o. jest ta Spółka, nie zaś M. S., który był Prezesem Zarządu tej Spółki w latach 1998 i 1999. M. S. nie jest też osobą uprawnioną do wniesienia odwołania w imieniu spółki A bowiem w uchwale z dnia 21 września 2001 roku przyjęto jego rezygnację z pełnienia funkcji prezesa Zarządu, a także rezygnację M. W. z funkcji Wiceprezesa Zarządu, a funkcję Prezesa Zarządu Spółki powierzono A. B.. Stosownie do art.201 § 4 Kodeksu spółek handlowych członek zarządu jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Umowa spółki A nie stanowi jednak inaczej, a zatem przyjąć należy, że członkowie Zarządu zostali odwołani powołaną wyżej uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 21 września 2001 roku. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił dalej, że skuteczność powołania członka zarządu nie zależy od dokonania wpisu do rejestru handlowego, mimo że wpis jest obowiązkowy, a członek zarządu jest ustawowym reprezentantem spółki. Wpisy w rejestrze dotyczące ujawnienia imion i nazwisk członów zarządu oraz sposobu reprezentowania spółki mają charakter deklaratoryjny. W ksh brak jest bowiem przepisu, który uzależniałby skuteczność wyboru członka zarządu od ujawnienia tego faktu w rejestrze. Skoro zgodnie z art.201 § 1 ksh spółkę reprezentuje zarząd, a M. S. nie jest członkiem Zarządu spółki A, to nie jest uprawniony do wniesienia w imieniu tej spółki odwołania. M. S., jak sam oświadczył, nie posiada również pełnomocnictwa od spółki A. Skoro zatem odwołanie wniesione zostało przez podmiot nieuprawniony, to uzasadnione było stwierdzenie jego niedopuszczalności. Postanowienie doręczone zostało spółce A oraz M. S. Na powyższe postanowienie wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której stronę skarżącą oznaczono jako "P.H.U. A sp. z o.o., ul.[...], [...]. Skargę tę podpisał M.S.. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucono, że narusza ono art.133 oraz art.122 i art.120 Ordynacji podatkowej i wywodzono iż stosownie do art.133 Ordynacji podatkowej stroną postępowania podatkowego jest również osoba fizyczna /.../, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki, co znajduje zastosowanie do skarżącego, gdyż w latach 1998-1999 był on członkiem Zarządu spółki A i w przypadku orzeczenia o dodatkowych zobowiązaniach podatkowych Spółki groziła mu osobista odpowiedzialność za te zobowiązania. Istnieje więc po jego stronie bezpośredni interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy. Potwierdza to okoliczność, że decyzje dotyczące zobowiązań podatkowych Spółki były doręczane na jego adres zamieszkania i na jego imię i nazwisko, a w trakcie przeprowadzania kontroli przez urzędników organu I instancji uznano go za osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki, co znalazło wyraz w sporządzonych protokołach. Zdaniem skarżącego zaskarżonym postanowieniem odebrano mu uznane i nabyte prawo do bycia stroną i reprezentantem kontrolowanej Spółki, jednak nie może być tak, że w zależności od potrzeb organu podatkowego skarżący raz jest stronę postępowania, a raz nią nie jest, raz jest uprawniony do reprezentowania Spółki, a innym razem nie jest. Niezależnie od powyższego autor skargi podkreślił, że skoro w toku postępowania podatkowego uznawany był za osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki, to przymiot ten przysługuje mu nadal w toku postępowania sądowo-administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie i podniósł, że M. S. nie jest uprawniony do działania w imieniu A spółki z o.o. , gdyż – co nie jest sporne – nie jest członkiem Zarządu tej Spółki, sam zaś nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu wymienionego w skardze postanowienia. Zwrócił też uwagę, że nie jest prawdą, iż skarżącemu doręczono wydaną w sprawie decyzję podatkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Jak wskazano wyżej, rozpatrywana skarga jest skargą A spółki z o.o., a więc osoby prawnej, stosownie zaś do art.28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, przy czym organ albo osoby, o których mowa w tym przepisie, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że wnosząc skargę nie wykazano, iż podpisujący ją jest uprawniony do działania w imieniu skarżącej Spółki, Sąd wezwał skarżącą do usunięcia tego braku. Wezwanie skierowane zostało na adres Spółki wskazany w skardze, co zgodne jest z art.67 § 2 i 3 powołanej wyżej ustawy procesowej i, po dwukrotnym awizowaniu, zwrócone zostało Sądowi wobec niepodjęcia przesyłki przez adresata. W tej sytuacji wezwanie należało uznać za doręczone z dniem 17 listopada 2004 roku /art.73 zd.ostatnie ustawy procesowej/. Ponieważ pomimo upływu zakreślonego terminu wymieniony brak nie został usunięty, skargę należało odrzucić stosownie do art.58 § 1 pkt 3 i § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do wywodu skargi stwierdzić należy, że twierdzenie, iż M. S. uprawniony jest do działania w imieniu skarżącej Spółki nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Stosownie do art.201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych /Dz.U. Nr 94, poz.1037 ze zm./ spółkę reprezentuje jej zarząd, przy czym mandat członka zarządu wygasa, w szczególności, wskutek rezygnacji /art.202 § 4 ksh/. Jak zaś wynika z akt sprawy i nie jest sporne, M. S. złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu Spółki w dniu 21 września 2001 roku /wraz z innym członkiem Zarządu – M.W./ i od tego dnia, zgodnie z uchwałą Zgromadzenia Wspólników, Zarząd był jednoosobowy /stanowił go A. B./. Podnieść nadto należy, iż nie ma podstaw, aby traktować niniejszą skargę jako wniesioną przez M. S. osobiście. Niezależnie bowiem od jednoznacznego określenia strony skarżącej wskazać należy, że na zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie M. S. wniósł także skargę jako osoba fizyczna /sygn.akt I SA/Lu 492/04/. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji.