I SA/Lu 494/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Małgorzata Fita, WSA Andrzej Niezgoda, Protokolant Starszy asystent sędziego Karolina Orłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014r. sprawy ze skargi P. K., K. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2014 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ), po rozpatrzeniu odwołania P. K., M. K., K. K. (podatnicy), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] ustalającą podatnikom, jako współwłaścicielom, solidarne zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2014 r. w kwocie 566 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią ewidencji gruntów i budynków przedmiotem opodatkowania jest działka gruntu o nr ewidencyjnym [...], położona w Z. przy ul. [...] o symbolu ewidencyjnym B (tereny mieszkaniowe) i powierzchni 1.158 m², która podlegała opodatkowaniu stawką dla gruntów pozostałych oraz budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 209,50 m², usytuowany na ww. działce, który należało opodatkować stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych. Podatnicy są współwłaścicielami tej zabudowanej nieruchomości gruntowej w 1/3 części każdy z nich. Organ zaznaczył, że powierzchnie gruntu i budynku, stanowiące podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, są zgodne z informacją w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 14 grudnia 2007 r., złożoną przez pełnomocnika podatników oraz ewidencją gruntów. W podstawie prawnej swojej decyzji organ wymienił art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 i 4, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2010.95.613 ze zm., Dz.U.2014.849 - u.p.o.l.) oraz uchwałę Rady Miasta Z. z dnia 28 października 2013 nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie miasta Zamość na rok 2014. Natomiast odnosząc się do stanowiska podatników, organ motywował, że powierzchnia gruntu jaka jest zabudowana budynkiem mieszkalnym (112 m²) nie podlega wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jak tego chcą podatnicy. Zdaniem organu, takie zmniejszenie podstawy opodatkowania rozważanym podatkiem nie znajduje uzasadnienia w treści przepisów u.p.o.l. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest bowiem powierzchnia gruntów, podana w ewidencji gruntów, a w przypadku budynków ich powierzchnia użytkowa. Wbrew zatem przekonaniu podatników, jak argumentował organ, nie doszło w rozpatrywanej sprawie do podwójnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości tej powierzchni jaka jest zajęta przez budynek. Podatnicy złożyli skargę na decyzję organu, w której wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Konsekwentnie prezentowali stanowisko, w myśl którego opodatkowanie całej powierzchni gruntu, także tej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w sposób oczywisty prowadzi do podwójnego opodatkowania podatników podatkiem od nieruchomości, skoro następnie organ przyjął za podstawę opodatkowania powierzchnię budynku położonego na tym właśnie gruncie. Zdaniem podatników, organ swoim postępowaniem celowo naraża ich na dodatkowe koszty, a są oni osobami młodymi i nie stać ich na ponoszenie dodatkowych opłat. Organ sam powinien z urzędu wyłączyć od opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię działki jaka jest zajęta przez budynek mieszkalny, tj. 112 m². Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko oraz argumenty faktyczne i prawne jakie zostały przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Okoliczności faktyczne sprawy nie były sporne. Podatnicy w 2014 r. byli współwłaścicielami działki gruntu nr 8.61/2 o pow. 1.158 m², która zgodnie z ewidencją gruntów ma przeznaczenie mieszkaniowe i oznaczona jest symbolem ewidencyjnym B, położnej w Z. przy ul. [...], zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchni podanej przez podatników w informacji dla podatku od nieruchomości. W tym zakresie należy więc poprzestać na odwołaniu się do relacji z zaskarżonej decyzji. Spór w sprawie koncentrował się natomiast na uprawnieniu organu podatkowego do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntu także w tej części, która jest zajęta przez budynek mieszkalny. Na wstępie trzeba przypomnieć stan prawny, obowiązujący w 2014 r., który jest istotny dla wyniku sprawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części (pkt 3 art. 2 ust. 1 u.p.o.l. nie odnosi się do okoliczności tej sprawy, bowiem stanowi o budowlach). Z kolei w myśl art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (to zastrzeżenie dotyczy odrębnych nieruchomości lokalowych, a takie w analizowanej spawie nie były przedmiotem opodatkowania). Następnie stosownie do treści art. 4 ust. 1 u.p.o.l podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. W art. 4 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca zaś przyjął, że powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Pojęcie powierzchni użytkowej, dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zostało wyjaśnione w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Ustawodawca przyjął, że powierzchnią użytkową budynku lub jego części jest powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Przenosząc treść przytoczonych wyżej regulacji prawnych na grunt okoliczności analizowanej sprawy, trzeba stanowczo stwierdzić, iż zapatrywanie podatników nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego. Przede wszystkim grunt o symbolu ewidencyjnym B, stanowiący tereny mieszkaniowe, jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Podstawą opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości jest ich powierzchnia, w tym przypadku powierzchnia działki pozostającej we współwłasności podatników jaka została ujawniona w ewidencji gruntów. Z punktu widzenia unormowań u.p.o.l., dotyczących opodatkowania gruntów, nie ma przy tym znaczenia czy grunty podlegające opodatkowaniu są zabudowane, czy też nie. W każdej z tych sytuacji podstawa opodatkowania gruntów podatkiem od nieruchomości odpowiada ich powierzchni, przede wszystkim zgodnej z ewidencją gruntów i taką właśnie podstawę opodatkowania przyjął organ w kontrolowanej decyzji. Ustawodawca w rozważnej ustawie podatkowej - u.p.o.l. - nie daje organowi podatkowemu uprawnienia do zmniejszenia podstawy opodatkowania gruntów o powierzchnię zajętą przez zabudowania. Wobec tego stanowisko podatników zmierza w istocie do przyjęcia dowolnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Prawidłowo więc organ zastosował ww. przepisy u.p.o.l. i nie zgodził się z poglądem podatników, ich argumentacją. W zaistniałej sytuacji trudno też mówić o podwójnym opodatkowaniu, skoro grunty i budynki są zupełnie odrębnymi przedmiotami opodatkowania. Dlatego niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.).