I SA/Lu 494/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 10 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S., E. S. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. postanawia: - odrzucić skargę. M. S., E. S. i J. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 2 sierpnia 2019 r. M. S. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie numeru PESEL, wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego i podpisanie skargi lub nadesłanie skargi podpisanej czytelnym podpisem, umożliwiającym identyfikację osoby składającej podpis. Wezwanie zostało doręczone M. S. w dniu 19 sierpnia 2019 r. (k. 16). W wykonaniu zarządzenia z dnia 2 sierpnia 2019 r. wezwano także E. S. i J. S. do wypowiedzenia się, czy skarżą wskazaną na wstępie decyzję. Rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego było bowiem adresowane wyłącznie do M. S.. Pismem z dnia 26 sierpnia 2019 r. wszyscy skarżący wskazali, że wnoszą również skargę w sprawie niniejszej (I SA/Lu 494/19). Pismo zostało podpisane przez każdego ze skarżących. W wykonaniu zarządzenia z dnia 28 sierpnia 2019 r. E. S. i J. S. zostali wezwani do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez wskazanie numerów PESEL skarżących, wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Wezwania zostały doręczone adresatom w dniu 5 września 2019 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru (k. 28-29). W wyznaczonych terminach braki formalne skargi nie zostały usunięte przez żadnego ze skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, przy czym wymogu tego nie spełnia podpis, powielony mechanicznie (np. kserokopia podpisanego pisma). Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo procesowe strony, oprócz wymogów, wynikających z art. 46 § 1 p.p.s.a., powinno zawierać - jeśli jest pierwszym pismem w sprawie - także numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Nadto, w myśl art. 57 § 1 pkt 3 skarga powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Zgodnie zaś z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie, wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Zależność taka będzie zachodziła zawsze wówczas, kiedy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, ponieważ wyłącznie w takiej sytuacji, w myśl art. 231 p.p.s.a., od skargi pobierany jest wpis stosunkowy, wyrażony jako procentowa część spornej należności. Brak podpisu, niewskazanie numeru PESEL, nieokreślenie naruszenia prawa lub interesu prawnego oraz niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowią braki formalne skargi, obligujące przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o uzupełnienie w terminie siedmiu dni. Konsekwencją nie uzupełnienia braków formalnych skargi jest- zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi przez sąd, orzekający w takim wypadku postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.