I SA/Lu 499/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Sekretarz sądowy Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić M. S. kwotę [...] uiszczoną z tytułu wpisu od skargi; III. przyznać radcy prawnemu M. K. R.j, wykonującej zawód w kancelarii radcy prawnego, kwotę [...] w tym VAT, z tytułu wynagrodzenia za świadczenie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z akta sprawy niniejszej wynika, że w dniu 6.06.2013r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skarga M. S. na postanowienie wymienionego organu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 14.10.2013r. (k-34 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego oraz odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zażalenie na to postanowienie zostało prawomocnie odrzucone. W dniu 05.05.2014r. skarga została prawidłowo opłacona (k-82). Ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącej (por.: k-70) na rozprawie w dniu 27.06.2014r. cofnął skargę. Wniósł także o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części (protokół rozprawy k-86). Z art.60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd, sąd uzna jednak cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W stanie niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Wobec tego postępowanie należało umorzyć na podstawie art.161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu uiszczonego od cofniętej skargi orzeczono na podstawie art.232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej orzeczono natomiast na podstawie art.250 p.p.s.a. w związku z § 15 pkt 1, § 14 ust.2 pkt 1 lit.c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2013r. poz.490).