I SA/Lu 505/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W toku postępowania sądowoadministracyjnego J. P. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata – radcy prawnego (k. 8). Z kolei w formularzu PPF skarżący zmodyfikował żądnie i wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego (k. 14-15). Z treści wniosku wynikało, iż skarżący posiada na utrzymaniu żonę i troje dzieci, jest właścicielem nieruchomości w postaci domu i nieruchomości rolnej, posiada ciągnik rolniczy, a jedynym dochodem, z którego utrzymuje się rodzina jest zasiłek rodzinny wypłacany żonie – S. P. w wysokości 500 zł miesięcznie. Ponadto wnioskodawca wskazał, iż ponosi wydatki na leki w wysokości 200 zł, a także na leczenie rehabilitacyjne córki A. nie podając przy tym kwot tego leczenia. Następnie J. P. został wezwany do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń dotyczących jego sytuacji materialnej: zaświadczenia o wielkości gospodarstwa rolnego, wyciągów z rachunków bankowych, oświadczenia o stanie majątkowych pozostałych członków rodziny, oświadczenia dotyczącego rodzaju i wysokości ponoszonych miesięcznie wydatków związanych z koniecznym utrzymaniem. Skarżący został wezwany do złożenia powyższych dokumentów pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 lipca 2010 r. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie w dniu 19 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na mocy art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach (...). Dane te mają na celu ogólne zobrazowanie sytuacji majątkowej i finansowej wnioskodawcy. W razie pojawienia się wątpliwości co do przedstawionych na formularzu danych, bądź jeśli okażą się one niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Sąd ma bowiem dopiero wówczas możliwość przyznania prawa pomocy, gdy strona wykaże obiektywny i rzeczywisty brak możliwości poniesienia wymaganych kosztów. W ocenie sądu skarżący nie wykazał istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Nie wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena taka jest konsekwencją działania strony, która nie dopełniła w sposób należyty ciążącego na niej obowiązku rzetelnego i wyczerpującego zaprezentowania swojej sytuacji finansowej. Skarżący będąc wezwany na podstawie art. 255 p.p.s.a. do przedstawienia dodatkowych informacji oraz przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego i dochodów nie przedstawił w tym zakresie jakichkolwiek dokumentów. J. P. nie przedstawiając w sposób pełny swojej sytuacji majątkowej uniemożliwił tym samym ocenę zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy musi zatem uprawdopodobnić, iż jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie. W przypadku prawa pomocy mamy do czynienia z pomocą budżetu państwa osobom, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Przesłanki przyznania prawa pomocy są przy tym określone ogólnie, a więc uznaniu sądu pozostawił ustawodawca ocenę okoliczności przemawiających za rozstrzygnięciem korzystnym dla strony. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. W świetle powyższych rozważań sąd orzekł jak na wstępie.