I SA/Lu 507/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (spr.), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Stażysta Magda Gryzek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006r. sprawy ze skargi J.K. na Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2006 r. - oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]maja 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania J,K,, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]marca 2006 r., ustalającą podatek od nieruchomości na 2006 r. w kwocie 415,00 zł. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, iż organ podatkowy I instancji ustalił J. i K. małż. K. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2006 rok w wysokości 415,00 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania budynki mieszkalne o pow. 116,50 m2, budynki gospodarcze zamieszkałe o pow. 34 m2, budynki pozostałe o pow. 46,00 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 445,00 m2. Podatek został ustalony przy zastosowaniu stawek podatkowych, ustalonych Uchwałą Rady Miasta z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...]. Od powyższej decyzji odwołał się J.K., zarzucając organowi podatkowemu błędne przyjęcie dla celów wymiaru podatku od nieruchomości powierzchni należących do niego gruntów i podał, że faktyczna powierzchnia tych gruntów jest mniejsza o 165 m2 , zaś w sprawie właściwego ustalenia tej powierzchni toczy się postępowanie przed sądem. Kolegium, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta wskazało, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla gruntów stanowi ich powierzchnia, natomiast dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa. Sposób ustalania tej powierzchni został określony z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), z którego wynika, iż podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Wymiar podatku w sprawie niniejszej został dokonany zgodnie z zapisami wynikającymi z ww. ewidencji, a w aktach sprawy, zgromadzonych w postępowaniu przez organy podatkowe znajduje się kopia aktualnego wypisu z rejestru gruntów i budynków prowadzonego przez Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta. Wynika z niej, iż małż. K. są właścicielami gruntu o pow. 445 m2, sklasyfikowanego w operatach ewidencyjnych jako tereny mieszkaniowe (B) oraz budynków: mieszkalnych o powierzchni użytkowej 92 m2 i handlowo-usługowych o powierzchni użytkowej 80 m2, położonych w B.P. przy ul. P. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż mając na względzie art. 181 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w zaskarżonej decyzji przyjęto sposób wykorzystania oraz powierzchnię budynków, stanowiącą podstawę opodatkowania, zgodnie z oświadczeniem podatnika z dnia 12 stycznia 2005 r. oraz złożoną i podpisaną przez niego informacją o nieruchomościach z dnia 10 stycznia 2005 r. Przyjęta dla celów wymiaru podatku powierzchnia gruntów zgodna jest również z danymi wynikającymi z aktualnego wypisu z rejestru gruntów. Jeśli zaś podatnik kwestionuje dane zawarte w ewidencji budynków i gruntów, winien dążyć do ich zmiany w odrębnym postępowaniu. Podstawy zmiany sposobu opodatkowania gruntów nie może stanowić samo zgłoszenie przez skarżącego toczącego się sporu w sprawie powierzchni należących do niego gruntów. Dla porządku podniesiono też, że zastosowane stawki podatkowe mieszczą się w granicach określonych przez Ministra Finansów w oparciu o delegację zawartą w art. 20 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na powyższą decyzję J.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jej uchylenie i zobowiązanie organów podatkowych "o obmiar placu" i ewentualny zwrot placu przez Prezydenta Miasta. Skarżący wyjaśnił, iż nie kwestionuje on stawek podatku od nieruchomości, a jedynie powierzchnię gruntu, która organy podatkowe przyjęły do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. J.K. zarzucił, iż SKO powinno wezwać go osobiście, aby mógł on okazać organowi stosowne dokumenty dotyczące spornego gruntu, co pozwoliłoby skontrolować zasadność jego skargi i naprawić skutki błędnych pomiarów geodezyjnych z 1994 roku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Z przepis powyższego artykułu wynika, że kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do badania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czynią to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą kwestią sporną pomiędzy stronami był sposób ustalenia powierzchni gruntów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, należących do J. i K. małż. K. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – ich powierzchnia, przy czym – stosownie do treści art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, iż przy ustalaniu powierzchni gruntów na potrzeby podatku od nieruchomości brane są pod uwagę dane wynikające z ewidencji gruntów, prowadzonej dla konkretnej miejscowości. Jest to dokument urzędowy, w rozumieniu art. 194 ordynacji podatkowej, który nie może być pominięty przy określaniu danych dotyczących gruntu. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok z dnia 28 października 2004 r., sygn. III SA 3016/03, LEX nr 171496). Prawidłowo zatem organy podatkowe ustalając małż. K. wymiar podatku od nieruchomości oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów, z której wypis znajduje się w aktach podatkowych sprawy (k. 5), i z którego to jednoznacznie wynika, iż w posiadaniu małżonków jest działka o powierzchni 445 m2. Zauważyć ponadto należy, iż dane wynikające z ewidencji gruntów – które posłużyły organowi za podstawę opodatkowania, a które kwestionuje skarżący, zgodne są z danymi wskazanymi przez samego skarżącego w Informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 wypełnionej przez J.K. dnia 10 stycznia 2005 r. (k.4), które to dane – zgodnie z treścią art. 181 ordynacji podatkowej - organ powinien uwzględnić wyliczając kwotę podatku od danego gruntu. W Informacji tej, sam skarżący wskazał powierzchnię posiadanego gruntu w wielkości 445 m2, podpisując się pod tą informacją własnoręcznie. Niezasadny w ocenie Sądu niezasadny jest też zarzut skarżącego, iż sporne rozstrzygnięcie podjęto bez jego obecności, gdyż - jak słusznie wskazał organ podatkowy w odpowiedzi na skargę - procedury takiej nie przewidują przepisy Ordynacji podatkowej. Dla porządku dodać należy, iż kwestionowanie danych dotyczących powierzchni gruntów może odbywać się w odrębnym postępowaniu, dopóki jednak to nie nastąpi, dopóty nie można zarzucić skutecznie organom podatkowym błędnych ustaleń co do powierzchni gruntów. W tych okolicznościach, uznając iż zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania podatkowego, mającego wpływ na wynik sprawy, oraz przepisów prawa materialnego, które były podstawą jej wydania, a zarzuty skargi są bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.