I SA/Lu 51/24
PostanowienieWSA w Lublinie2024-02-15
Skład orzekający: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez stronę skarżącą jest dopuszczalne, gdy skarga nie została opłacona pomimo wezwania sądu?Ratio decidendi
Cofnięcie skargi jest czynnością dyspozycyjną strony, która może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przypadku nieuiszczenia należnej opłaty sądowej pomimo wezwania, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 PPSA, co uniemożliwia skuteczne cofnięcie skargi.Stan faktyczny
Strona skarżąca wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotyczącej podatku od nieruchomości. Sąd wezwał stronę do uiszczenia wpisu sądowego oraz uzupełnienia braków formalnych. Strona uzupełniła PESEL, ale nie uiściła wpisu sądowego. Następnie pełnomocnik strony cofnął skargę. Sąd postanowił odrzucić skargę.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lutego 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 6 listopada 2023 r., Nr SKO.II.41/828/PP/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2021 rok p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę.
W dniu 15 grudnia 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniesiono skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 6 listopada 2023 r., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2021 rok.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 22 stycznia 2024 r. strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 200 zł, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 31 stycznia 2024 r. Pełnomocnik strony został też wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL.
Numer PESEL podano. Do dnia dzisiejszego wpis nie został uiszczony.
W dniu 9 lutego 2024 r. wpłynęło natomiast do Sądu pismo złożone przez pełnomocnika strony, w którym oświadczył on, iż cofa skargę, wnosząc o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2008 r. , sygn. I OSK 1829/07, SIP LEX).
Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania.
Wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 31 stycznia 2024 r. Tym samym siedmiodniowy termin do jego uiszczenia, przysługujący skarżącemu upłynął z dniem 7 lutego 2024 r.
Dlatego też, wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, biorąc pod uwagę dyspozycję art. 220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło