I SA/Lu 515/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2012 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od spadków i darowizn, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podnosił, iż zaskarżona w sprawie decyzja jest dla niego krzywdząca, a wydana została w wyniku wadliwie zastosowanych przepisów prawa. Podał, że w dniu 12 czerwca 2012 r. otrzymał zawiadomienie o zajęciu egzekucyjnym na łączną kwotę 10.123,44 zł i argumentował, że egzekucja doprowadzi do pozostawienia go w sposób nieuzasadniony i krzywdzący bez środków do życia. Skarżący wskazał dalej, że ma wiele zobowiązań finansowych, w tym zaciągnięte kredyty, egzekucja spowoduje więc nieodwracalne szkody finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t. jedn. Dz.U. z 2012 r poz.270/. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków /z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie/, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.) – Lex Polonica. Oczywistym też jest, że uprawdopodobnienie istnienia zagrożenia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danej czynności skutki prawne. Argumentacja wniosku skarżącego jest ogólnikowa, uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji odnoszących się do obecnej sytuacji majątkowej strony, z wniosku nie wynika jakimi dochodami dysponuje skarżący, i jakie są jego wydatki w zestawieniu z egzekwowana kwotą. W znacznej mierze argumentacja wniosku oparta jest na zasadności zarzutów skargi co do niezgodności z prawem zaskarżonej do sądu decyzji. Nie można zatem przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 cytowanej ustawy, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dla porządku wskazać tylko należy, że gdyby okazało się - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przez Sąd - iż zaskarżona decyzja istotnie narusza prawo, to stronie przysługiwać będzie zwrot wyegzekwowanej należności. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.