I SA/Lu 515/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółki z o. o. w upadłości likwidacyjnej w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od gier za listopad 2010 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 19 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącej spółki, wezwany został między innymi do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Lu 515/13) wydane w przedmiocie odrzucenia skargi. Wezwanie zawierało pouczenie, że opłatę należy uiścić w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Przedmiotowe wezwanie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej w dniu 26 listopada 2014 r., lecz pozostało bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata oraz że w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie przy tym do powołanego § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wskazano wyżej, wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej zostało doręczone w dniu 26 listopada 2014 r., zatem siedmiodniowy termin przysługujący stronie na uiszczenie wpisu upłynął z dniem 3 grudnia 2014 r. Wpis sądowy nie został uiszczony. Wobec powyższego, skoro - pomimo prawidłowego wezwania - strona nie uiściła należnej opłaty od skargi kasacyjnej należało ją odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.