I SA/Lu 515/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na postanowienie [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę. Zaskarżone postanowienie ma za przedmiot stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów J. R. dotyczących prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. L. postępowania egzekucyjnego. Zostało wydane w trybie art. 34 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2016.599 ze zm. - u.p.e.a.). Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sprecyzowanie zakresu kontroli nastąpiło w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - P.p.s.a.). W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2015.658 - ustawa zmieniająca). Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie zostało wszczęte skargą wniesioną w kwietniu 2017 r., a zatem zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej, przepis art. 3 § 2 P.p.s.a. stosuje się w nowym brzmieniu, nadanym ustawą zmieniającą. Stosownie natomiast do treści pkt 3 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W świetle powyższego w obecnym stanie prawnym nie jest możliwe zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela, którego przedmiotem jest jego stanowisko w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zatem niniejsza skarga dotyczy postanowienia wierzyciela, które nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu. W następstwie taka skarga jest niedopuszczalna i dlatego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Dla ścisłości wymaga wyjaśnienia, że postanowienie, w którym wierzyciel zajmuje stanowisko w kwestii zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego w związku z prowadzeniem egzekucji ma charakter incydentalny i poprzedza jedynie rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. W obowiązującym stanie prawnym skarga przysługuje dopiero na postanowienie wydane przez organ egzekucyjny, definitywnie rozstrzygające o zarzutach zobowiązanego (czy to formalnie, czy merytorycznie), wydane na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Dopiero postanowienie organu egzekucyjnego ustawodawca zaliczył do rozstrzygnięć objętych sądową kontrolą legalności w myśl art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. Z powodów omówionych wyżej niedopuszczalna skarga podlegała odrzuceniu przy zastosowaniu art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.