I SA/Lu 516/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Ścibor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia[...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia - oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2005r., [...], wydanym na podstawie art. 59§2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn.zm. / w związku z art. 17§1 i art. 18, ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji / Dz.U. z 2002r., Nr 110, poz. 968 z późn.zm. / - Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu wniosku M.S. z dnia [...]sierpnia 2005r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia z dnia [...] czerwca 2005r. na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] maja 2005r., znak [...] o odmowie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej – odmówił przywrócenia terminu. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, iż Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych , w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku skarżącego, wydał postanowienie z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] o odmowie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowienie to zostało przesłane na adres skarżącego - ul. L., przesyłką poleconą nr [...]. Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie, poczta zwróciła ją do nadawcy. Wobec powyższego, stosownie do art. 44 § 2 kpa (w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 czerwca 2005 r.) w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej postanowienie to uznano za doręczone z upływem 13 maja 2005 r. Wskazano dalej, iż na postanowienie z dnia [...] maja 2005r. skarżący wniósł zażalenie, które zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 30 czerwca 2005 r., co wynika ze stempla pocztowego widniejącego na kopercie. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] stwierdził, że zażalenie wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, który to termin upłynął z dniem 20 maja 2005 r. Następnie wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2005 r. M.S. wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] o odmowie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a w jego uzasadnieniu wskazał, iż nie mógł odebrać przesyłki w terminie z powodu swojej nieobecności. Ponadto, powołując się na rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. nr 62, poz. 697 z późno zm.), wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone niezgodnie z tymi przepisami. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności wskazał, iż zgodnie z art. 58 § 1 i 2 kpa, znajdującym w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 w/w ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odpowiednie zastosowanie, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w/ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W ocenie organu - kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Uchybienie terminu może być poczytane stronie za zawinione przez nią, jeżeli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynność dopełnić, lecz jej nie dokonała z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. W konsekwencji, brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. To na stronie zainteresowanej przywróceniem terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia braku swojej winy, co oznacza, iż powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Odnosząc się do wniosku skarżącego z dnia 22 sierpnia 2005 r., Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż sam skarżący przyznał, iż nie mógł odebrać przedmiotowego postanowienia w terminie z powodu swojej nieobecności w miejscu zamieszkania. W związku z tym organ zauważył, iż zabezpieczenie możliwości doręczania korespondencji jest rzeczą odbiorcy. Jeżeli jakieś okoliczności utrudniają stronie możliwość prawidłowego odbioru korespondencji, której wpływ w tym czasie nie był niespodziewany z uwagi na znany jej fakt toczącego się postępowania, to strona powinna podjąć stosowne działania umożliwiające doręczenie jej tej korespondencji, choćby przez ustanowienie pełnomocnika do jej odbioru, czy wskazanie adresu do jej bezpiecznego doręczania. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący podjął takie działania. Wobec powyższego przyjęto, że przy zachowaniu należytej staranności skarżący mógł dowiedzieć się o treści przedmiotowego postanowienia i wnieść na nie zażalenie w terminie ustawowym. Podkreślono przy tym, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że przedmiotowe postanowienie zostało przesłane na wskazany przez skarżącego adres, jednak z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie, poczta zwróciła ją do nadawcy. W tym przypadku - stosownie do art. 44 § 2 kpa. - doręczenie w/w postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] o odmowie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej uważa się za dokonane z upływem dnia 13 maja 2005r. Przewidziana w art. 44 kpa zastępcza forma doręczenia pism rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej. W przedmiotowym wniosku, jako przyczynę obalającą domniemanie doręczenia w/w postanowienia, skarżący wskazał, iż zostało ono doręczone niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. nr 62, poz.697 z póżn. zm.). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej akt ten nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej stanowisko to jest wadliwe, gdyż poprzez art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadkach nieuregulowanych odmiennie w ustawie, w postępowaniu egzekucyjnym mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że w zakresie doręczania pism / postanowień, zawiadomień, odpisów tytułów wykonawczych, itd./, o których mowa w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, stosuje się przepisy rozdziału 8 kpa. Zgodnie z przepisem art. 44 § 1pkt 1 kpa (w brzmieniu obowiązującym do dnia 5 czerwca 2005 r.) - w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa poczta przechowuje pismo przez okres siedmiu dni w swojej placówce, w przypadku doręczania pisma przez pocztę. W związku z tym, stwierdzono, że przy doręczaniu przedmiotowego postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. zastosowano właściwe przepisy i zasadnie uznano, że pismo zostało doręczone dnia [...] maja 2005 r. Nie ma zatem podstaw, w ocenie organu do przyjęcia, jak tego domaga się skarżący we wniosku z dnia 22 sierpnia 2005 r., iż datą doręczenia spornego postanowienia jest dzień, w którym odebrał on pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] czerwca 2005 r. znak: [...], przy którym ponownie przesłano przedmiotowe postanowienie. Wobec powyższego, nie można – zdaniem organu – uznać, iż domniemanie o doręczeniu powyższego postanowienia zostało przez skarżącego obalone, a zatem nie ma też podstaw do przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Od tego postanowienia M.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W uzasadnieniu skargi, skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i zastosowanie przepisu art. 44 kpa, powtarzając argumentację zawartą we wniosku z dnia 22 sierpnia 2005r. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] o odmowie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W ocenie skarżącego, w zakresie doręczeń powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. nr 62, poz.697 z póżn. zm.). Uzasadnienia tego poglądu skarżący upatruje w poglądzie zawartym do art. 211 w Komentarzu do kpa pod red. Z.Jankowicza oraz stanowisku wyrażonym przez P.Tarno w Komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na tle art. 65 tego aktu. Skarżący, w uzasadnieniu skargi zarzuca nadto Dyrektorowi Izby Skarbowej brak staranności w rozpatrywaniu jego wniosku z dnia 22 sierpnia o przywrócenie terminu, powołując się na fakt odesłania akt egzekucyjnych do wierzyciela już w dniu 17 sierpnia 2005r., jak również formułuje szereg zarzutów pod adresem postępowania egzekucyjnego, przedstawiając własną obszerną argumentację na ich poparcie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem, w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – celem rozwiania jakichkolwiek wątpliwości skarżącego, stwierdzić na wstępie należy, iż wszystkie zarzuty podniesione w uzasadnieniu skargi przeciwko postępowaniu egzekucyjnemu prowadzonemu przez organ egzekucyjny, jakim jest Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w sprawie niniejszej, którego kognicja ograniczona jest w tym przypadku do rozpoznania skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2005r. odmawiające przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] o odmowie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Przechodząc zatem do istoty sprawy, Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, iż z mocy art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji / Dz.U. z 2002r., Nr 110, poz. 968 z późn.zm. /, jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również i te, które dotyczą sposobów doręczania pism / art. 39-44 / - por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2003r. / III SA 1611/01, LEX nr 126734 / oraz terminów / art. 57-60 / - por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999r. / I SA/Ka 1609/97, LEX nr 37821 /. Stosownie do przepisu art. 58§1 kpa - w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin/§ 2/. Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy, a uprawdopodobnienie, o którym mowa w przytoczonym przepisie, jako środek zastępczy dowodu winno dawać wiarygodność twierdzenia o jakimś fakcie. Chodzi zatem o wskazanie takich okoliczności, których wystąpienie było niezależne od woli skarżącego i uniemożliwiło mu dopełnienie czynności procesowej w terminie. Orzecznictwo i poglądy doktryny wypracowane na gruncie przepisu art. 58§1 kpa stoją zgodnie na stanowisku, że przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem może mieć ono miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996 r. s. 295). Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 stycznia 1972 r. sygn. akt II CRN 448/71 (OSP i KA 1972/7-8/144) jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy / por. także orzeczenia NSA z dnia: 14 stycznia 2000r., I SA/Gd 794/99, LEX nr 40381; 28 grudnia 2000r., I SA/Ka 1781/99, LEX nr 47160, 14 grudnia 2000r., IV SA 2121/98, LEX nr 54744; 4 października 2000r., ISA/Gd 560/00, LEX nr 46437; 2 lutego 2000r., SA/Sz 2125/98, LEX nr 39797 /. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy zainteresowanego należy zaliczyć między innymi nieprawidłowe doręczenie pisma. Tę i tylko tę okoliczność skarżący powołał we wniosku o przywrócenie terminu / k – 48 akt podatkowych /. Jak wynika bowiem z uzasadnienia wniosku skarżący z jednej strony wskazał, iż "nie mógł odebrać przesyłki z powodu swojej nieobecności", z drugiej natomiast – wywodził, iż przesyłka powinna być awizowana dwukrotnie, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz.697 z póżn. zm.). Dopiero dopełnienie tego obowiązku mogłoby uzasadnić przyjętą przez organ tezę o zastępczym doręczeniu, o którym mowa w przepisach kpa. Organ rozpoznający ten wniosek obowiązany byłby go uwzględnić, gdyby okazało się, że nieprawidłowe doręczenie istotnie miało miejsce. Tryb doręczania pism w postępowaniu administracyjnym jest uregulowany w Rozdziale 8 kpa. Zgodnie z przepisem art. 39 kpa - organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zasadą jest, iż pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy / art. 42§1 kpa /. Przepis art. 43 kpa stanowi natomiast, iż w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Stan prawny doręczenia, w sprawie niniejszej należy oceniać według przepisów obowiązujących w brzmieniu do 5 czerwca 2005r., co trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przepis art. 44 §1 pkt.1 kpa w ówczesnej treści stanowił, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, jeżeli przesyłka jest doręczana przez pocztę - poczta przechowuje pismo przez okres siedmiu dni w swojej placówce, zgodnie z jego §2 zawiadomienie o złożeniu pisma w miejscu określonym w § 1, umieszczało się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie było to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy; w tym przypadku doręczenie uważało się za dokonane z upływem ostatniego dnia terminu, o którym mowa w § 1. Jak wynika z akt postępowania, sporna przesyłka została awizowana w dniu 6 maja 2005r. / k – 20 /, a zatem skutek jej zastępczego doręczenia, w myśl powołanego przepisu nastąpił w dniu 13 maja 2005r., co trafnie przyjął Dyrektor Izby Skarbowej. Przewidziana w art. 44 kpa zastępcza forma doręczenia pism rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych i dopiero obalenie domniemania o doręczeniu pisma rodzi prawo do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności prawnej. W przedmiotowym wniosku, jako przyczynę obalającą domniemanie doręczenia pisma, skarżący wskazał, iż zostało mu ono doręczone niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym. Nie ma żadnych podstaw do podzielenia tego stanowiska. Odnosząc się natomiast do argumentacji na poparcie tego zarzutu, przedstawionej w uzasadnieniu skargi, trzeba wskazać, że jest ona całkowicie chybiona. Powoływanie się na komentarz do art. 211 kpa pod red. Z..Jankowicza jest pozbawione jakichkolwiek racji, albowiem przepis ten, podobnie zresztą, jak i cały dział VI kpa, w którym był on umieszczony został skreślony / utracił moc obowiązującą / z dniem 1 października 1995r. na mocy art. 61 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /aktualnie również nieobowiązującej z mocy art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r.Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U.Nr 153, poz. 1271 z późn.zm. /. Nie można też się zgodzić ze skarżącym, że jego pogląd ma swoje oparcie w art. 65 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który w §2 stanowi, iż do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, czyli przewidziany w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym, albowiem przepis ten odnosi się, jak wynika z jego werbalnej treści do doręczania pism w postępowaniu sądowym, a więc uregulowanym przepisami tejże ustawy. Oczywiste jest zatem, iż ta regulacja nie może się rozciągać na przepisy kpa. Stanowisko P.Tarno wyrażone w Komentarzu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Lexis Nexis, str.130 / jest więc całkowicie prawidłowe, ale co jest istotne dotyczy ono tylko i wyłącznie przepisów tej ustawy i nie odnosi się do przepisów kpa. Końcowo zauważyć jednak trzeba, iż jak się wydaje ustawodawca wyszedł naprzeciw pewnemu ujednoliceniu praktyki dwukrotnego awizowania przesyłek doręczanych przez pocztę, albowiem z dniem 6 czerwca 2005r., na mocy art. 1 ustawy z dnia 11 marca 2005r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U.Nr 78, poz. 682 / wprowadził zmianę dotychczasowej treści normatywnej przepisu art. 44 kpa. Zgodnie zatem z aktualnym brzmieniem tego przepisu - w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 – jeśli pismo jest doręczane przez pocztę - poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata / §2 /. Zgodnie z §3 – w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia, a doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, zaś pismo pozostawia się w aktach sprawy /§4 /. Przepis ten, w powyższym brzmieniu nie mógł być jednak w sprawie zastosowany, w sytuacji, gdy doręczenie miało miejsce przed ta datą. Reasumując, Sąd stwierdza, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a skarga na uwzględnienie nie zasługuje, co prowadzi do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.