I SA/Lu 517/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 3 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 lipca 2006 r. A. K. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 sierpnia 2006 r. A. K. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 pod rygorem odrzucenia skargi /k.-7/. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2006 r. /zwrotne potwierdzenie odbioru k.-10 akt sądowych/. Do dnia dzisiejszego A. K. braku nie uzupełnił. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 49 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./; – jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu na skutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w/w ustawy nie uzupełnienie jej braków formalnych w wyznaczonym terminie skutkuje odrzuceniem skargi przez Sąd. Jak wskazano wyżej wezwanie do podania wartości przedmiotu zaskarżenia otrzymał w dniu 28 sierpnia 2006 r., tym samym siedmiodniowy termin do ich uzupełnienia upływał z dniem 4 września 2006 r. Skoro w wyznaczonym terminie strona braku formalnego skargi nie uzupełniła, to zgodnie z powyższym działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.