I SA/Lu 517/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. na decyzję Wójta Gminy W. U. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. postanawia - odrzucić skargę. W dniu 2 maja 2012 r. T. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę w której wskazał, że dotyczy ona decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie płatności podatku od gruntów położonych w gminie W. U. za rok 2012 Nr [...] z dnia [....]., w kwocie 2 666 zł. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 – zw. dalej: "ppsa") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jak wynika z akt zaskarżona decyzja tych wymogów nie spełnia, nie ma ona przymiotu decyzji ostatecznej, o czym skarżący został przez Sąd pouczony. Wyjaśnić należy, że Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 18 czerwca 2012 r. skarżący został wezwany do jednoznacznego wskazania numeru i daty zaskarżonej decyzji w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że przedmiotem skargi, jest wskazana w skardze decyzja Wójta Gminy W. U. Nr [...] z dnia [...]. Jednocześnie został pouczony, że wskazany nr i data decyzji dotyczą decyzji organu I instancji. Przedmiotowe wezwanie zostało skarżącemu doręczone w sposób przewidziany w art. 73 ppsa, w dniu 9 lipca 2012 r. (koperta z potwierdzeniem awizacji – k. 11) i do dnia dzisiejszego pozostało bez odpowiedzi. W tych okolicznościach mając na względzie, że zaskarżona decyzja, nie jest decyzją ostateczną, gdyż stosownie do art. 220 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749), służyło od niej odwołanie, które skarżący stosownie pouczony wniósł, skargę strony należało uznać za niedopuszczalną, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ppsa i w konsekwencji odrzucić.