I SA/Lu 519/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2013 r. w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę. Skarga nie została opłacona wpisem. Opłacenie skargi wpisem jest wymagane stosownie do art. 220 § 1 i art. 230 § 1 - § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 ze zm. - ustawa P.p.s.a.). Skarżący nie uzyskał prawa pomocy. W następstwie został pisemnie wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...]zł. W wezwaniu został zakreślony ustawowy termin na opłacenie skargi wpisem oraz zawarto pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w razie jego niewykonania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 2 stycznia 2019 r. Kwota [...]zł została zapłacona na rzecz sądu 10 stycznia 2019 r. W tym dniu bowiem obciążono rachunek skarżącego. Natomiast zakreślony w wezwaniu termin 7 dni na uiszczenie wpisu od skargi upłynął z dniem 9 stycznia 2019 r., przy czym nie był to dzień ustawowo wolny od pracy. W dotychczasowym postępowaniu sądowym został zrealizowany tryb z art. 220 § 1 ustawy P.p.s.a. przewidziany dla uiszczenia wpisu od skargi. Nieuiszczenie wpisu od skargi w zakreślonym terminie 7 dni, pomimo prawidłowego wezwania do zapłaty wymaganej kwoty w określonym czasie, uzasadnia zastosowanie obligatoryjnego rygoru odrzucenia skargi stosownie do art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a. Wpis od skargi może bowiem zostać zapłacony wyłącznie w zakreślonym, ustawowym terminie, jeśli wpłata ma wywołać skutek prawny w postaci dopuszczalności skargi. W przeciwnym razie mamy do czynienia ze skargą nieopłaconą w świetle prawa, a więc w taki sposób, jaki jest wymagany przez art. 220 § 1 ustawy P.p.s.a. Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 ustawy P.p.s.a., jako nieopłacona w czasie przewidzianym przez ustawodawcę, pomimo stosownego wezwania i pouczenia skierowanych do skarżącego.