I SA/Lu 530/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a zwolnić S. K. z obowiązku uiszczania kosztów sądowych w całości. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego w całości i przyznał mu adwokata z urzędu, na którego to Okręgowa Rada Adwokacka w L. wyznaczyła adwokata P. W.. Zarządzeniem Przewodniczącego wydziału z dnia 5 października 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W odpowiedzi ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy, tym razem w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jak wskazał, działając bez pełnomocnika nie zdawał sobie sprawy z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Następnie podobnie jak za pierwszym razem skarżący oświadczył, że jest osobą cierpiąca na wiele schorzeń, co przedstawiają dołączone do wniosku dokumenty. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe utrzymując się z emerytury w kwocie 1.350 zł netto. Majątek jaki posiada to ˝ prawa własności domu jednorodzinnego oraz zabudowanej nieruchomości gruntowej. Nie posiada innego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Całość otrzymywanych środków przeznacza na spłatę kredytów (500 zł), utrzymanie mieszkania (400 zł), zakup lekarstw (200 zł) oraz zakup żywności (250 zł). Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Rozpocząć należy od wskazania, że skarżący korzysta z prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu na mocy postanowienia referendarza sądowego tutejszego sądu z dnia 24 sierpnia 2018 r. Uprawnienie to nie zostało skarżącemu dotychczas cofnięte. Składając obecnie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych skarżący w istocie domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w takim zakresie następuje, gdy ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszej nawet należności sądowej (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci). Mając powyższe na uwadze oraz treść wniosku strony uznać należało, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mianowicie z treści oświadczenia złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, nie posiadającą żadnych zasobów finansowych ani majątku. Źródłem utrzymania skarżącego jest wyłącznie emerytura w kwocie 1.350 zł netto. W tej sytuacji przyjąć należało, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść żadnych, nawet najniższych kosztów postępowania sądowego. Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.